Terwijl de diplomatieke inspanningen leidden tot een fragiele wapenstilstand, kunnen we de slachtoffers van de recente militaire acties tussen Israël en Hamas tellen. Meer dan 200 Palestijnen lieten het leven, onder wie tientallen kinderen. Aan Israëlische kant vielen 12 doden. Volgens UNRWA zijn al zo'n 56.000 Palestijnen in de Gazastrook hun huizen ontvlucht.

Dit conflict is geboren uit politiek opportunisme en radicalisering langs beide zijden. Aan Palestijnse zijde probeert Hamas op kap van haar eigen bevolking zieltjes te winnen, door zich als beschermheer van Palestina op te werpen. Zo wil het de positie van President Abbas (Fatah) verzwakken in het licht van de uitgestelde Palestijnse verkiezingen. In de laatste opiniepeiling in maart 2021 was de steun voor Hamas gezakt tot 30 procent, terwijl Fatah steeg tot 43 procent. Voor Israëlisch President Netanyahu is Hamas een gedroomde vijand. Hij hoopte door het oplaaiende conflict de regeringsvorming onder druk te zetten en aan te sturen op nieuwe verkiezingen.

'Een daadkrachtig antwoord op de Israëlische annexaties is de enige weg naar duurzame vrede'

En wat stelt de internationale gemeenschap tegenover dit politiek cynisme? Voorlopig komt men niet veel verder dan wat halfslachtige veroordelingen van het geweld en oproepen tot vrede.

Natuurlijk moeten we het geweld veroordelen en oproepen tot de-escalatie. Toch zijn de oproepen het equivalent van een glas water gooien over een uitslaande bosbrand. Wat wij missen in de uitspraken van de VN en de EU is een structurele oplossing, met aanpak van de wortel van het conflict. Nu weer terugkeren naar de status quo, is schuldig verzuim. Als we enkel het brandje blussen, zal het vuur blijven smeulen tot het weer uitslaat.

Geen gelijkwaardige actoren

Want eerlijk, dit is geen conflict tussen gelijkwaardige actoren. De Israëlische bezettings- en nederzettingenpolitiek vormt een flagrante schending van internationaal recht en maakt een duurzame oplossing onmogelijk. In januari dit jaar nog werden duizenden nieuwe nederzettingen aangekondigd, waardoor Oost-Jeruzalem volledig afgesneden raakt van Bethlehem. Als dit beleid aan deze snelheid wordt verdergezet, blijft van de Westelijke Jordaanoever binnenkort niet veel meer over dan enkele niet-aaneengesloten en geïsoleerde enclaves.

'Ons land moet op zoek gaan naar gelijkgezinde EU-lidstaten om aan de kar te trekken voor tegenmaatregelen tegen de Israëlische bezettingspolitiek'

De houding van de Europese Unie, die niet verder komt dan wat algemene verklaringen, is teleurstellend. Ook ons land moet de lijn van het regeerakkoord aanhouden door op zoek te gaan naar gelijkgezinde EU-lidstaten om aan de kar te trekken voor tegenmaatregelen tegen de Israëlische bezettingspolitiek.

Van labelling tot importverbod

Een mogelijkheid is een verdieping van het differentiatiebeleid ten aanzien van de bezette Palestijnse gebieden. Dat differentiatiebeleid kan gaan van labelling met controles tot een importverbod voor producten die uit nederzettingen in bezette gebieden komen. Vandaag wordt deze labelling onvoldoende toegepast. Volgens onderzoek van denktank EU Middle East Project (EUMEP) werd in 2019 slechts 10 procent van de uit nederzettingen afkomstige wijnen in de EU correct gelabeld. Van de 502 wijnen die op de Belgische markt werden aangeboden droegen slechts twee wijnen een correct etiket. Ook subsidies aan bedrijven die in de nederzettingen werken zijn onaanvaardbaar.

De veroordeling in woorden moet een veroordeling in daden worden. Enkel zo kiezen we kant voor mensenrechten én de juiste kant van de geschiedenis. Enkel zo kunnen we naar een op onderhandelingen gebaseerde tweestatenoplossing die strookt met het internationaal recht. Enkel zo kunnen twee staten, Israël en een onafhankelijke, democratische, levensvatbare en soevereine Palestijnse staat, vreedzaam naast elkaar leven binnen veilige en erkende grenzen.

