Zo'n twee tot drie miljard jaar geleden was er een snelle toename van stervorming in onze Melkweg. Die schurkte toen zo intens tegen een ander sterrenstelsel aan, stelt Astronomy & Astrophysics, dat er bijna sprake was van een versmelting. De ruimtelijke commotie leidde tot de vorming van meer dan de helft...

Zo'n twee tot drie miljard jaar geleden was er een snelle toename van stervorming in onze Melkweg. Die schurkte toen zo intens tegen een ander sterrenstelsel aan, stelt Astronomy & Astrophysics, dat er bijna sprake was van een versmelting. De ruimtelijke commotie leidde tot de vorming van meer dan de helft van de sterren in een belangrijk deel van ons stelsel. Door de interactie met het andere stelsel kwam er veel gas vrij, wat gunstig is voor stervorming. Het werd een echte 'babyboom'. Maar niets heeft het eeuwige leven, ook sterren niet. Als sterren zonder brandstof vallen, krimpen ze tot 'witte dwergen'. Wetenschappers publiceerden in Monthly Notices of the Royal Astronomical Society een soort survivalgids voor planeten rond een stervende ster. Kleine rotsplaneten overleven het stervensproces van hun moederster het langst, blijkt uit hun analyse. Een andere studie in hetzelfde blad stelt dat dode planeten rond een witte dwerg soms nog een miljard jaar van zich kunnen laten horen. Hun kern kan in bepaalde omstandigheden nog lang radiostralen produceren. Hun mantel verdwijnt meestal als gevolg van de oprispingen van hun stervende moeder, maar als de planeetkern hard genoeg is kan hij een tijdje op eigen kracht doorgaan. De radiostralen zouden het resultaat zijn van een magnetische interactie tussen de stervende ster en de planeetkern, waarin metalen als geleider fungeren. Om een miljard jaar te halen zijn evenwel heel specifieke omstandigheden nodig: lang niet alle planeetkernen zullen het zo lang uitzingen.