Als we denken aan wapens, dan hoort papier daar niet bij. Nochtans kan een op het eerste gezicht simpele snee van een blad papier behoorlijk veel pijn doen. Hoe komt dat?
...

Als we denken aan wapens, dan hoort papier daar niet bij. Nochtans kan een op het eerste gezicht simpele snee van een blad papier behoorlijk veel pijn doen. Hoe komt dat? Nu is er over dit onderwerp nog niet veel wetenschappelijk onderzoek gedaan, maar met een beetje inzicht in de anatomie van de mens kunnen we de kwelling die een papiersnee met zich meebrengt toch beter begrijpen. Om te beginnen bevatten de vingertoppen van de mens veel meer pijnreceptoren dan bijna eender waar op het lichaam. Een papiersnee op je arm, dij of enkel zal minder pijn doen dan op je vinger. Al wil je misschien ook geen snee op je geslachtsorganen of je gezicht, waar de zenuwuiteinden ook talrijker zijn. Evolutionair gezien is het niet zo onzinnig dat onze vingertoppen meer zenuwuiteinden hebben omdat we er verfijnde dingen mee doen en interageren met de wereld die mogelijk een bedreiging vormt. Wanneer je bijvoorbeeld iets extreem heet of scherp aanraakt, zijn je vingers wellicht de eerste lichaamsdelen die daar de gevolgen van zullen ondervinden. De felle pijn die je voelt wanneer je in je vingers snijdt, is dus het gevolg van de evolutie. Maar wat verklaart dan het feit dat een ongevaarlijk stukje papier zoveel ellende kan aanrichten? Met het blote oog lijkt het alsof de rand van papier recht en glad is, maar als je inzoomt dan heeft die veel weg van een zaag. Een papiersnee is dus geen mooie gladde snee zoals een scheermesje zou maken, maar een chaotisch pad van vernieling waarbij de huid uit elkaar wordt gescheurd. Een ander bizar gegeven is dat papiersneetjes doorgaans niet erg diep zijn, maar toch veel pijn doen. Het is wellicht om die reden dat dergelijke wondjes zo vervelend zijn. Diepere kwetsuren beginnen te bloeden en er vormt zich een korst waaronder er een nieuwe huid kan ontstaan. De ondiepe wond van een papiersnee heeft die mogelijkheid echter niet waardoor de pijnreceptoren die door het papier werden onthuld, blootgesteld blijven aan externe elementen en de neuronen pijnsignalen blijven sturen naar de hersenen. Met een pleister bedekken is dus de boodschap.