Ewald Pironet
Ewald Pironet
Senior writer van Knack
Opinie

11/06/14 om 06:45 - Bijgewerkt om 06:45

Het spaarboekje is een makkelijke prooi voor de overheid

Weinigen twijfelen er dan ook nog aan dat de volgende regering, wat de coalitie ook zal zijn, meer belastingen zal heffen op het spaarboekje, waar nu een recordbedrag van 252 miljard euro op staat.

Misschien is het nog niet echt doorgedrongen, maar de vermogensbelasting is een feit. Die werd niet bedisseld door een paar politieke partijen tijdens onderhandelingen over een nieuw regeringsprogramma, laat staan goedgekeurd door het parlement - you wish! De vermogensbelasting kwam tot stand in de vergaderzalen van de Europese Centrale Bank (ECB) in Frankfurt. Daar werd vorige week de historische beslissing genomen om een rentetarief tot onder nul te verlagen: banken zullen moeten betalen als ze nog geld onderbrengen bij de ECB.

De beslissing van de ECB heeft verstrekkende gevolgen. De Belgische overheid, overladen met schulden, kon nog nooit zo goedkoop lenen. Voor de spaarder is het een heel ander verhaal: de rente op onze spaarboekjes en andere spaarproducten zoals kasbons staat al laag, en zal na de beslissing van de ECB nog zakken tot weinig meer dan nul procent. En dat zal nog jaren zo blijven. De goedkope leningen voor de overheden worden dus betaald door de spaarders, meestal zonder dat die dat beseffen. Ondertussen wordt het leven wel duurder. De spaarders staan dan ook voor een jarenlange verarming.

Er dreigt nog meer onheil voor al die goede spaarders. De afscheidnemende minister van Financiën, Koen Geens (CD&V), heeft al eens gesuggereerd dat de spaarboekjes fiscaal moeten worden aangepakt. Dat standpunt wordt gedeeld door Luc Coene, gouverneur bij de Nationale Bank, die zich net voor de verkiezingen in Knack nog afvroeg: 'Moeten we wel een fiscaal voordeel geven als er al zo veel wordt gespaard?' Dan weet je het wel. Weinigen twijfelen er dan ook nog aan dat de volgende regering, wat de coalitie ook zal zijn, meer belastingen zal heffen op het spaarboekje, waar nu een recordbedrag van 252 miljard euro op staat. Het is een makkelijke prooi.

Het is algemeen bekend dat België koploper is als het gaat over lasten op arbeid, maar in een recent rapport van de OESO is te lezen dat we ook met alle belastingen op onze vermogens en bezittingen aan de top staan. De brave spaarder zal de volgende jaren niet worden ontzien. Hij zal zelfs twee keer bloeden: door de uiterst lage rente gedicteerd door de ECB, én door nieuwe belastingmaatregelen uitgevaardigd door de volgende regering.

De beslissing van de ECB om voor de zoveelste keer de rente te verlagen, geeft ook aan dat er grote twijfels zijn bij de kracht van het economische herstel. Dat is fragiel en verloopt traag. Met de renteverlaging hoopt de ECB dat consumenten en banken meer zullen consumeren en investeren, zodat de economische motor echt aanslaat. Dat zal sommigen bij ons uit hun droom halen, want er waren partijen die tijdens de verkiezingscampagne deden alsof we de crisis definitief achter ons hadden gelaten. Optimisme alleen leek voldoende om ons van een mooie toekomst te verzekeren. Niets is minder waar, er zijn nog grote inspanningen nodig. België, met zijn ongezonde overheidsfinanciën, staat daarbij voor enkele extra uitdagingen.

Ons begrotingstekort bedraagt 2,7 procent en volgens afspraken met Europa moet er tegen 2016 een begrotingsevenwicht zijn. Daarvoor moet de volgende regering minstens 12 miljard vinden. Heel wat politieke partijen, waaronder de N-VA, dachten in de aanloop naar de verkiezingen dat Europa wel akkoord zou gaan als België die inspanning tegen 2018 zou leveren. De Europese Commissie heeft vorige week gezegd dat van uitstel geen sprake kan zijn. Dat betekent dat de nog te vormen regeringen harde maatregelen zullen moeten nemen. En hoe langer de vorming van een federale regering aansleept, des te moeilijker het zal worden om tijdig aan de eisen van Europa te voldoen. Bovendien moet het deze keer ernstig gebeuren - in het verleden heeft België vaker schulden uit de statistieken weggemoffeld, bijvoorbeeld die van de socialehuisvestingsmaatschappijen, maar Eurostat liet weten dat niet langer te pikken. Het zal dus met echte saneringen moeten gebeuren. Welkom in de reële wereld.

Lees meer over:

Onze partners