'Voor België is culturele heterogeniteit een kracht geworden. De bondscoaches van vroegere generaties moesten een balans vinden tussen het aantal Waalse en Vlaamse spelers in het elftal. Vandaag overstijgen de supporters van deze meer diverse ploeg hun taalproblemen. Ze scanderen in het Engels of ze neuriën woordeloos de Triomfmars van Verdi. Dit België belichaamt jeugd en globalisme. Het hangt samen en het straalt plezier uit. (...) België lijkt een thuis waarin vader en moeder gescheiden zijn en toch blijven samenwonen. Het is alsof de kinderen die in dat trieste, verdeelde huis opgroeiden, besloten om zich te gedragen als een echt gezin, ondanks alles.'
...