Wat Tiger Woods in 2000 presteerde was, alweer, fenomenaal. Wat Woods doet en nog zal doen in het golf, deed Eddy Merckx in het wielrennen, Michael Jordan in het basket en Raymond Ceulemans in het biljarten : ongenaakbaar heersen over een sporttak.
...

Wat Tiger Woods in 2000 presteerde was, alweer, fenomenaal. Wat Woods doet en nog zal doen in het golf, deed Eddy Merckx in het wielrennen, Michael Jordan in het basket en Raymond Ceulemans in het biljarten : ongenaakbaar heersen over een sporttak.Op zijn 25ste heeft Woods het belangrijkste wat er in golf te winnen valt gewonnen. Wat prijzengeld en sponsorinkomsten betreft, staat hij in alle all-time-lists met verre voorsprong op één, en de weinige uitdagingen die hem resten, brengt hij een voor een tot een goed einde. Dit weekend heeft hij een unieke kans om als enige golfer in de historie de grand slam te winnen. De Masters, de US Open, de British Open en de US PGA op rij. In een en hetzelfde seizoen is een nog iets zuiverder grand slam, maar vier na elkaar is ook al uniek. Slaagt Woods in zijn opzet, dan rest hem eigenlijk alleen het majorsrecord van Jack Nicklaus als doelstelling: 18 overwinningen. Voorlopig is hij aan vijf. Vorig jaar pakte Tiger niet alleen zes toernooien op rij. Enkel de grote Byron Nelson deed ooit beter door in 1945 elf toernooien achter elkaar te winnen, waarna hij één keer tweede werd en er opnieuw twee won. Maar Woods baarde vooral opzien door met groots vertoon van macht te zegevieren in de US Open op Pebble Beach, in de British Open op de wereldberoemde Old Course van Saint Andrews, en met iets meer moeite in de US PGA op de Valhalla Club in Louisville-Kentucky. Daarmee werd Woods op 24-en-een-half de jongste speler ooit die allevier de majors op zijn naam bracht. Jack Nicklaus was al 26 toen hij de stunt voor mekaar had. Slechts drie anderen hebben eveneens de vier majors gewonnen: Gene Sarazen, Ben Hogan, en de Zuid-Afrikaan Gary Player. De vier in één jaar tijd is nooit iemand gelukt. Ben Hogan was er dicht bij in 1953. Hij was de beste in drie, maar trad niet aan in de US PGA omdat die dat jaar toevallig pas één dag vóór het begin van de British Open eindigde. Sam Snead, de man die het grootste aantal toernooien won, zuchtte eens: 'Ik ben maar van drie dingen bang: de bliksem, een beurscrash, en Ben Hogan.' Waarop Henry Longhurst inhaakte: 'Als Hogan speelt om te winnen, speelt de rest om te verliezen. En iedereen bereikt zijn doel.' Ben Hogans carrière, een van de succesrijkste uit het golf, werd gehinderd door een zwaar auto-ongeval in 1949. In de mist werd Hogan frontaal aangereden door een greyhoundbus. Ben, die geen kans meer zag om uit te wijken, gooide zich in een ultieme reflex voor zijn vrouw Valerie, om op zijn minst haar leven te redden. Had hij dat niet gedaan, was hij zelf morsdood geweest, want door de klap boorde de stuurkolom zich dwars door de chauffeurszetel. Zodat Hogan mag worden beschouwd als een van de weinige golfers die zijn leven dankt aan zijn vrouw, bij de meeste koppels in het circuit is het andersom. Zo zei Nick Faldo: 'Ik ben acht maanden gelukkig getrouwd geweest. Helaas duurde mijn huwelijk vier en een half jaar.' Of wat dacht u van Lee Trevino: 'Mijn vrouws grootste wens was om getrouwd te zijn met een miljonair. Die wens is vandaag uitgekomen. Vóór ik haar leerde kennen, was ik multimiljonair.' En in een van de boeken van P.G. Wodehouse staat het het raakst omschreven: 'Een vrouw is maar een vrouw. Er gaat niets boven een geslaagde drive.'BUNKERS OP SAINT ANDREWSBen Hogan is een van de vijf supers uit de golfgeschiedenis, maar ook hij realiseerde dus nooit een Grand Slam, niet in één jaar tijd en niet opeenvolgend in twee seizoenen tijd. Tiger Woods is er nu één toernooi vandaan. Het was