Antoon Coolen, de schrijver van "Peelwerkers", is een ietwat teleurgestelde schrijver die feitelijk niet meer gelooft in de sociaal-geëngageerde romans die hij voor de oorlog schreef. Tenminste, dat is de stelling die wordt opgevoerd in "Gevallen ster", de nieuwe roman van Ton van Reen. Dat verandert als Coolen het bezoek krijgt van Lucas, een briljante student en telg uit een eenvou...

Antoon Coolen, de schrijver van "Peelwerkers", is een ietwat teleurgestelde schrijver die feitelijk niet meer gelooft in de sociaal-geëngageerde romans die hij voor de oorlog schreef. Tenminste, dat is de stelling die wordt opgevoerd in "Gevallen ster", de nieuwe roman van Ton van Reen. Dat verandert als Coolen het bezoek krijgt van Lucas, een briljante student en telg uit een eenvoudig arbeidersgezin. Lucas, die zelf schrijfkriebels heeft, bewondert het werk van Coolen. De jongen krijgt de schrijver zelfs zo ver dat die een oud plan opneemt en een boek over de collaboratie begint te schrijven. Maar voor dat boek is voltooid, tuimelt Coolen uit de trein: "Lucas was geschokt. Juist nu het weer zo goed met de schrijver ging, gebeurde dit. Hij dacht aan de uitspraak van Coolen dat de gevestigde orde altijd terugtrapt. Wie de code doorbreekt, wordt vernietigd." Dat geldt ook voor Lucas zelf. Hij is boven zijn stand gaan vrijen en heeft Feike, de dochter van de dokter, zwanger gemaakt. Dat nieuws verneemt soldaat Lucas van de legeraalmoezenier. Het meisje wordt afgezonderd en bevalt bij de nonnen in Heerlen van een dochtertje dat terechtkomt bij adoptie-ouders. Feike is daarna ingetrokken bij Paul, een stuk burgerlijk onbenul. Lucas, die het allemaal van ver moet meemaken, schopt herrie en wordt in het leger gedegradeerd. Als hij afzwaait merkt Lucas dat hij, ondanks zijn voortreffelijk diploma, een kruis kan maken over zijn carrière. Hij wijkt uit naar Parijs en trekt later in bij een Franse cafédochter die 's avonds Brel en Piaf draait op de jukebox. Dit is een boek over mensen die bang zijn voor alles wat ze niet kennen, de bourgeois voor de arbeider en omgekeerd. "Gevallen ster" is een naturalistische roman over de onmogelijkheid om je sociale stigma's uit te wissen. De sfeer is die van de jaren vijftig. De eerste douchecellen en televisies komen eraan en de meubels zijn van mica. De Blue Diamonds zingen "Ramona" en moeder doet zes lepeltjes suiker in de koffie. Al is het tijdsbeeld aardig, stilistisch is eentonigheid troef. Een minder statische aanpak zou de roman beslist ten goede zijn gekomen. Ton van Reen, "Gevallen ster", Contact, Amsterdam/Antwerpen, 143 blz., 658 fr.Piet de Moor