Terwijl de diplomatieke inspanningen leidden tot een fragiele wapenstilstand, kunnen we de slachtoffers van de recente militaire acties tussen Israël en Hamas tellen. Meer dan 200 Palestijnen lieten het leven, onder wie tientallen kinderen. Aan Israëlische kant vielen 12 doden. Volgens UNRWA zijn al zo'n 56.000 Palestijnen in de Gazastrook hun huizen ontvlucht.Dit conflict is geboren uit politiek opportunisme en radicalisering langs beide zijden. Aan Palestijnse zijde probeert Hamas op kap van haar eigen bevolking zieltjes te winnen, door zich als beschermheer van Palestina op te werpen. Zo wil het de positie van President Abbas (Fatah) verzwakken in het licht van de uitgestelde Palestijnse verkiezingen. In de laatste opiniepeiling in maart 2021 was de steun voor Hamas gezakt tot 30 procent, terwijl Fatah steeg tot 43 procent. Voor Israëlisch President Netanyahu is Hamas een gedroomde vijand. Hij hoopte door het oplaaiende conflict de regeringsvorming onder druk te zetten en aan te sturen op nieuwe verkiezingen.En wat stelt de internationale gemeenschap tegenover dit politiek cynisme? Voorlopig komt men niet veel verder dan wat halfslachtige veroordelingen van het geweld en oproepen tot vrede. Natuurlijk moeten we het geweld veroordelen en oproepen tot de-escalatie. Toch zijn de oproepen het equivalent van een glas water gooien over een uitslaande bosbrand. Wat wij missen in de uitspraken van de VN en de EU is een structurele oplossing, met aanpak van de wortel van het conflict. Nu weer terugkeren naar de status quo, is schuldig verzuim. Als we enkel het brandje blussen, zal het vuur blijven smeulen tot het weer uitslaat.Want eerlijk, dit is geen conflict tussen gelijkwaardige actoren. De Israëlische bezettings- en nederzettingenpolitiek vormt een flagrante schending van internationaal recht en maakt een duurzame oplossing onmogelijk. In januari dit jaar nog werden duizenden nieuwe nederzettingen aangekondigd, waardoor Oost-Jeruzalem volledig afgesneden raakt van Bethlehem. Als dit beleid aan deze snelheid wordt verdergezet, blijft van de Westelijke Jordaanoever binnenkort niet veel meer over dan enkele niet-aaneengesloten en geïsoleerde enclaves.De houding van de Europese Unie, die niet verder komt dan wat algemene verklaringen, is teleurstellend. Ook ons land moet de lijn van het regeerakkoord aanhouden door op zoek te gaan naar gelijkgezinde EU-lidstaten om aan de kar te trekken voor tegenmaatregelen tegen de Israëlische bezettingspolitiek.Een mogelijkheid is een verdieping van het differentiatiebeleid ten aanzien van de bezette Palestijnse gebieden. Dat differentiatiebeleid kan gaan van labelling met controles tot een importverbod voor producten die uit nederzettingen in bezette gebieden komen. Vandaag wordt deze labelling onvoldoende toegepast. Volgens onderzoek van denktank EU Middle East Project (EUMEP) werd in 2019 slechts 10 procent van de uit nederzettingen afkomstige wijnen in de EU correct gelabeld. Van de 502 wijnen die op de Belgische markt werden aangeboden droegen slechts twee wijnen een correct etiket. Ook subsidies aan bedrijven die in de nederzettingen werken zijn onaanvaardbaar.De veroordeling in woorden moet een veroordeling in daden worden. Enkel zo kiezen we kant voor mensenrechten én de juiste kant van de geschiedenis. Enkel zo kunnen we naar een op onderhandelingen gebaseerde tweestatenoplossing die strookt met het internationaal recht. Enkel zo kunnen twee staten, Israël en een onafhankelijke, democratische, levensvatbare en soevereine Palestijnse staat, vreedzaam naast elkaar leven binnen veilige en erkende grenzen.