Het is een beeld dat we allemaal in ons hoofd hebben, met dank aan tv-series en films: een personage ligt tijdens een bezoek aan de psychiater plat op de rug op de bank terwijl hij over zijn problemen praat.

Die lighouding hebben we te danken aan de 'vader van de psychoanalyse' Sigmund Freud. De Oostenrijkse neuroloog geloofde dat patiënten opener en eerlijker zijn wanneer ze ontspannen neerliggen. De arts neemt vervolgens plaats achter de patiënt, uit het zicht, en komt niet tussen in diens mentale en verbale bochten.

Geen censuur

De ontspannen toestand vergemakkelijkt het belangrijkste proces van de psychoanalyse, namelijk de vrije associatie. Dat is de procedure waarin de patiënt alles zegt wat er in hem op komt zonder zichzelf te censueren. Het is een manier om het onderbewuste aan het oppervlak te laten komen. Je kan het vergelijken met wat we doen wanneer we in slaap vallen. De gedachten komen dan ook zomaar bij je op.

Wanneer we iemand in de ogen kijken, geldt impliciet de druk om beleefd te zijn, te lachten en te knikken met het hoofd. Hoewel we dit soort ondersteunend contact in de meeste van onze relaties nodig hebben, vormt dit voor psychoanalytische situaties net een probleem.

Een meer praktische verklaring voor de lighouding is dan weer dat Freud het beu was dat patiënten hem elke dag acht uur aan een stuk zaten aan te staren. De bank helpt dus niet alleen de patiënt te ontspannen, maar ook de dokter. (TE)

Het is een beeld dat we allemaal in ons hoofd hebben, met dank aan tv-series en films: een personage ligt tijdens een bezoek aan de psychiater plat op de rug op de bank terwijl hij over zijn problemen praat. Die lighouding hebben we te danken aan de 'vader van de psychoanalyse' Sigmund Freud. De Oostenrijkse neuroloog geloofde dat patiënten opener en eerlijker zijn wanneer ze ontspannen neerliggen. De arts neemt vervolgens plaats achter de patiënt, uit het zicht, en komt niet tussen in diens mentale en verbale bochten. De ontspannen toestand vergemakkelijkt het belangrijkste proces van de psychoanalyse, namelijk de vrije associatie. Dat is de procedure waarin de patiënt alles zegt wat er in hem op komt zonder zichzelf te censueren. Het is een manier om het onderbewuste aan het oppervlak te laten komen. Je kan het vergelijken met wat we doen wanneer we in slaap vallen. De gedachten komen dan ook zomaar bij je op. Wanneer we iemand in de ogen kijken, geldt impliciet de druk om beleefd te zijn, te lachten en te knikken met het hoofd. Hoewel we dit soort ondersteunend contact in de meeste van onze relaties nodig hebben, vormt dit voor psychoanalytische situaties net een probleem. Een meer praktische verklaring voor de lighouding is dan weer dat Freud het beu was dat patiënten hem elke dag acht uur aan een stuk zaten aan te staren. De bank helpt dus niet alleen de patiënt te ontspannen, maar ook de dokter. (TE)