Later, mogelijk al in mei 2019, zullen veel Vlamingen zich afvragen waar de regeringscrisis over het Global Compact for Migration van de Verenigde Naties nu precies over ging. Het explosieve verzet van de laatste weken tegen dat pact, een niet-bindende tekst die sowieso zal worden goedgekeurd, valt niet alleen in het buitenland moeilijk uit te leggen. Ook in eigen land groeit het ongenoegen over de tot op grote hoogte symbolische strijd die een regering heeft lamgelegd. Dat er na de tegenvallende balans van Michel I nu ook nog met een minderheidskabinet Michel II moet worden voortgeploeterd, is voor niemand goed. Vallende regeringen, compleet met pathos in de Kamer en larmoyante persconferenties waarin het weer eens de schuld van de anderen is: ze zijn integraal deel van de democratie, zoals bekend de slechtste staatsvorm met uitzondering van alle andere. Maar niemand hoeft het schouwspel van de ...