vorig jaar al ei zo na gebeurd, maar in de eerste van het kwartet, de Masters, eindigde hij pas vijfde. Te wijten aan één ongelukkig shot in de eerste ronde, pal in de beruchte Rae's Creek, de beek die de drie holes van Amen Corner (11, 12 en 13) zo gevaarlijk maakt. De daar opgelopen achterstand op de Fidjiër Vijay Singh, tijdens de Masters 2000 in een uitzonderlijke staat van genade, kreeg Woods niet meer weggewerkt. Nadien won hij met een recordvoorsprong van vijftien slagen de honderdste US Open. En spotte hij met de Old Course van Saint Andrews, de heilige grond waar de golfsport in haar huidige vorm is ontstaan en waar de Royal and Ancient huist, de hoogste autoriteit in het Europese golf. Voor meer gefortuneerde spelers de enige autoriteit tout court. De Old Course heeft, naast de moeilijkheden die elk parcours stelt, enkele aparte onhebbelijkheden: de wind en 112 bunkers, dat zijn de zandkuilen vanwaaruit het wegslaan van de bal een specifieke techniek vereist die de meeste golfers ontberen. Woods slaagde erin om in de vier ronden samen niet één keer in een bunker terecht te komen. Toen hem daarover op de persconferentie een vraag werd gesteld, viel Tiger uit de lucht: 'Welke bunkers ?' Zijn precisie was verbluffend. Vier rondjes onder de 70 en een totaal van 269 slagen, negentien onder par. Een verbetering van het record van Nick Faldo, die in 1990 de Open op Saint Andrews won met min achttien. Te noteren viel ook dat Woods liefst 230.000 toeschouwers naar de Old Course lokte, een van de liefst 27 records die hij vorig jaar liet optekenen. De moedeloosheid van de anderen werd verwoord door Tom Kite: 'Het enige waarop wij kunnen hopen, is dat hij zich verslaapt.' En Tom Lehman voegde eraan toe: 'Hij moet slechter worden en wij beter. Eerlijk gezegd zie ik geen van beide gebeuren.' Er is geen aspect in deze aartsmoeilijke sport of Woods is er de beste in. Qua regelmaat overtreft hij zelfs de beroemde Harry Vardon, van wie gezegd werd dat zijn bal in de tweede ronde altijd terechtkwam in de putjes die hij er in de eerste ronde zelf had gemaakt. En de mentale onverstoorbaarheid, die Woods zelf aan zijn lessen in oosterse filosofie toeschrijft, is onovertroffen. Iedere golfer weet dat daar het verschil zit. Jack Nicklaus beweerde: 'Ik vraag me nooit af of de bal erin gaat, maar wel of hij in de rechtse dan wel in de linkse kant van de hole zal liggen.'WOODS EN NICKLAUS SAMENWoods stak in Saint Andrews de cheque van tweeëndertig miljoen frank (800.000 euro) in zijn zak, propte de 'Claret Jug' (de paars glanzende beker die na de British Open wordt uitgereikt) in zijn koffer, en vloog terug naar de States. Om daar drie weken later de US PGA te winnen. In de eerste ronde vormde hij trouwens een trio met Masterswinnaar Vijay Singh en de man die hij graag zou onttronen als de absolute nummer één uit de geschiedenis van het golf: Jack Nicklaus himself. Woods en Nicklaus samen, dat was een primeur voor een officieel toernooi en een lekkernij voor alle fotografen. Woods lapte de eerste ronde af in 66, zes onder par, en nam meteen de leiding, samen met de onverwachte Scott Dunlap, een bescheiden speler uit Pittsburgh wiens naam veeleer aan banden dan aan golf doet denken. Nicklaus had, op zijn 60ste en op een van de vele banen die hij zelf mee heeft ontworpen, 77 slagen nodig. Na afloop haastte hij zich naar zijn vliegtuig om tijdig op de begrafenis van zijn de dag voordien gestorven moeder te kunnen zijn. 