Vorige week hoorde ik collega's Steven Callens, Sofie Merckx en Marc Noppen waarschuwen dat de reguliere zorg in ziekenhuizen en bij huisartsen opnieuw dreigde stopgezet te moeten worden. Voor mensen uit de sector is het vanzelfsprekend dat dit een horrorscenario is. Plots bedacht ik me echter dat veel mensen de ernst daarvan waarschijnlijk niet kunnen inschatten. De mensen moeten dat ook helemaal niet kunnen, het is geen verwijt van domheid of onwetendheid. Het is aan ons om dat nog véél beter uit te leggen.

Als door corona de reguliere zorg wordt stopgezet, zullen opnieuw de kwetsbaren het hardst getroffen worden.

Om onze maatschappij gezond te houden en onze dierbaren die ziek zijn te kunnen behandelen hebben we in normale omstandigheden een enorm 'leger' en een massa aan dagelijkse handelingen en ingrepen. Dit gewoon om onze samenleving op een relatief gezond niveau draaiende te houden, onze defensie tegen al te veel gezondheidsproblemen en leed. Dat is wat we reguliere zorg noemen.

Het 'leger' dat daarvoor nodig is bestaat uit een uitgebreid netwerk aan hulpverleners. Om en bij 16.000 huisartsen op de eerste lijn doen samen elke dag 137.000 medische consultaties voor hun patiënten. Op een maand zijn dat meer dan 4 miljoen patiëntcontacten. Laat die aantallen even tot u doordringen.

Op de tweede defensielijn staan ongeveer 18.000 gespecialiseerde artsen verspreid over 200 ziekenhuislocaties met meer dan 52.000 bedden en bijna 70.000 hardwerkende verpleegkundigen. Het aantal ziekenhuisopnames per dag ligt rond de 17.000. Zeventienduizend op één dag. Op een maand zijn dat er meer dan een half miljoen. Bijna 20% daarvan is bij personen onder de 20 jaar en 15% zijn chemo-of immuunkuren voor kanker. Laat ook die aantallen even tot u doordringen.

En probeer u nu eens voor te stellen hoe het zou zijn als dit alles stopgezet wordt. Dat deze hele defensie er niet meer is omdat plots alle handen nodig zijn voor de covid-19 zorg. Dat die meer dan honderdduizend dagelijkse onderzoeken bij de huisarts niet meer kunnen doorgaan. Dat die tienduizenden opnames per dag plots niet meer kunnen. Dat de regelmaat van de zorg die onze maatschappij draaiende houdt, er plots niet meer is. En stel u eens voor hoe vreselijk dat zou zijn voor al je vrienden, collega's, klasgenoten en familieleden die medische zorg nodig hebben. Iedereen kent zo wel iemand.

Begrijpen we dan beter waarom zorg- en verpleegkundigen en artsen ons zo hard toespraken de afgelopen dagen en weken? Omdat ze bang zijn dat dit horrorscenario zich zal voltrekken. Het vooruitzicht geen zorg meer te kunnen bieden aan uw patiënten die dat nodig hebben, veroorzaakt zeer veel angst, stress, psychische druk, demotivatie, depressie en velen van ons zijn er al (even) onderdoor gegaan. Het vooruitzicht op de tsunami aan schade en leed dat uitgestelde medische zorg veroorzaken.

Mensen die het minder goed hebben, hebben sowieso al vaker medische zorg nodig. Niet besmettelijke aandoeningen zoals diabetes, obesitas, long- en hartproblemen komen er vaker voor. En laat dat nu net de risicofactoren zijn voor ernstige covid-19. De epidemie raakt dus de meest kwetsbaren extra hard en vergroot zo verder ongelijkheid, sociale uitsluiting en discriminatie. En ja, ook veel van de maatregelen doen dat ook nog eens.

En nu is het zover. Waren er maar wat slimme mensen geweest die ons hiervoor tijdig en in alle duidelijkheid gewaarschuwd hadden?

