...

De aanslagen in Parijs en de bijna hysterische reacties van media en politiek. Zo leggen de terroristen, meer dan met hun kalasjnikovs en bomgordels, de zwakte van ons systeem bloot: het kortetermijndenken en het onmiddellijke winstbejag. Ons immobilisme. We hebben Europa nodig om de begroting op orde te brengen, een financiële crisis om de banken in het gareel te krijgen, IS-terreur om van orde en veiligheid een prioriteit te maken. Is het nu wachten op een milieuramp? Begin alvast in je eigen leven die ideeën toe te passen. De vernieuwing van Knack misschien. Maar ik hoop dat die 'grootste prestatie' nog moet komen. Ik heb op veel cruciale momenten in mijn leven verkeerde beslissingen genomen. Maar uiteindelijk is het altijd goed gekomen. Dat geeft een zekere rust. Niet echt. Ik heb ooit wel eens gedroomd van een loopbaan in Amsterdam of zelfs in New York. Maar tussen droom en daad staan hinderlijke bezwaren. En in mijn geval soms ook een gebrek aan moed. Aan vrijheid. Als werkstudent woonde ik in een kamertje van drie bij vier met een gemeenschappelijk toilet op de gang en de douche in een belendend huis. Maar ik heb nooit het gevoel gehad iets tekort te komen. Mede dankzij ons stelsel van studiefinanciering. Ik volg het haatplebs niet. Maar tijdens mijn eerste weken bij Knack vond ik in mijn postvak een brief in een beverig handschrift die zo begon: Geminacht communistisch crapuul. Nee, maar ik kan onze twee katten wel gefascineerd gadeslaan: zo sierlijk, zo speels, zo eigengereid. Ik heb een (fantastische) plusdochter. Ik zou niet graag hebben dat ze onverdraagzaam of haatdragend wordt. Ik zou het ook erg vinden als ze zich minderwaardig zou voelen, of bang in het leven zou staan. Kind onder kannibalen van Charles Bukowski. Ongelijkheden in de welvaartsstaat van Herman Deleeck. Is dit een mens van Primo Levi. Missing van Costa-Gavras. Novecento van Bernardo Bertolucci. Als student dweepte ik met progressieve intellectuelen. Tot ik ze later leerde kennen. De natuur. Klassieke muziek. Ik zou ook graag meer talen spreken. Als het oorlog wordt, kunnen de nieuwe Anna Franken op mij rekenen. Althans: ik hoop dat ik dan die moed zal hebben. Als het te moeilijk wordt, is het misschien geen liefde. Ze geven vaak een vertekend beeld van de werkelijkheid. Daarmee werken ze de hysterie en het kortetermijndenken in de hand. Mijn ouders en mijn broer zijn ongeveer dertig jaar geleden, kort na elkaar, overleden. Ik mis ze nog steeds. Ik probeer op mijn eten te letten. Ik sport veel. Maar dat vind ik ook prettig. Dat mislukken mag. Beter proberen en eventueel falen dan bij de pakken blijven zitten en gefrustreerd raken.