Toen Michelle Robinson in Cambridge haar dozen inpakte en na zeven jaar universiteit terug naar Chicago verhuisde, ruilde ze de ene geprivilegieerde instelling in voor de andere, zich wagend op het carrièrepad dat ze in haar studiejaren al voorzien had. In de zomer van 1988 begon ze als advocaat-medewerker bij Sidley & Austin, een van de meest vooraanstaande advocatenkantoren van de stad - erg blank, erg mannelijk en erg ingenomen met zijn lijst van vooraanstaande cliënten. Door haar opleiding en connecties was ze nu een gecertificeerd lid van de elite, en vanaf de eerste dag in haar baan verdiende ze meer dan haar ouders samen. En toch was ze niet dichter bij de oplossing van het dilemma dat zo veel gesprekken tijdens haar studententijd in Princeton en Harvard had beheerst: wat is er in Amerika mogelijk als je zwart bent, en in het bijzonder voor een zwarte vrouw? Wat is wenselijk? Wat is goed? En wie beoordeelt dat?
...