Carl Schmitt (1888-1985) was in de Weimarrepubliek en het nationaalsocialistische tijdperk een vooraanstaand Duits staatsjurist die de tegenstelling tussen vriend en vijand hèt fundament van staatspolitiek vond. Zonder vijand is het politieke onmogelijk. In geval van nood moesten de staat en zijn burgers bereid zijn om geweld te gebruiken, zelfs tot in zijn uiterste consequenties. Morele beschouwingen waren voor Schmitt tijdverlies. Besluitvaardigheid, dat was belangrijk. Vanuit die optiek werd Schmitt in 1933 lid van de NSDAP en ging hij datzelfde jaar zelfs met Martin Heidegger en Hermann Göring op bezoek bij Mussolini.
...