'Mooie woorden horen we genoeg. Maar we zien te weinig actie. Het 'Actieplan voor de Integratie van de Vrouw in de Ontwikkeling' is een jaar geleden door de regering voorgesteld, maar er is nog zo goed als niks gebeurd. Ja, enkele socio-economische maatregelen. Maar die zaten al veel langer in de pijplijn. Het essentieelste onderdeel van het Plan is de hervorming van de Moudouwana, het juridisch statuut van de vrouw, en die lijkt in het slo...

'Mooie woorden horen we genoeg. Maar we zien te weinig actie. Het 'Actieplan voor de Integratie van de Vrouw in de Ontwikkeling' is een jaar geleden door de regering voorgesteld, maar er is nog zo goed als niks gebeurd. Ja, enkele socio-economische maatregelen. Maar die zaten al veel langer in de pijplijn. Het essentieelste onderdeel van het Plan is de hervorming van de Moudouwana, het juridisch statuut van de vrouw, en die lijkt in het slop te raken.' Dat zegt Nadira Barkallil, coördinatrice van een netwerk van meer dan tweehonderd ngo's die het actieplan voor de integratie van de vrouw steunen. Het netwerk probeert een tegenwicht te vormen voor de grootscheepse fundamentalistische propaganda tegen het plan, die de regering nu doet aarzelen bij de uitvoering ervan. 'De regering vergist zich door zo traag te gaan', oordeelt Barkallil. 'Als gouvernement d'alternance met een zware linkse vleugel, bevindt zij zich in de juiste positie om de hervormingen door te voeren. Als zij het niet doet, wie zal het dan wel doen? Maar als we de fundamentalisten hun monopolie op het religieuze discours niet afnemen, zullen ze zich ook op andere vlakken beginnen roeren. Ze mengen zich nu al in het debat over het onderwijs. Ze willen geconsulteerd worden en ze eisen dat er een religieuze instelling wordt opgericht om alle schoolactiviteiten te controleren.' Het fundamentalisme in Marokko vergelijken met dat in Algerije, vindt Barkallil niet overdreven. 'De integristen nemen steeds meer plaats in. Je zou kunnen zeggen dat het hier Algerije in 1988 is, net voor het uitbreken van de rellen. Als wij de plaats van de religie in onze samenleving nu niet duidelijk afbakenen, dreigt hier hetzelfde te gebeuren als bij onze oosterburen. Wij moeten de bom nu onschadelijk maken.' Toch blijft Barkallil redelijk optimistisch. 'We hebben ook een aantal troeven. We hebben een democratische pers, een groot aantal partijen die in de grond allemaal anti-fundamentalistisch zijn, en een vooruitstrevende koning die zelfs een vrouw tot koninklijk raadgeefster heeft benoemd - fantastisch toch! Het grootste gevaar schuilt in de kleingeestige politique politicienne, die de partijen er wel eens toe zou kunnen verleiden de fundamentalisten niet te erg tegen de schenen te willen stampen. En op die manier graven ze hun eigen graf.' Christine Albers