De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) en de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO), een organisatie van de Verenigde Naties die zich bekommert om arbeidsvraagstukken, sloegen de handen in elkaar om arbeidsgerelateerde lasten in kaart te brengen. Hiervoor deden ze onderzoek in 194 landen in 2000, 2010 en 2016. De resultaten werden maandag gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift Environment International.

Lange werkweek maakt meer slachtoffers

In het onderzoek wordt een werkweek van minstens 55 uren als lang beschouwd. De WHO en de ILO beschikken over cijfers waaruit blijkt dat lange werkuren in 2016 aan zo'n 745.000 mensen het leven kostte, een stijging van 29 procent in vergelijking met de cijfers uit 2000. Vijf jaar geleden stierven er 398.000 mensen aan een beroerte en 347.000 aan een hartaanval. Een stijging van respectievelijk 19 en 42 procent tegenover 2000. Beide doodsoorzaken zijn volgens de onderzoekers het gevolg van een lange werkweek.

Aziatische landen zwaarst getroffen

De werkgerelateerde overlijdens treffen vooral mannen en mensen woonachtig in Zuidoost-Azië en de Western Pacific, een regio met 28 landen gesitueerd tussen China en Nieuw-Zeeland. De meest slachtoffers zijn tussen de 60 en 79 jaar oud en werkten minstens 55 uur per werk toen ze tussen de 45 en 74 jaar oud waren. Het onderzoek onderstreept daarmee dat de gevolgen van lange werkweken pas op latere leeftijd aan de oppervlakte komen.

Nieuwe trend zorgt voor meer risico

De WHO en de ILO berekenden dat een lange werkweek het risico op een beroerte en een hartaanval respectievelijk met 35 en 17 procent doet toenemen in vergelijking met een minder belastende werkweek van 35 tot 40 uur. Een lange werkweek is echter in de mode, zo poneren de onderzoekers. 9 procent van de wereldbevolking werkt op dit moment immers minstens 55 uur per week, een trend die steeds meer mensen in de risicogroep onderbrengt.

Corona belooft niet veel goeds

Hoewel de WHO en de ILO het onderzoek afrondden voor de uitbraak van de pandemie, zijn de onderzoekers ongerust over de tendens van langere werkuren die het virus in de hand werkt. Volgens Tedron Ghebreyesus, de directeur-generaal van de Wereldgezondheidsorganisatie zorgt telewerk ervoor dat de grens tussen thuis en werk vervaagt. De Ethiopiër zegt dat de pandemie heel wat bedrijven in de problemen bracht, waardoor ze zich genoodzaakt zagen om mensen op straat te zetten. Werknemers die wel mochten blijven, plooien zich nu vaak dubbel en werken steeds langer.

'Geen enkele job is het risico op een beroerte of hartaanval waard. Regeringen, werkgevers en werknemers moeten samenwerken om de gezondheid van de werkenden te handhaven', aldus Ghebreyesus. De Spaanse arts en diplomate Maria Neira die tevens verboden is aan de gezondheidsafdeling van de WHO, deelt die bezorgdheid: '55 uren werken per week is een enorm gezondheidsrisico. Het is hoog tijd dat iedereen er zich bewust van wordt dat lange werkweken tot een veel te vroege dood kan leiden.'

De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) en de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO), een organisatie van de Verenigde Naties die zich bekommert om arbeidsvraagstukken, sloegen de handen in elkaar om arbeidsgerelateerde lasten in kaart te brengen. Hiervoor deden ze onderzoek in 194 landen in 2000, 2010 en 2016. De resultaten werden maandag gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift Environment International. In het onderzoek wordt een werkweek van minstens 55 uren als lang beschouwd. De WHO en de ILO beschikken over cijfers waaruit blijkt dat lange werkuren in 2016 aan zo'n 745.000 mensen het leven kostte, een stijging van 29 procent in vergelijking met de cijfers uit 2000. Vijf jaar geleden stierven er 398.000 mensen aan een beroerte en 347.000 aan een hartaanval. Een stijging van respectievelijk 19 en 42 procent tegenover 2000. Beide doodsoorzaken zijn volgens de onderzoekers het gevolg van een lange werkweek. De werkgerelateerde overlijdens treffen vooral mannen en mensen woonachtig in Zuidoost-Azië en de Western Pacific, een regio met 28 landen gesitueerd tussen China en Nieuw-Zeeland. De meest slachtoffers zijn tussen de 60 en 79 jaar oud en werkten minstens 55 uur per werk toen ze tussen de 45 en 74 jaar oud waren. Het onderzoek onderstreept daarmee dat de gevolgen van lange werkweken pas op latere leeftijd aan de oppervlakte komen. De WHO en de ILO berekenden dat een lange werkweek het risico op een beroerte en een hartaanval respectievelijk met 35 en 17 procent doet toenemen in vergelijking met een minder belastende werkweek van 35 tot 40 uur. Een lange werkweek is echter in de mode, zo poneren de onderzoekers. 9 procent van de wereldbevolking werkt op dit moment immers minstens 55 uur per week, een trend die steeds meer mensen in de risicogroep onderbrengt. Hoewel de WHO en de ILO het onderzoek afrondden voor de uitbraak van de pandemie, zijn de onderzoekers ongerust over de tendens van langere werkuren die het virus in de hand werkt. Volgens Tedron Ghebreyesus, de directeur-generaal van de Wereldgezondheidsorganisatie zorgt telewerk ervoor dat de grens tussen thuis en werk vervaagt. De Ethiopiër zegt dat de pandemie heel wat bedrijven in de problemen bracht, waardoor ze zich genoodzaakt zagen om mensen op straat te zetten. Werknemers die wel mochten blijven, plooien zich nu vaak dubbel en werken steeds langer.'Geen enkele job is het risico op een beroerte of hartaanval waard. Regeringen, werkgevers en werknemers moeten samenwerken om de gezondheid van de werkenden te handhaven', aldus Ghebreyesus. De Spaanse arts en diplomate Maria Neira die tevens verboden is aan de gezondheidsafdeling van de WHO, deelt die bezorgdheid: '55 uren werken per week is een enorm gezondheidsrisico. Het is hoog tijd dat iedereen er zich bewust van wordt dat lange werkweken tot een veel te vroege dood kan leiden.'