'Ik zie soms nog een kerel voor mijn ogen. Toen hij de gevangenis binnenkwam, vertelde iedereen ons dat er niets mee aan te vangen viel. De cipiers hadden hem meteen opgegeven. Hij zei niets, maakte zich kwaad of kwam niet opdagen. Toch bleven we proberen om met hem te werken. Nu stelt hij het goed. Hij heeft een lief, werk, en zijn werkgever is zelfs supertevreden over hem. Een andere gast van ons liet via Facebook weten dat hij sinds hij vrijkw...

'Ik zie soms nog een kerel voor mijn ogen. Toen hij de gevangenis binnenkwam, vertelde iedereen ons dat er niets mee aan te vangen viel. De cipiers hadden hem meteen opgegeven. Hij zei niets, maakte zich kwaad of kwam niet opdagen. Toch bleven we proberen om met hem te werken. Nu stelt hij het goed. Hij heeft een lief, werk, en zijn werkgever is zelfs supertevreden over hem. Een andere gast van ons liet via Facebook weten dat hij sinds hij vrijkwam in een Turkse badstad duikles geeft aan toeristen en kleine kinderen. Anders was hij in Syrië beland, denk ik. 'We hebben als samenleving gevangenissen gebouwd buiten de steden, met grote muren eromheen. Niemand weet wat er binnen gebeurt. Gevangenen worden als monsters bestempeld, terwijl het soms echt toffe gasten zijn. Ik vind het een lastig woord om uit te spreken, maar het is onze plícht om in hen te blijven geloven. We kunnen gewoon niemand opgeven. Iedereen heeft ook de keuze hoe hij naar iemand anders kijkt. Daarmee heb je een verantwoordelijkheid, want met die keuze kun je iemands leven bepalen. Kies je ervoor om niet meer met iemand te werken omdat hij lastig doet, of geef je hem toch weer een kans? 'Tien jaar geleden werkte ik samen met Katrien Dalle, medeoprichter van Touché, een dag in de gevangenis van Gent. Ik herinner me nog goed dat we daarna in een heel fout café tegen elkaar zaten te klagen. Het systeem waarin gevangenissen moeten werken is zo verkeerd. Toen beseften we: ofwel worden we oude zagen, ofwel proberen we iets te veranderen. We zijn daarna met heel veel mensen gaan praten, en die gaven ons allemaal gelijk. Iedereen besefte dat veel mensen te lang in de gevangenis bleven zitten omdat ze geen goede agressiebegeleiding kregen. En dan waren ze zogezegd te gevaarlijk om vrij te laten. Je had toen geen hulpverleningsdiensten die daarmee bezig waren. Dat wilden wij veranderen. Nu doen we dat zelfs niet meer alleen voor (ex-)gedetineerden, maar voor iedereen die wil werken aan zijn of haar agressie.'