Tot voor enige tijd gingen er voor mij in Peking veel deuren open, tot in Zhongnanhai, het centrum van de macht, toe. Ik wisselde er graag van gedachten met Chinese beleidsmakers. We verschilden dikwijls van mening, maar we deden het respectvol en met begrip voor de moeilijke situatie op elkaars thuisfront. Sinds een jaar zijn die deuren dicht. Hoge Chinese ambtenaren met wie ik lang een vriendschap onderhield, werden plots stil, alsof een muur van afstandelijkheid werd opgetrokken. Ik vind dat jammer, maar het verrast me niet. Wat me de afgelopen tijd wél de wenkbrauwen deed fronsen, is dat ook verschillende van mijn eigen landgenoten meedoen aan die Chinese indammingspolitiek. Ook hier vinden steeds meer mensen dat je geen kritiek op China mag hebben.
...