Assita Kanko
Assita Kanko
Gemeenteraadslid voor de MR in Elsene en lid van de denktank Liberales. Geboren in Burkina Faso.
Opinie

03/07/17 om 11:03 - Bijgewerkt om 12:05

Een ode aan Simone Veil van Assita Kanko: 'We zijn gedoemd altijd waakzaam te zijn'

De voormalige Franse politica en strijdster voor vrouwenrechten Simone Veil is vorige week op 89-jarige leeftijd overleden. Assita Kanko (MR): 'Het grootste eerbetoon dat we haar kunnen schenken is een wereld waarin haar strijd niet langer nodig is.'

Een ode aan Simone Veil van Assita Kanko: 'We zijn gedoemd altijd waakzaam te zijn'

Simone Veil in Deauville, Frankrijk, 31 mei 1988. © Roland Godefroy (CC BY 3.0)

Vandaag zijn er in sommige delen van de wereld, zelfs in sommige Westerse wijken, nog steeds vrouwen die worden veroordeeld omwille van een ongewenste zwangerschap. Ze zijn ertoe veroordeeld van hun levensproject af te zien omdat ze onverwacht bepaalde verantwoordelijkheden moeten opnemen. Of ze zijn tot de dood veroordeeld door een broer of een neef, die in opdracht van de clan de 'familiale eer' moet hooghouden. Hun lichaam behoort hen niet toe.

Delen

Assita Kanko over Simone Veil (MR): 'We zijn gedoemd altijd waakzaam te zijn'

Nog niet zo lang geleden hadden vrouwen in Frankrijk niet het recht te kiezen of ze moeder werden of niet. Hun lichaam behoorde toe aan conservatieven die deze keuze in hun plaats wilden maken. Anticonceptiemiddelen werden pas legaal verklaard in 1967 met de wet Neuwirth.

Terwijl mannen van hun seksuele vrijheid konden genieten, moesten vrouwen er de gevolgen van dragen. Los van de vraag of de relatie met wederzijdse instemming plaatsvond of niet.

Vrouwen hebben geleidelijk deze taboes doorbroken en hebben gestreden om hun rechten te verkrijgen. In 1971 verscheen het 'manifest van de 343' in Le Nouvel Observateur. In dit manifest hebben 343 vrouwen, waaronder Simone de Beauvoir en Nadine Trintignant zich openlijk beschuldigd van abortus, om het recht op vrije keuze om moeder te zijn te promoten. Zo ontstond een groot maatschappelijk debat.

Maar om vooruit te komen, waren er wetten nodig. Alleen waren het ook op dat vlak niet de vrouwen die beslisten... Ze hadden een luide stem nodig precies op die plek waar over hun leven werd beslist: het hart van de politieke macht.

In 1974, zeven jaar na de legalisering van anticonceptiemiddelen, sprak Simone Veil volgende beslissende woorden in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Jammer genoeg zijn deze woorden nog steeds even actueel als noodzakelijk aangezien sommigen vandaag opnieuw proberen vrouwen voor altijd opzij te zetten als een minderheid.

'Ik spreek u vandaag toe op deze tribune, minister van Gezondheid, als vrouw en niet-parlementair, om de verkozenen van dit land een grondige hervorming voor te stellen van de wetgeving op abortus. Indien dokters, indien maatschappelijk werkers, indien zelfs een aantal burgers deelnemen aan deze illegale praktijken is het omdat ze zich ertoe gedwongen voelen. Vaak handelen ze in tegenspraak met hun persoonlijke overtuigingen, omdat ze op het terrein situaties tegenkomen die ze niet kunnen ontkennen. Omdat ze, tegenover een vrouw die besloten heeft om haar zwangerschap te onderbreken, weten dat ze haar in de eenzaamheid en de angst storten door een daad die in de ergste omstandigheden wordt uitgevoerd, en die haar levenslang dreigt te verminken, wanneer ze deze vrouw hun advies en steun ontzeggen. Het is aan deze verwarring dat we een einde moeten maken. Het is deze onrechtvaardigheid die we moeten stoppen.'

Vrouwen hebben deze strijd samen met mannen gewonnen. Simone Veil kreeg de steun van president Valéry Giscard d'Estaing en van Jacques Chirac. Op 17 januari 1975 werd het recht op vrijwillige zwangerschapsonderbreking goedgekeurd na drie maanden heftige parlementaire discussies. Deze nieuwe wet maakte een einde aan het lijden dat gepaard ging met ongewenste zwangerschap. Tot dan konden rijke vrouwen in het buitenland relatief veilig abortus plegen, maar werden de minder gegoede vrouwen gedwongen tot clandestiene ingrepen, met alle risico's van dien.

De Belgische vrouwen volgden dezelfde weg als de Françaises. Ze traden in het voetspoor van Dr. Willy Peers, die in 1973 werd aangehouden omdat hij abortus had toegepast. Na deze zaak betoogden duizenden mensen in de straten van Namen voor het recht op abortus.

Deze beweging bleef de publieke opinie mobiliseren, maar de Belgische vrouwen hebben moeten wachten tot 1990 om dezelfde rechten te bekomen als de Franse vrouwen, dankzij het wetsvoorstel dat Roger Lallemand en Lucienne Herman-Michielsens hadden ingediend.

Delen

Vandaag wordt het recht op abortus in vraag gesteld door mensen die zich voordoen als beschaafd, maar die vrouwen als minderwaardig beschouwen.

Vandaag, in 2017, wordt het recht op abortus openlijk in vraag gesteld door mensen die zich voordoen als beschaafd, maar die vrouwen in onze moderne wereld als minderwaardig beschouwen.

We zijn gedoemd om altijd waakzaam te zijn. Er ligt nog veel werk op de plank. Niet alleen moet abortus uit het strafwetboek worden gehaald, maar ieder moet worden aangeleerd en aangemaand om vrouwen in het dagelijks leven te respecteren. Vrouwen hebben het recht om te kiezen of ze moeder willen worden of niet.

Simone Veil ging voor niets achteruit. Ze week niet voor de nazi's die haar in Auschwitz hebben opgesloten. Ze week niet voor politiek geweld. En ze is opgeklommen tot minister en voorzitter van het Europees parlement. Ze week voor geen enkel obstakel.

'Wie dacht dat ik van bij de eerste hindernis de handdoek in de ring zou gooien, kende me slecht.'

Simone Veil en al onze voorgangsters wilden ons een betere wereld nalaten. Wat een geluk voor ons, vrouwen van vandaag, dat de vrouwen die ons voorafgingen niet hebben opgegeven en de strijd niet hebben uitgesteld. Laten we zoals hen moedig zijn en laten we onze plicht doen om een betere wereld aan onze dochters achter te laten. Dat is onze verantwoordelijkheid.

Zij is overleden, maar de strijd van Simone Veil moeten wij verderzetten. Het grootste eerbetoon dat we haar kunnen schenken is een wereld waarin haar strijd niet langer nodig is. Dat is onze verantwoordelijkheid.

Aan alle vrouwen en mannen die menen dat de zaken vandaag te moeilijk liggen voor verdere vooruitgang, zeg ik het volgende. Beeld je even Simone Veil in, rechtopstaand tegenover een Frankrijk uit een ander tijdperk, rechtop voor 577 volksvertegenwoordigers waaronder slechts 12 vrouwen. 'Ik spreek u vandaag toe op deze tribune, minister van Gezondheid, als vrouw en niet-parlementair, om de verkozenen van dit land een grondige hervorming voor te stellen van de wetgeving op abortus.'

Niets is onmogelijk. Alles hangt van ons af, van onze wil en vastberadenheid.

Onze partners