'Ze heeft helaas niet meer mogen meemaken', snikte de Golden Bear ondanks zijn verdriet niet zonder ironie tot de reporters, 'dat haar zoon met de grote Tiger Woods heeft gespeeld.' Woods bleef er onbewogen bij en concentreerde zich op het verdere verloop van het toernooi. En dat was nodig ook, want anders dan in US en British Open, kreeg hij nu meer tegenstand dan hij had verwacht. Meer bepaald de Amerikaan Bob May dwong hem tot het uiterste, zijnde een play-off over drie holes. Woods liet daarin twee birdies en een par optekenen, en had zijn derde opeenvolgende major op zak. Het was ook zijn tweede US PGA op rij. Walter Hagen won er tussen '24 en '27 vier na elkaar. In een van recordtabellen bol staande sport als golf valt er zelfs voor Woods altijd nog wel iets te verbeteren. Walter Hagen is de nummer twee op de majorsrecordlijst aller tijden, met elf overwinningen, maar Woods nadert hem in sneltreinvaart. Hierbij moet worden vermeld dat Hagen heel wat minder ascetisch door het leven stapte dan Woods. Van Walter werd gezegd dat hij alle elf de tien geboden overtreden had. Zo vertelde PGA-directeur Fred Corcoran ooit aan een bisschop die vroeg of golfers gelovig waren: 'Indien ik Walter Hagen moest gaan zoeken, zou ik toch niet in een kerk beginnen.' Dat neemt niet weg dat een perfectionist als Hagen slechts om de tien jaar geboren wordt. In The world of golf staat te lezen: 'Hagen speelde met een air alsof hij het golf zelf had uitgevonden. Wat volgens velen ook zo was.' Mensen die Walter hebben zien spelen, worden schaars, maar uit de overlevering blijkt dat Woods en Hagen heel wat punten gemeen hadden. Zoals een onverstoorbare kalmte. Het heette dat Walter zich kon ontspannen gezeten op een hete kachel. Legendarisch is een uitspraak van hem na een toernooi in Florida. Toen hem werd verteld dat de temperatuur tweeënveertig graden in de schaduw had bedragen, zei Walter: 'Dan ben ik blij dat we niet in de schaduw hebben gespeeld.' DE ACHTTIEN VAN NICKLAUSMet zijn vijf majors staat Woods op jonge leeftijd al zeer dicht bij de allergrootsten uit het golfpantheon. We zullen die eens vlug opsommen. De nummer één aller tijden blijft Jack Nicklaus met zijn achttien majors. Walter Hagen haalde er elf. Ben Hogan en Gary Player negen. Tom Watson acht. En vijf gouden namen hebben er zeven achter hun naam: Harry Vardon, Bobby Jones, Gene Sarazen, Sam Snead en Arnold Palmer. Ziedaar de echte legendes uit het golf. Woods staat op hooguit één stap van hen, en is vast van plan ze binnen de kortste keren allemaal in te halen. Die achttien majors van Nicklaus obsederen hem al sinds hij zes jaar is. Opgezweept door zijn knettergekke vader Earl Woods, die zijn zoon een grotere invloed op de mensheid voorspelde dan Boeddha en Gandhi (zie kader), kleefde de kleine Tiger de lijst met achttien majors op de muren van zijn kinderkamer. Tijdens feestjes van de golfclub baarde hij opzien door ze feilloos uit het hoofd op te dreunen. Nicklaus won tussen 1962 en 1986 zes keer de Masters, vier keer de US Open, drie keer de British Open, en vijf keer de PGA. Samen: achttien. Net zoals Eddy Merckx uiteindelijk profiteerde van een sterke generatie tegenstanders, die hem dwongen elke keer tot het uiterste te gaan, putte Nicklaus motivatie uit een handvol superieure golfers die hem in ieder toernooi naar het leven stonden. Arnold Palmer in de eerste plaats, daarnaast Gary Player, Tom Watson en enkele anderen. Voor Woods is die tegenstand tot nu toe veel minder zwaar. David Duval meldde zich twee jaar geleden, maar blijft voorlopig hangen achter de glazen van zijn indrukwekkende zonnebril. En ook de jonge Spanjaard Sergio Garcia is niet bij machte een vuist te maken als hij Woods in zijn buurt heeft. De grootste tegenstand komt van de Zuid-Afrikaan Ernie Els, die vorig jaar in drie van de vier majors tweede werd. Eén keer achter Vijay Singh en twee keer achter Woods. 'Ik ben de beste van het normale deelnemersveld', lachte Els groen. 