Simon Carmiggelt, 30 jaar dood: 'Achter die treurige hondenkop zat de grootste humorist van de wereld'

28/11/17 om 21:00 - Bijgewerkt op 01/12/17 om 15:41
Uit Knack van 29/11/17

Nog steeds leesbaar, en toch hopeloos gedateerd. De 'meest getrouwde man van Nederland', en toch had hij een affaire. Diep melancholisch, en toch erg geestig. Simon Carmiggelt was een man van tegenstrijdigheden. Ooit was hij de meest bewonderde schrijver van Nederland, nu is hij grotendeels vergeten. Of niet?

'Mijn voorkeur gaat uit naar de gewone, wat morsige kroeg, waar de gemiddelde leeftijd der klanten boven de vijftig ligt. Er moet doelgericht, doch niet onstuimig worden ingenomen. Sneuvelzaken mijd ik als de pest, net als opgedirkte tenten met inschenkende dames die, met bekwaam verbeten verveling, tot aanhoren bereid zijn. Aan tapkastspelletjes doe ik niet mee, omdat ik juist door mijn ingeschapen afkeer daarvan altijd win, revanche moet geven en mijn eigen tempo dan niet meer in de mond kan nemen.' Rinus Ferdinandusse, toenmalig hoofdredacteur van Vrij Nederland, citeerde heel bewust dít fragment uit het Groot Amsterdams Kroegboek bij het overlijden van Simon Carmiggelt, precies dertig jaar geleden. Kort, geciseleerd, geestig. Het vatte de meest bewonderde schrijver van Nederland helemaal samen. Carmiggelt is de bedenker van het cursiefje, de voorloper van wat vandaag de column heet. Hij begon ermee onder de titel Kronkel, op de voorpagina van Het Parool - de in oorsprong linkse verzetskrant waarvan hij, volgens de op 1 december 1945 in volstrekte illegaliteit opgestelde stichtingsakte, een van de vijf oprichters was. Zo kort als Carmiggelts stukjes ('stukkies' noemde hij ze zelf) waren, kilometers lang zou de stoet zijn waarin ze allen zouden opstappen. Van oktober 1946 tot december 1980 schreef hij ze dagelijks, en daarna nog bijna drie jaar wekelijks. Bijna 40 jaar lang zo'n 200 Kronkels per jaar. Die enorme productiviteit heeft niet belet dat Kronkel behalve de meest gelezen ook de meest gewaardeerde column uit de Nederlandse dagbladhistorie zou worden, zoals Sylvia Witteman en Thomas van den Bergh schrijven in S. Carmiggelt - Een levensverhaal.
...

Verder lezen?

Lees elke maand gratis 3 artikelen

Ik registreer mij Ik ben al geregistreerd
of

Knack-abonnees hebben onbeperkt toegang tot alle artikelen van Knack

Ik neem een abonnement Ik ben al abonnee

Onze partners