Reeds vier jaar lang is Jemen in de greep van een vreselijk conflict. De beelden van uitgemergelde kinderen die ons bereiken, liegen er ook niet om. Aanvallen op burgers, scholen en ziekenhuizen gaan genadeloos door. De cijfers zijn even choquerend. Officieel lieten er zeker 16.000 burgers het leven, maar in realiteit gaat het over veel meer slachtoffers. 22,2 miljoen inwoners hebben nood aan basishulp. 8,4 miljoen mensen, vaders, moeders en kinderen, worden bedreigd door een hongersnood.

Maar er heerst niet alleen een humanitaire noodtoestand. Het land is daarnaast ook getroffen door een uiterst ingewikkelde politieke crisis. Sinds de start van de politieke machtsstrijd, de proxy war, tussen Saoedi-Arabië en Iran en met de komst van het militair offensief van de coalitie onder Saoedi-Arabië is de hel in Jemen verder geëscaleerd en gefragmenteerd. Verdwijningen, detenties en folteringen teisteren de bevolking. Men spreekt over zware oorlogsmisdaden, maar niemand wordt ter verantwoording geroepen.

Als we het geweld in Jemen niet snel stoppen, zal een volledige generatie verloren gaan.

En ondertussen groeit in deze hel op aarde, tussen de moordende chaos en het puin, een 'lost generation' op. Een verloren generatie. Kinderen die kwetsbaar zijn voor militaire rekrutering en seksueel misbruik. Dag en nacht worden ze bedreigd en opgejaagd door geweld. 2 miljoen van hen hebben geen enkele toegang tot onderwijs. Bovendien hebben ze nood aan voedsel en medische hulp en heeft 50 percent van hen heeft te maken met een belemmerde groei. De huidige situatie is met andere woorden een gevaarlijke voedingsbodem voor gewelddadig extremisme.

Uiteraard is enkel een duurzame politieke oplossing via een sociale dialoog de enige weg uit deze crisis. Om dit te doen slagen, moeten alle belanghebbenden aan de onderhandelingstafel plaatsnemen en zal Europa hiervoor zijn nek moeten durven uitsteken. Zo kan de EU en zijn lidstaten ten minste de huidige Speciale VN Gezant, Martin Griffiths, steunen in zijn opzet.

Maar daarnaast is er nog veel meer nodig om het leed van de bevolking een halt toe te roepen.

Vooreerst is een geloofwaardig, grondig en onafhankelijk onderzoek absoluut noodzakelijk. Zolang dit niet plaatsvindt, is het onmogelijk om een duidelijk beeld te krijgen van de begane oorlogsmisdaden en zal er ook nooit sprake kunnen zijn van gerechtigheid.

Ten tweede moeten alle partijen die militair actief zijn in Jemen terughoudend te werk gaan. Zo ook de Verenigde Staten. De huidige programma's met drones hebben reeds te veel onschuldige burgers het leven gekost, wat doet geloven dat ook hun offensief de internationale regels overschrijdt. Daarom zouden deze enkel mogen opereren onder gerechtelijk toezicht.

Verder moet er een allesomvattende Europese strategie voor Jemen worden uitgewerkt. Een strategie die zeer duidelijk één Europese stem belichaamt en die niet opnieuw ondermijnd wordt door eenzijdige en roekeloze beslissingen en standpunten. De Europese druk moet op alle betrokken partijen verhoogd worden. Niet alleen om het geweld te stoppen, maar ook om de aanhoudende blokkade tot een einde te brengen. Dat humanitaire hulp niet ter plaatse geraakt, heeft rampzalige gevolgen.

En last but not least is het voornamelijk hoog tijd dat er een wapenembargo wordt ingesteld tegen Saoedi-Arabië en zijn coalitie. Het Europees Parlement is reeds langer vragende partij, maar tot vandaag blijft dit embargo dode letter. Het feit dat het Verenigd Koninkrijk, Duitsland en Frankrijk nog steeds wapenuitvoer naar Saoedi-Arabië toelaat, is gewoonweg schandalig. Het is niet alleen in strijd met Europese en internationale standaarden, het ondermijnt ook elke mogelijke oplossing.

Indien we de moed niet vinden om deze stappen te zetten, zal het land en zijn kinderen misschien nooit meer vrede kennen. Het geweld zal doorgaan en de humanitaire crisis zal verder escaleren. Er zullen zo niet alleen duizenden slachtoffers meer vallen. Ook een hele generatie zal verloren gaan. En dat is iets wat we niet kunnen toelaten. Zeker niet in onze naam.