'Soms vraag ik mij af of die Woods onderweg niet vals speelt.' Half september won Woods ook nog en passant de Canadian Open. Weer een plaats op de recordtabellen, want samen met Lee Trevino in 1971 is Woods de enige die erin slaagde de Triple Crown te behalen: British Open, US Open en Canadian Open in één seizoen. Maar dat is nu echt een detail. Trevino, tussen twee haakjes, was niet alleen een uitmuntend speler, maar ook een nooit droogstaande bron van oneliners. 'Ik kan 's morgens niet wachten om wakker te worden en te vernemen wat ik nu weer voor interessants te vertellen heb', stelde hij eens. In alle bescheidenheid overigens, want Lee was geen hoovaardig man: 'Als er geen golf was, zou ik niet weten wat te beginnen. Mocht mijn IQ nog twee punten lager liggen, dan was ik een plant of zoiets geweest.' Trevino, van geboorte Mexicaan, werd ooit bijna doodgebliksemd op de course. 'Ik was al in de hemel', vertelde hij nadien aan de onthutste verslaggevers. 'Maar God zei: er zijn hier al genoeg opscheppers met al die kardinalen, ga jij maar terug.' WOODS IN CRISISMet zijn negende winst van het seizoen trok Woods zijn carrière-prijzengeld op tot boven de twintig miljoen dollar, zijnde een miljard frank (25 miljoen euro). Reclame-inkomsten bedragen een veelvoud ervan. Eind van de zomer brak Nike het lopende contract met Woods open. De komende vijf jaar levert het hem in totaal tegen de vijf miljard frank (125 miljoen euro) op. Na de Canadian kneep Tiger er voor vijf weekjes vakantie tussenuit. 'Ik ben ook maar een mens', gaf hij als verklaring, al waren er steeds meer die daaraan twijfelden. 'Hij mag gratis mijn vliegtuig lenen', juichte de Australiër Greg Norman, 'en ik betaal zijn hotel. Zolang hij maar wegblijft uit de toernooien waar ik aan deelneem.' Toen Tiger zich opnieuw aan de tee meldde, werd hij derde in Lake Buena Vista, achter zijn landgenoten Waldorf en Flesch. Een week later, in de Tour Championships op de East Lake Golf Club in Atlanta - de homecourse van Mastersstichter Bobby Jones - zag hij zowaar een zekere overwinning uit zijn handen glippen toen Phil Mickelson op de slotdag van één stroke achterstand naar twee strokes voorsprong oprukte. Mickelson, die zijn vierde toernooi van het seizoen won, stak met vreugde de cheque van 42 miljoen frank (1,05 miljoen euro) op zak. Een keer derde en een keer tweede, daar verkoopt een ander zijn moeder voor, in het geval van Woods begonnen sommigen gewag te maken van een crisis. Tiger reisde naar Bangkok en won er zijn tiende toernooi van het seizoen, het dertigste in zijn carrière. Thailand is zijn moederland, het vaderland van zijn moeder. Woods verloor in Thailand nog geen enkel golftoernooi, een opzienbarende prestatie die hij gemeen heeft met ondergetekende. 'De mooiste overwinning uit mijn carrière', juichte de Australiër Geoff Ogilvy, die tweede werd. Van toen af aan spookte er door het brein van Woods nog maar één ding : de Masters van begin april. Winnen deed hij in 2001 pas in het zevende toernooi waaraan hij deelnam: de Bay Hill Invitational half maart. Dat het zo lang duurde, voedde de twijfels bij de immer kritische en ondankbare buitenwacht. Zijn drives bleven indrukwekkend, maar bij het putten was de zuiverheid niet meer honderd procent. Zelfs aan zijn spreekwoordelijke zelfverzekerdheid werd getwijfeld. Zeker toen Woods eind februari een zo goed als verworven zege in de Dubai Desert Classic uit zijn handen liet glippen door op de allerlaatste hole de bal in het water te mikken. Wat in de Arabische Emiraten weinigen gegeven is, zij het vooral om klimatologische redenen. De Deen Thomas Bjorn stak hem in extremis voorbij. Gelukkig voor Woods speelde hij in Dubai niet voor het prijzengeld, maar kreeg hij een startgeld van tachtig miljoen frank (2 miljoen euro) uitbetaald. Vier keer meer dan Bjorn verdiende met te winnen. Het was in Woods' profcarrière nog