In 2007 verhingen een vader en moeder en hun twee kinderen zich in Calais. In hun afscheidsbrief stond alleen: 'Sorry, we hebben het verkloot.' Het was hun daad die uw stuk inspireerde.
...

In 2007 verhingen een vader en moeder en hun twee kinderen zich in Calais. In hun afscheidsbrief stond alleen: 'Sorry, we hebben het verkloot.' Het was hun daad die uw stuk inspireerde. Filip Peeters: We hebben veel research naar familiedrama's gedaan. Het verhaal van het gezin uit Calais is ons uitgangspunt geworden omdat hun motief onduidelijk is gebleven. Waarom zijn die mensen uit het leven gestapt? Van ontrouw of geldgebrek was bijvoorbeeld geen sprake. In Familie zoomen we in op de laatste avond voor de wanhoopsdaad. Hoe is dit project begonnen? An Miller: Door Milo Rau. Toen hij artistiek leider van NTGent werd, sprak hij met elke acteur van het ensemble. Aan mij stelde hij voor om een familiedrama te maken. Ik zou de moeder vertolken, Peter Seynaeve de vader, en Rau zelf zou drie kinderen casten en regisseren. 'Dat wordt moeilijk', antwoordde ik. 'Repeteren met kinderen betekent werken tijdens de schoolvakanties, en ik wil net meer tijd maken voor mijn gezin.' Rau begreep dat. 'Oké, dan zal jouw gezin dat drama spelen', zei hij. Ondertussen repeteert u al een jaar. Peeters: Ja, maar ik wil wel benadrukken dat dit geen poging is om de acteercarrière van onze dochters te 'lanceren'. Amper 8 procent van de gediplomeerde acteurs kan leven van dit vak, hè. Maar onze dochters waren wel nieuwsgierig naar wat wij doen, het was hún beslissing om in Familie te spelen. U beseft dat Rau altijd de heftige verhalen uit de levens van zijn acteurs voor het voetlicht brengt? Miller: Ja, maar je beslist zelf wat je vertelt. Er worden bijvoorbeeld alleen filmpjes getoond uit de kleuterjaren van onze dochters. We staan vooral als gezin op de planken, niet als vier individuen. Peeters: En dit keer moest Rau ook zijn eigen leven in het stuk verwerken - hij heeft zelf twee jonge kinderen. (lacht)Miller: Het is spannend om met je kinderen te spelen. Ik geloof hen écht, en dat is wel een opluchting. Peeters: Het was een risico, ja, maar het is een mooi avontuur geworden. Dankzij dit stuk hebben we aan de keukentafel gesprekken gevoerd die je normaal zelden hebt met je kinderen. Het ging over vragen als 'Zijn we gelukkig?' of 'Wat zijn onze waarden?' Je leert elkaar zó goed kennen. Ik kan het iedereen aanbevelen. Alle gezinnen het toneel op! (lacht)De Nederlandse schrijver Jules Deelder, die onlangs overleed, publiceerde in 1994 Voor Ari, een gedicht voor zijn dochter. Dat eindigt zo: 'Wees niet bang/De wereld draait rond/en dat doettie nog lang'. Is Familie jullie troostgedicht voor Louisa en Leonce? Peeters: Exact. Er is één verschil: we kunnen niet meer beweren dat de wereld niet eindig is... Miller:(snel) Maar we maken onze dochters wél duidelijk dat ook zij niet bang hoeven te zijn. Met die ingesteldheid spelen we. Een stuk als Familie is nodig in het land met het hoogste zelfmoordcijfer van West-Europa. Er zit een sterfscène in, ja. Toch vieren we vooral het leven. Staat ook de politicus Filip Peeters op het toneel? Peeters: Natuurlijk. Het engagement van de man die in de gemeenteraad van Boechout zit (voor de lokale partij 't Dorp, nvdr) is hetzelfde als dat van de acteur. Bouwen aan een warme wereld: dat blijft overal mijn missie.