Enkele uren nadat ze aangekondigd werd als running mate van Joe Biden probeerde de Trump-campagne Kamala Harris al weg te zetten als een kandidaat van extreemlinks. Enkele dagen later suggereerde de president dat Harris, dochter van een Jamaicaanse vader en een Indiase moeder, niet in Amerika geboren was.
...

Enkele uren nadat ze aangekondigd werd als running mate van Joe Biden probeerde de Trump-campagne Kamala Harris al weg te zetten als een kandidaat van extreemlinks. Enkele dagen later suggereerde de president dat Harris, dochter van een Jamaicaanse vader en een Indiase moeder, niet in Amerika geboren was. Beide claims hoeven in onnozelheid niet voor elkaar onder te doen. Kamala Harris is immers het schoolvoorbeeld van een centrumkandidaat. Hoewel ze de voorbije weken bruggen bouwde met de progressieve vleugel in haar partij, predikt Harris steevast de weg van de geleidelijkheid, zonder grootse dromen of maatschappelijke omwentelingen. Haar kandidatuur lijkt vooral een zet om centrumkiezers gerust te stellen: als Joe Biden (77) tijdens een eventueel mandaat gezondheidsproblemen zou krijgen, komt er geen progressieve dolle mina in zijn plaats. Harris' kandidatuur werd uiterst positief onthaald in Silicon Valley. Tot voor de globale pandemie uitbrak, was de groeiende economische macht van de techindustrie immers een belangrijk onderwerp onder Democraten. Progressieve kandidaten als Elizabeth Warren wilden techbedrijven als Facebook, Amazon of Google opsplitsen. Zelfs Joe Biden toonde opmerkelijke ambities om de techindustrie veel strenger te reguleren. Met de keuze voor Kamala Harris haalt de techindustrie opgelucht adem. De Californische heeft immers een enorm netwerk binnen de beau monde van de grote technologiebedrijven. Ze is persoonlijk bevriend met Facebook-coo Sheryl Sandberg en met Laurene Powell Jobs, de weduwe van Apple-oprichter Steve Jobs. Haar schoonbroer Tony West is het hoofd van de juridische dienst bij Uber. Zowat elke techonderneming van naam heeft haar campagnes de voorbije jaren gesponsord. Het mag dan ook niet verbazen dat Harris tijdens de voorverkiezingsdebatten een van de weinige kandidaten was die op de vlakte bleven over het aanpakken van de misstanden in de technologiesector. Die coulante houding heeft ontegensprekelijk voordelen. Met Harris als kandidate wordt het voor de Democraten een stuk gemakkelijker om fondsen te werven binnen het grotendeels Democratisch gezinde Silicon Valley. Dat betekent geenszins dat Harris een marionet van de Big Tech zal blijken. Maar tegelijk is het duidelijk dat strengere regulering niet op het prioriteitenlijstje zal staan. In een verkiezing waarbij Democraten tot alles bereid zijn om Donald Trump te verslaan, kan dat gelden als een staaltje realpolitik. Maar tegelijk lijken de Democraten alweer een glorieuze kans te missen om de totale polarisering van het land aan de wortels aan te pakken.