maar de vierde maal dat hij als leider de slotronde inging en niet won. Sta ons toe tussendoor aan te stippen dat de Brusselaar Nicolas Colsaerts in Dubai ophef maakte door de derde dag een rondje van 65 neer te zetten. Die dag was hij beter dan Woods. Na vier ronden eindige Colsaerts op een verdienstelijke 33ste plaats. De hoop op een nieuwe Flory Van Donck is uiteraard voorbarig, maar dat derde rondje in Dubai houden we best in gedachten. LEG NEER DIE BALOver de kwakkelende vorm van Tiger Woods deden algauw een paar interessante theorieën de ronde. Zo beweerden sommige kenners dat het aan de bal lag. Een golfbal, zegt een oude wijsheid, is een voorwerp dat op de tee blijft liggen nadat een transpirerende burger er met een stok naar heeft geslagen. Een golbal is tegenwoordig vooral een product van spitstechnologie. Zoals ze in de Formule-1 steeds weer nieuwigheden uitvinden om de motor op te fokken of snellere banden onder de wagen te schroeven, zo zijn de fabrikanten van golfclubs en golfballen dag en nacht in de weer met het zoeken naar combinaties die het de speler mogelijk maken om verder te slaan. En dat wie in twee slagen op de green ligt, bevoordeeld is tegenover wie er vier nodig heeft, snapt zelfs een volleyballiefhebber. De firma Titleist, in het verleden sponsor van Woods, heeft nu een bal op de markt gebracht die alle andere ballen achter zich laat. Niet alleen vliegt hij verder, maar hij doet dat zonder dat precisieshots als het putten er hinder van ondervinden. Het is alsof je in de Formule-1 een band zou uitvinden die tegelijkertijd ideaal is op droog en op nat wegdek. Maar nu wil het lot dat het nieuwe sponsorcontract met Nike Woods verplicht om met hun ballen te spelen. Gelieve het voorgaande niet in overdrachtelijke zin te interpreteren. Vorig jaar fabriceerde Nike nog exclusief voor Woods een nieuwe bal, wat hem volgens vele afgunstigen een onoverbrugbaar voordeel gaf op al zijn concurrenten die het met gewoon materiaal moesten stellen. The Titleist Pro V1, waar Woods moet afblijven, zou de rest nu weer bijtrekken. Na zijn invoering vorig jaar leverde hij in zeven weken tijd tien verschillende spelers een toernooizege op. Sinds de Pro V1 zijn opwachting maakte, won Woods geen toernooi meer. Zijn shotgemiddelde is nochtans lager dan vorig jaar, maar het zijn de anderen die beter zijn geworden, dankzij de bal. Tot Woods, half maart, vond dat het welletjes was geweest. In de Bay Hill Invitational in Orlando gaf hij het hele veld het nakijken. Hoewel ook dat weer niet iedereen overtuigde. Woods ging wel als leider de slotronde in, maar maakte onderweg een paar voor hem ongebruikelijke fouten en moest de leiding afstaan aan Phil Mickelson. Pas op de laatste hole nam Tiger weer over, en dan nog nadat hij een bal per ongeluk op het hoofd van een toeschouwster had gemept. Omdat die zo gedienstig was de bal op te rapen, kreeg Woods een free drop, wat hem toeliet vanaf een 'doenbare' plaats naar de green te slaan. Het hielp hem aan zijn 25ste overwinning in 96 PGA-toernooien, niemand haalde ooit een hoger percentage. Eén week later won hij de Players Championship op de moeilijke baan van Sawgrass. Over de Pro V1 werd niet meer gesproken. Bij Titleist doen ze nu hetzelfde als Wernher von Braun tijdens de Tweede Wereldoorlog: ze werken aan de V2. Dit weekend heeft Tiger Woods een gouden kans om voor eeuwig in de golflegende te stappen, en het is niets voor hem om ze te laten liggen. Uitgerekend in de Masters in Augusta, waar hij in 1997 zijn eerste major won. Om u een idee te geven wat de Masters zijn, citeren wij graag de Amerikaan Fuzzy Zoeller, winnaar in 1979: 'Als ik mijn leven zo eens overloop, denk ik niet dat ik in de hemel kom. Dichterbij dan de Masters zal ik niet geraken.'Koen Meulenaere