De wereld start 2021 met 167 democratische landen. Dat zijn er evenveel als vorig jaar, ondanks de populariteit van een aantal democratisch verkozen leiders met dictatoriale trekjes. Om je een idee te geven: 100 jaar geleden waren er slechts 10 democratiën en twintig jaar geleden bleef de teller nog steken op 87. Ik heb het even opgezocht, want kranten en actualiteitenprogramma's grossieren momenteel in pessimistische uitroepen.

Maar er zijn ook goede rapporten, met vrolijkmakende cijfers. Ik pik er een paar uit. Voor het vijfde jaar op rij is het aantal doden bij terreuraanslagen gedaald. De wapenimport en export staat op het laagste punt sinds 2009. Dat kan toch al tellen als apertiefhapje.

Door de coronamaatregelen ervaren we opeens duidelijk zelf wat de impact is op mensenrechten die we vanzelfsprekend vonden. We voelen hoe groot de macht van de overheid is op onze vrijheden. Opeens mogen we 's nachts niet meer op straat. We mogen zelfs in ons eigen huis geen gasten meer ontvangen. Doe je dat toch, dan kan de politie je deur komen inbeuken om een einde maken aan jouw gastvrijheid. Nog een geluk dat een paar doorgeslagen politici hun drones op stal moesten houden. Voorlopig tenminste, want dat kan snel gaan. We kunnen niet meer op café aan de toog de wereld verbeteren en de theaters zijn gesloten. Een wandeling in de sneeuw in de Ardennen is verboden, een toren pizza's bestellen is verdacht, heel verdacht.

Het zijn allemaal beperkingen van tijdelijke aard maar we moeten bij de pinken blijven, want elke overheid houdt van macht. En in een land met veel regeringen, gouverneurs en burgemeesters wil iedereen op tafel kloppen. De ene met een sympatiek rugzakje, de andere in een onderbroek.

2020 was ook een jaar met goede rapporten en vrolijkmakende cijfers.

Strijden voor een overwinning op covid-19 is prioritair in het nieuwe jaar dat voor ons ligt. Maar ook het herstel van de mensenrechten moet hoog op de agenda blijven staan. Als ik het gemak zie waarmee onze eigen rechten aan banden werden gelegd in 2020, weet ik: als we niet opletten, krijgen we ze maar half terug. De blik afwenden is het domste dat we kunnen doen. Diegenen die zeuren dat het allemaal geen zin heeft en moedeloos de zoveelste klacht op de sociale media gooien, wil ik wat troost bieden.

In 2020 heeft de strijd voor de mensenrechten veel overwinningen opgeleverd. Kazachstan heeft op 1 januari de doodstraf afgeschaft. Als 88ste land in de wereld. Saoedie-Arabië en Palestina hebben kindhuwelijken verboden. Pakistan heeft een anti-verkrachtingwet goedgekeurd. In Soedan is genitale verminking bij vrouwen voortaan illegaal. Italië heeft opnieuw zijn migratiewetten menselijker gemaakt en uit cijfers in Duitsland is gebleken dat vijf jaar na de vluchtelingencrisis al de helft van de inwijkelingen werk heeft en belastingen betaalt. Vrouwenrechten in Argentinië verbeteren. Schotland stelt als eerste land maandverbanden en tampons gratis ter beschikking. De rechten van holebi's en transgenders zitten wereldwijd in een stroomversnelling. Het lijstje is lang. Soms is het slechts 'een steentje verleggen in de rivier op aarde', maar ook de kleine steentjes maken een verschil in hoe de stroom verder gaat.

De gezondheidsmaatregelen rond covid-19 vragen offers van ons allemaal, ook in Vlaanderen ervaren we dat elke dag. Maar we moeten blijven werk maken van een wereld waarin respect heerst voor de mensenrechten van alle mensen, waar ook ter wereld.

De wereld start 2021 met 167 democratische landen. Dat zijn er evenveel als vorig jaar, ondanks de populariteit van een aantal democratisch verkozen leiders met dictatoriale trekjes. Om je een idee te geven: 100 jaar geleden waren er slechts 10 democratiën en twintig jaar geleden bleef de teller nog steken op 87. Ik heb het even opgezocht, want kranten en actualiteitenprogramma's grossieren momenteel in pessimistische uitroepen. Maar er zijn ook goede rapporten, met vrolijkmakende cijfers. Ik pik er een paar uit. Voor het vijfde jaar op rij is het aantal doden bij terreuraanslagen gedaald. De wapenimport en export staat op het laagste punt sinds 2009. Dat kan toch al tellen als apertiefhapje.Door de coronamaatregelen ervaren we opeens duidelijk zelf wat de impact is op mensenrechten die we vanzelfsprekend vonden. We voelen hoe groot de macht van de overheid is op onze vrijheden. Opeens mogen we 's nachts niet meer op straat. We mogen zelfs in ons eigen huis geen gasten meer ontvangen. Doe je dat toch, dan kan de politie je deur komen inbeuken om een einde maken aan jouw gastvrijheid. Nog een geluk dat een paar doorgeslagen politici hun drones op stal moesten houden. Voorlopig tenminste, want dat kan snel gaan. We kunnen niet meer op café aan de toog de wereld verbeteren en de theaters zijn gesloten. Een wandeling in de sneeuw in de Ardennen is verboden, een toren pizza's bestellen is verdacht, heel verdacht. Het zijn allemaal beperkingen van tijdelijke aard maar we moeten bij de pinken blijven, want elke overheid houdt van macht. En in een land met veel regeringen, gouverneurs en burgemeesters wil iedereen op tafel kloppen. De ene met een sympatiek rugzakje, de andere in een onderbroek. Strijden voor een overwinning op covid-19 is prioritair in het nieuwe jaar dat voor ons ligt. Maar ook het herstel van de mensenrechten moet hoog op de agenda blijven staan. Als ik het gemak zie waarmee onze eigen rechten aan banden werden gelegd in 2020, weet ik: als we niet opletten, krijgen we ze maar half terug. De blik afwenden is het domste dat we kunnen doen. Diegenen die zeuren dat het allemaal geen zin heeft en moedeloos de zoveelste klacht op de sociale media gooien, wil ik wat troost bieden. In 2020 heeft de strijd voor de mensenrechten veel overwinningen opgeleverd. Kazachstan heeft op 1 januari de doodstraf afgeschaft. Als 88ste land in de wereld. Saoedie-Arabië en Palestina hebben kindhuwelijken verboden. Pakistan heeft een anti-verkrachtingwet goedgekeurd. In Soedan is genitale verminking bij vrouwen voortaan illegaal. Italië heeft opnieuw zijn migratiewetten menselijker gemaakt en uit cijfers in Duitsland is gebleken dat vijf jaar na de vluchtelingencrisis al de helft van de inwijkelingen werk heeft en belastingen betaalt. Vrouwenrechten in Argentinië verbeteren. Schotland stelt als eerste land maandverbanden en tampons gratis ter beschikking. De rechten van holebi's en transgenders zitten wereldwijd in een stroomversnelling. Het lijstje is lang. Soms is het slechts 'een steentje verleggen in de rivier op aarde', maar ook de kleine steentjes maken een verschil in hoe de stroom verder gaat. De gezondheidsmaatregelen rond covid-19 vragen offers van ons allemaal, ook in Vlaanderen ervaren we dat elke dag. Maar we moeten blijven werk maken van een wereld waarin respect heerst voor de mensenrechten van alle mensen, waar ook ter wereld.