Alles over Belgische literatuur

In hoeverre is Beyoncé uniek? Dat is wat Titus, het hoofdpersonage uit de nieuwste roman van Kristien Hemmerechts zich afvraagt, en dan heeft hij het niet alleen over de eventuele muzikale kwaliteiten van het vrouwmens.

Qua dikte is Bloedgetuigen zonder meer hét boek van het jaar, maar als romanschrijver lijkt Johan de Boose met dit epos over de waanzinnige twintigste eeuw zijn hand te hebben overspeeld.

De 'Belgica'-reeks wil lang vergeten Franstalige Belgische auteurs opnieuw onder de aandacht brengen en laat tegelijk de jongste Vlaamse literaire lichting aan het woord.

Vlaams landschap met nonnen heeft een titel die je meteen doet denken aan traditionele katholieke romans uit preconciliaire tijden. Laat u niet misleiden: dit zijn de memoires van een van de grandes dames van de Franse literatuur in België.

Met de korte roman Luchtgezichten voltooit Gie Bogaert (°1958) de 'trilogie van het haalbare' die hij eerder met Hemelstof (2004) en Opklaringen (2006) had ingezet.

In Goede papieren, de postuum gepubliceerde roman van Dirk Verbruggen, maakt een 'jupilerjezuïet' van de nood een maxime. Hoeveel inzicht verdraagt het leven?

Esthetiek is belangrijk. En dus noemt Paul Baeten Gronda zichzelf liever romancier dan schrijver. Verder is er slechts één regel: alles kan. 'Als het gênant wordt, is het meestal interessant.'

Esthetiek is belangrijk. En dus noemt Paul Baeten Gronda zichzelf liever romancier dan schrijver. Verder is er slechts één regel: alles kan. 'Als het gênant wordt, is het meestal interessant.'

Engel is te gekunsteld, op het randje van het snobistische af, en dan weer te leeg, zoals in de meeste dialogen. En dat is jammer, want Coppers weet veel, schrijft goed, en kan een volgehouden structuur opzetten.

Rudy Soetewet schreef met Vrienden een spannende whodunit waarbij iedereen wel de dader kan zijn.

'Waarschuwing: expliciete roman' staat op het stickertje voor op Wij, de nieuwe roman van Elvis Peeters - geheel naar waarheid, al zal wie hem zich met het oog op eenarmige lectuur aanschaft van een zeer koude, ja kille kermis thuiskomen.

Met Wij heeft Jeroen Olyslaegers een van de interessantste Vlaamse romans van 2009 geschreven, dat staat nu al vast: ambitieus, intelligent en gedreven. Helaas zijn er ook een paar bezwaren.

Met haar nieuwe roman De hondeneters slaat Marita De Sterck twee vliegen in één klap: ze graaft een vrij onbekend en bizar stuk Vlaamse oorlogsgeschiedenis op, en werkt overtuigend verder aan haar eigen literaire project.