Reeds vier jaar lang is Jemen in de greep van een vreselijk conflict. De beelden van uitgemergelde kinderen die ons bereiken, liegen er ook niet om. Aanvallen op burgers, scholen en ziekenhuizen gaan genadeloos door. De cijfers zijn even choquerend. Officieel lieten er zeker 16.000 burgers het leven, maar in realiteit gaat het over veel meer slachtoffers. 22,2 miljoen inwoners hebben nood aan basishulp. 8,4 miljoen mensen, vaders, moeders en kinderen, worden bedreigd door een hongersnood. Maar er heerst niet alleen een humanitaire noodtoestand. Het land is daarnaast ook getroffen door een uiterst ingewikkelde politieke crisis. Sinds de start van de politieke machtsstrijd, de proxy war, tussen Saoedi-Arabië en Iran en met de komst van het militair offensief van de coalitie onder Saoedi-Arabië is de hel in Jemen verder geëscaleerd en gefragmenteerd. Verdwijningen, detenties en folteringen teisteren de bevolking. Men spreekt over zware oorlogsmisdaden, maar niemand wordt ter verantwoording geroepen.En ondertussen groeit in deze hel op aarde, tussen de moordende chaos en het puin, een 'lost generation' op. Een verloren generatie. Kinderen die kwetsbaar zijn voor militaire rekrutering en seksueel misbruik. Dag en nacht worden ze bedreigd en opgejaagd door geweld. 2 miljoen van hen hebben geen enkele toegang tot onderwijs. Bovendien hebben ze nood aan voedsel en medische hulp en heeft 50 percent van hen heeft te maken met een belemmerde groei. De huidige situatie is met andere woorden een gevaarlijke voedingsbodem voor gewelddadig extremisme. Uiteraard is enkel een duurzame politieke oplossing via een sociale dialoog de enige weg uit deze crisis. Om dit te doen slagen, moeten alle belanghebbenden aan de onderhandelingstafel plaatsnemen en zal Europa hiervoor zijn nek moeten durven uitsteken. Zo kan de EU en zijn lidstaten ten minste de huidige Speciale VN Gezant, Martin Griffiths, steunen in zijn opzet.Maar daarnaast is er nog veel meer nodig om het leed van de bevolking een halt toe te roepen. Vooreerst is een geloofwaardig, grondig en onafhankelijk onderzoek absoluut noodzakelijk. Zolang dit niet plaatsvindt, is het onmogelijk om een duidelijk beeld te krijgen van de begane oorlogsmisdaden en zal er ook nooit sprake kunnen zijn van gerechtigheid. Ten tweede moeten alle partijen die militair actief zijn in Jemen terughoudend te werk gaan. Zo ook de Verenigde Staten. De huidige programma's met drones hebben reeds te veel onschuldige burgers het leven gekost, wat doet geloven dat ook hun offensief de internationale regels overschrijdt. Daarom zouden deze enkel mogen opereren onder gerechtelijk toezicht.Verder moet er een allesomvattende Europese strategie voor Jemen worden uitgewerkt. Een strategie die zeer duidelijk één Europese stem belichaamt en die niet opnieuw ondermijnd wordt door eenzijdige en roekeloze beslissingen en standpunten. De Europese druk moet op alle betrokken partijen verhoogd worden. Niet alleen om het geweld te stoppen, maar ook om de aanhoudende blokkade tot een einde te brengen. Dat humanitaire hulp niet ter plaatse geraakt, heeft rampzalige gevolgen.En last but not least is het voornamelijk hoog tijd dat er een wapenembargo wordt ingesteld tegen Saoedi-Arabië en zijn coalitie. Het Europees Parlement is reeds langer vragende partij, maar tot vandaag blijft dit embargo dode letter. Het feit dat het Verenigd Koninkrijk, Duitsland en Frankrijk nog steeds wapenuitvoer naar Saoedi-Arabië toelaat, is gewoonweg schandalig. Het is niet alleen in strijd met Europese en internationale standaarden, het ondermijnt ook elke mogelijke oplossing.Indien we de moed niet vinden om deze stappen te zetten, zal het land en zijn kinderen misschien nooit meer vrede kennen. Het geweld zal doorgaan en de humanitaire crisis zal verder escaleren. Er zullen zo niet alleen duizenden slachtoffers meer vallen. Ook een hele generatie zal verloren gaan. En dat is iets wat we niet kunnen toelaten. Zeker niet in onze naam.