Het was met een bang hart dat Eddy Lauwers op donderdag 3 september woonzorgcentrum De Vlietoever in Bornem verliet. Zijn moeder, Alice Tobback, was zojuist in het rusthuis opgenomen en ook al was dat onvermijdelijk gebleken, de angst voor corona zat er bij de financieel directeur in ruste goed in.
...

Het was met een bang hart dat Eddy Lauwers op donderdag 3 september woonzorgcentrum De Vlietoever in Bornem verliet. Zijn moeder, Alice Tobback, was zojuist in het rusthuis opgenomen en ook al was dat onvermijdelijk gebleken, de angst voor corona zat er bij de financieel directeur in ruste goed in. 'Mijn moeder is 89 jaar', zegt hij. 'Ze was op een vroege ochtend gevallen in haar appartementje en had daarbij kneuzingen aan het gezicht opgelopen. Mijn zus, mijn broer en ik beseften dat zelfstandig wonen niet langer mogelijk zou zijn. Maar we hadden ook twijfels: wat als ons moeder in het rusthuis corona zou krijgen?' Moeder Alice woonde al jaren alleen, al sinds haar winkel met siervissen en aquariums was gesloten en haar man Kamiel was gestorven. Een tijdschrift lezen, televisie kijken, wat praten met de buren: zo anders werd haar leven in De Vlietoever niet. Tot de tweede coronagolf op volle sterkte kwam en het virus ook haar kamer binnendrong. 'Op een dag kregen we telefoon dat ze positief had getest', zegt Eddy. 'Dan staat je wereld toch even stil. Maar tot onze opluchting is ze nooit echt ziek geworden. Ze is een slanke vrouw zonder onderliggende aandoeningen, dat heeft haar waarschijnlijk gered.' Sinds enkele weken is bezoek niet langer toegestaan. Alice en Eddy spreken elkaar nu via Skype. Dan praten ze over de dingen en het weer, en maken ze plannen voor wanneer ze weer samen mogen zijn. Eddy kijkt er al naar uit om zijn moeder mee naar buiten te nemen, in een rolstoel, en haar de natuur langs de Rupel en het naastgelegen Zeekanaal te tonen. De shetlandpony's en de vogels, een vos misschien. Siervissen, helaas, zullen ze er niet zien. Ondertussen groeit zijn bewondering voor het personeel van De Vlietoever met de dag. 'Hoe al die verplegers en verpleegsters, al die ergotherapeuten en alle andere mensen met mijn moeder omgaan: chapeau', zegt Eddy. 'Zo veel liefde en geduld, in zulke moeilijke omstandigheden, ze verdienen al ons respect. Het is de hoogste tijd dat de woonzorgcentra eens op een positieve manier in het nieuws komen. Bravo!'