Vorige week hoorde ik collega's Steven Callens, Sofie Merckx en Marc Noppen waarschuwen dat de reguliere zorg in ziekenhuizen en bij huisartsen opnieuw dreigde stopgezet te moeten worden. Voor mensen uit de sector is het vanzelfsprekend dat dit een horrorscenario is. Plots bedacht ik me echter dat veel mensen de ernst daarvan waarschijnlijk niet kunnen inschatten. De mensen moeten dat ook helemaal niet kunnen, het is geen verwijt van domheid of onwetendheid. Het is aan ons om dat nog véél beter uit te leggen. Om onze maatschappij gezond te houden en onze dierbaren die ziek zijn te kunnen behandelen hebben we in normale omstandigheden een enorm 'leger' en een massa aan dagelijkse handelingen en ingrepen. Dit gewoon om onze samenleving op een relatief gezond niveau draaiende te houden, onze defensie tegen al te veel gezondheidsproblemen en leed. Dat is wat we reguliere zorg noemen. Het 'leger' dat daarvoor nodig is bestaat uit een uitgebreid netwerk aan hulpverleners. Om en bij 16.000 huisartsen op de eerste lijn doen samen elke dag 137.000 medische consultaties voor hun patiënten. Op een maand zijn dat meer dan 4 miljoen patiëntcontacten. Laat die aantallen even tot u doordringen. Op de tweede defensielijn staan ongeveer 18.000 gespecialiseerde artsen verspreid over 200 ziekenhuislocaties met meer dan 52.000 bedden en bijna 70.000 hardwerkende verpleegkundigen. Het aantal ziekenhuisopnames per dag ligt rond de 17.000. Zeventienduizend op één dag. Op een maand zijn dat er meer dan een half miljoen. Bijna 20% daarvan is bij personen onder de 20 jaar en 15% zijn chemo-of immuunkuren voor kanker. Laat ook die aantallen even tot u doordringen. En probeer u nu eens voor te stellen hoe het zou zijn als dit alles stopgezet wordt. Dat deze hele defensie er niet meer is omdat plots alle handen nodig zijn voor de covid-19 zorg. Dat die meer dan honderdduizend dagelijkse onderzoeken bij de huisarts niet meer kunnen doorgaan. Dat die tienduizenden opnames per dag plots niet meer kunnen. Dat de regelmaat van de zorg die onze maatschappij draaiende houdt, er plots niet meer is. En stel u eens voor hoe vreselijk dat zou zijn voor al je vrienden, collega's, klasgenoten en familieleden die medische zorg nodig hebben. Iedereen kent zo wel iemand. Begrijpen we dan beter waarom zorg- en verpleegkundigen en artsen ons zo hard toespraken de afgelopen dagen en weken? Omdat ze bang zijn dat dit horrorscenario zich zal voltrekken. Het vooruitzicht geen zorg meer te kunnen bieden aan uw patiënten die dat nodig hebben, veroorzaakt zeer veel angst, stress, psychische druk, demotivatie, depressie en velen van ons zijn er al (even) onderdoor gegaan. Het vooruitzicht op de tsunami aan schade en leed dat uitgestelde medische zorg veroorzaken. Mensen die het minder goed hebben, hebben sowieso al vaker medische zorg nodig. Niet besmettelijke aandoeningen zoals diabetes, obesitas, long- en hartproblemen komen er vaker voor. En laat dat nu net de risicofactoren zijn voor ernstige covid-19. De epidemie raakt dus de meest kwetsbaren extra hard en vergroot zo verder ongelijkheid, sociale uitsluiting en discriminatie. En ja, ook veel van de maatregelen doen dat ook nog eens. En nu is het zover. Waren er maar wat slimme mensen geweest die ons hiervoor tijdig en in alle duidelijkheid gewaarschuwd hadden?