In de nieuwste aflevering van Tussen Wetstraat en Wall Street ontleden Tex Van berlaer (Knack) en Jan De Meulemeester (Trends) de groeiende nervositeit in de Vlaamse politiek. Van een ontspoorde scène in het Vlaams Parlement tot een fundamenteel debat over subsidies en leiderschap: de Vlaamse regering oogt onrustig. Met een hoofdrol voor Zuhal Demir (N-VA).
Deze week werd gekleurd door een ontspoord debat tussen Vlaams minister Annick De Ridder (N-VA) en Gwendolyn Rutten (Open VLD). Voor Jan De Meulemeester werd de grens duidelijk overschreden. ‘Beschuldigingen van strafbare feiten op een werkvloer – en dat is het parlement ook – zijn onaanvaardbaar.’ Tex Van berlaer plaatst het incident in een bredere context: ‘Dit soort momenten geeft gewoon geen fraai beeld van de politiek.’
Het bleef niet bij dit ene voorval. Ook het vervroegde zwangerschapsverlof van viceminister-president Melissa Depraetere (Vooruit) werd deze week politiek beladen. Volgens Van berlaer werd een legitieme medische beslissing al snel overschaduwd door het debat over haatreacties en communicatie, ‘waardoor een inhoudelijke discussie over de ministerswissel zelf nauwelijks nog werd gevoerd’.
Leiderschap onder spanning
De Vlaamse regering zit niet goed in haar vel. Minister-president Matthias Diependaele (N-VA) benadrukt steevast dat de samenwerking vlot verloopt, maar De Meulemeester is sceptisch. ‘Ik hoor hem zeggen dat de sfeer goed is, maar als je de lichaamstaal ziet, denk je: dit klopt niet helemaal.’
Volgens hem ontbreekt het Diependaele voorlopig aan wat hij ‘stopping power’ noemt: natuurlijk gezag. ‘Er kan maar één haan op de mesthoop staan. En dat moet de minister-president zijn.’
Die machtspositie lijkt vandaag vooral bij Zuhal Demir te liggen. Dat bleek ook op de N-VA-nieuwjaarsreceptie, waar zij na Bart De Wever het luidste applaus kreeg. ‘De nummer twee van de partij is vandaag niet Diependaele, maar Demir’, zegt Van berlaer.
Haar stijl roept nochtans vragen op. In het onderwijs klinkt kritiek op haar micromanagement. ‘Ze gedraagt zich te vaak als directeur onder de directeurs’, citeert Van berlaer de topman van het katholiek onderwijs, Bruno Vanobbergen.
Het dossier rond de subsidie van 8,25 miljoen euro aan Thomas More is mogelijk maar een element in het verhaal van micromanagement. Tegelijk wijst De Meulemeester op de context. ‘De onderwijsresultaten zijn dramatisch. Dan is stevig ingrijpen misschien niet alleen begrijpelijk, maar ook nodig.’
Het subsidiedebat
De spanningen mondden uit in een breder debat over subsidies. Vlaanderen keert jaarlijks zo’n 18 miljard euro uit. ‘Dat systeem is structureel arbitrair’, zegt De Meulemeester. ‘Wie al middelen heeft, haalt makkelijker nieuwe subsidies binnen.’
De aangekondigde besparing van 300 miljoen noemt hij beperkt. ‘Dat is bijna inflatiecorrectie.’ En in de aanpassingen zien Van berlaer en Demeulemeester vooral oude demonen opdoemen: ‘Dit is klassieke tapijtmarktpolitiek.’
