Alles over Kristien Hemmerechts

'Deze trieste 'verkiezing' toont hoe lang de weg is die nog moet worden afgelegd. Want wie er vandaag in slaagt om een lijst van 35 straffe Antwerpenaars op te stellen waar slechts 6 vrouwen in worden opgenomen, kent de geschiedenis van de stad niet', schrijft een groep Antwerpenaren onder wie Jeroen Olyslaegers, Paula Semer en Kristien Hemmerechts over de 'verkiezing' die de stad organiseert om 'de tien grootste Antwerpenaren' een plek te geven in Het Steen.

In Het verdriet van Vlaanderen beschrijft Kristien Hemmerechts de zoektocht van de tweeling Toon en Hein Van den Brempt naar de waarheid over het collaboratieverleden van hun familie. Het resultaat is een hard, eerlijk, bij momenten verbluffend boek. 'In de ogen van onze grootvader en onze oom waren de Duitsers maar slappelingen.'

Vlaamse romanschrijvers wagen zich steeds vaker aan een flirt met de historische documentaire of non-fictie. Behalve tot grote successen - zie Wil van Jeroen Olyslaegers, of, recenter, Mazzel tov van Margot Vanderstraeten - leidt het ook tot verlies. 'Onze literatuur beleeft een onttovering.'

In de bijna dertig jaar dat Herman de Coninck en ik samen optrokken, hebben we nauwelijks brieven gewisseld. Dat was ook niet zo vreemd: we spraken elkaar vaak genoeg, en veelal tot diep in de nacht. Vijf jaar lang vormden we een tweespan op de redactie van het weekblad Humo: samen maakten we honderden interviews, van Eddy Wally en Bobbejaan Schoepen tot Hugo Claus en Louis Paul Boon. Ons interview met striptekenaar Marc Sleen ondertekenden we als Oktaaf Keunink en Piet Fluwijn - jongens waren we. We woonden bij elkaar om de hoek, we frequenteerden dezelfde kroegen. En in 1983 stonden we samen aan de wieg van het Nieuw Wereldtijdschrift - het blad waarvoor ik in 1997 zijn in memoriam zou schrijven.