Michael Tarazi is een Amerikaanse Palestijn, een advocaat, die bij het PLO-onderhandelingsdepartement werkt in Ramallah. Hij legt de Israëlische strategie uit.
...

Michael Tarazi is een Amerikaanse Palestijn, een advocaat, die bij het PLO-onderhandelingsdepartement werkt in Ramallah. Hij legt de Israëlische strategie uit. MICHAEL TARAZI: Dit conflict gaat over het maken van een joodse staat in een land waar de meerderheid van de bevolking niet-joods was. Je zou kunnen beginnen in 1948 met de uitdrijvingen, de verwoeste dorpen, maar neem het Oslo-akkoord maar. Dat zag bepaalde gebieden als Palestijns. In die enclaves, die slechts 17 procent van de Westelijke Jordaanoever beslaan, woont 85 procent van de Palestijnse bevolking. Israël zei: prima, we zijn van die lui af. Niet meer verantwoordelijk voor hun onderwijs, infrastructuur of openbaar vervoer. We halen de PLO binnen als onderaannemer voor de veiligheid. Wij houden 83 procent van de gebieden, zonder ons te moeten bekommeren om de bewoners. We laten de Europeanen en de Amerikanen voor hun infrastructuur betalen. Het was perfect: ze waren van de mensen verlost, en hielden het land. Dit patroon valt op in al wat de Israëliërs doen. TARAZI: Met Camp David wilden ze bijvoorbeeld een stuk Oost-Jeruzalem bij Israël annexeren. Bill Clinton zei: 'Wat joods is, wordt Israël, wat Arabisch is, wordt Palestina.' Dat wil zeggen: alle joodse kolonies in Oost-Jeruzalem worden gelegaliseerd. Ook al zijn ze illegaal volgens het internationaal recht. Dan controleert Israël niet alleen West-Jeruzalem, maar ook een groot stuk Oost-Jeruzalem. De Arabische wijken daarin, die niet eens met elkaar verbonden zijn, vormen dan Palestina. Dat betekent voor Israël: de mensen zijn Palestina, daar moeten we niet meer voor zorgen, we moeten ze geen stemrecht geven, maar het land errond is van ons. Neem de kolonie Ariel. Waarom moesten ze per se een kolonie zo diep in de Westelijke Jordaanoever hebben en die dan bij Israël aanhechten? Omdat die bovenop een van de rijkste waterbassins zit. Wat ze op de Westelijke Jordaanoever doen, is de reservaten vergroten, maar voor zichzelf nemen wat ze willen. Het land pakken, maar de mensen niet. En dat dan een compromis noemen. TARAZI: De muur is de extreemste vorm. Ze hadden hem op de Green Line kunnen zetten. Dan hadden we een grens gehad. Maar dat doen ze natuurlijk niet. Als je goed het tracé van de muur bekijkt, dan zie je hoe hij zoveel mogelijk Arabieren buitensluit terwijl hij al hun vruchtbare grond en hun waterreserves binnen Israël houdt. Zie Kalkilya. Dat wordt helemaal geïsoleerd en verliest al zijn landbouwgrond. Of die Arabische dorpen aan de Israëlische kant, geplet tussen Israël en de muur. De mensen daar zullen niet in Israël kunnen gaan werken. Wat moeten die doen zonder land om te bewerken? Ze zullen moeten emigreren. Het is een indirecte manier van etnische zuivering. Je pakt zoveel mogelijk land - de landbouwgrond, het water - en geeft de rest aan de Palestijnen, en je noemt dat een compromis. Israëliërs zeggen dat ze voor twee staten zijn. Maar wat zij bedoelen met een staat lijkt erg op wat de Native Americans kregen in de VS. Allemaal bij elkaar in een reservaat en dat noemen we een staat. Hun motief is: van een bevolking afraken, niet internationaal recht en gelijkheid en billijkheid doen gelden. Of die Palestijnse staat op 42 procent van de Bezette Gebieden, waar Sharon het over heeft. Waarom 42 procent? In dat eerste plan had je 85 sprocent van de Palestijnen op 17 procent van het land. Op 42 procent heb je honderd procent van de Palestijnse bevolking. Dus figuurzagen ze het gebied uit dat door de Palestijnen bewoond wordt, noemen dat een staat, en pakken al de rest voor zichzelf. En dan hoeven ze aan die Palestijnen niet meer te denken. De andere problemen - terrorisme, geweld, afsluitingen - zijn allemaal stukjes van hetzelfde verhaal. Symptomen. Dit hier is de ziekte.