Wanneer en waarom bent u naar België gekomen?

In 1992. Ik studeerde Engelse literatuur aan de universiteit van Aleppo, en kwam er in de problemen toen ik met andere Koerdische studenten een herdenking organiseerde van de gifgasaanval tegen de Koerden in 1988. Na die actie kwamen de veiligheidsdiensten op de universiteit alles kort en klein slaan, en ik moest vluchten. Ik kreeg hier politiek asiel, en ik werd tot Belg genaturaliseerd. Ik ben getrouwd, en ik heb twee dochters van 11 en 14. Ik werk als tolk bij het Commissa...

In 1992. Ik studeerde Engelse literatuur aan de universiteit van Aleppo, en kwam er in de problemen toen ik met andere Koerdische studenten een herdenking organiseerde van de gifgasaanval tegen de Koerden in 1988. Na die actie kwamen de veiligheidsdiensten op de universiteit alles kort en klein slaan, en ik moest vluchten. Ik kreeg hier politiek asiel, en ik werd tot Belg genaturaliseerd. Ik ben getrouwd, en ik heb twee dochters van 11 en 14. Ik werk als tolk bij het Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen, en als onafhankelijk Koerdisch politicus. Iedereen wil Assad weg. De Koerden ook, want onze situatie is er sinds mijn vertrek niet beter op geworden, integendeel. Na de opstand van 2004 mochten de Koerden geen grond en huizen meer kopen in hun historische gebieden, en zo'n 700.000 mensen moesten emigreren. Het regime wakkert de haat tegen de Koerden aan. Maar na 2,5 jaar oorlog is er veel veranderd. Nu heeft het niets meer met democratie te maken. Het regime speelt het slim door er een sektarisch conflict van te maken tussen soennieten en alawieten, en jihadisten hebben zich onder de rebellen gemengd - zij zijn de enigen die georganiseerd zijn en dat maakt hen machtig. De oppositie is te zwak en te verdeeld om een alternatief te bieden. Ik ben bang dat er na Assad een regime komt dat nog erger is. Om een massamoord te vermijden en de oorlog te stoppen, kunnen we beter nú de macht verdelen. Assad zelf kan natuurlijk geen rol meer spelen, maar zijn regime wel. De alawieten van Assad en de soennitische oppositie moeten elk een stuk van de macht krijgen. Men moet over een politieke oplossing onderhandelen. Lukt dat niet, dan moet er een internationale militaire interventie komen. En dan heb ik het niet over een beperkte luchtaanval maar over een invasie zoals in Irak, door de VS en Europese landen, om ervoor te zorgen dat het regime valt en het politieke proces herbegint. Dan kunnen alle etnische en religieuze groepen en de verschillende regio's delen in de macht. In Irak bleek zo'n herverdeling een goede zaak voor de Koerden en hun regio. Ook in Syrië is een gecentraliseerde macht nu onmogelijk geworden. Wij proberen de vluchtelingen in Turkije en Libanon te helpen. Hun situatie is verschrikkelijk, ze krijgen geen steun, en ze worden ook daar bedreigd door Hezbollah. Ik heb ook veel contact met politici en journalisten in Syrië, vooral via sociale media.