Ruim drie jaar na het uiteenvallen van de Volksunie en de moeizame verdeling van een (on)roerende erfenis, verlaat de Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA) haar hoofdkwartier aan het Brusselse Barrikadenplein. Het pand met zijn dominante witte gevel, waar de Vlaams-nationalisten in juli 1976 onder toenmalig VU-voorzitter Hugo Schiltz hun intrek namen en sindsdien veel politiek lief en leed deelden, is verkocht aan een Ierse investeringsgroep. Die heeft ongeveer 1,5 miljoen euro op tafel gelegd. De Ieren willen het gebouw, dat destijds voor 782.000 euro werd aangekocht en nadien ook infrastructurele uitlopers om de hoek in de Noordstraat en de Omwentelingsstraat kreeg, verbouwen tot een appartementencomplex.
...

Ruim drie jaar na het uiteenvallen van de Volksunie en de moeizame verdeling van een (on)roerende erfenis, verlaat de Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA) haar hoofdkwartier aan het Brusselse Barrikadenplein. Het pand met zijn dominante witte gevel, waar de Vlaams-nationalisten in juli 1976 onder toenmalig VU-voorzitter Hugo Schiltz hun intrek namen en sindsdien veel politiek lief en leed deelden, is verkocht aan een Ierse investeringsgroep. Die heeft ongeveer 1,5 miljoen euro op tafel gelegd. De Ieren willen het gebouw, dat destijds voor 782.000 euro werd aangekocht en nadien ook infrastructurele uitlopers om de hoek in de Noordstraat en de Omwentelingsstraat kreeg, verbouwen tot een appartementencomplex. De N-VA verhuist naar een statig en stijlvol herenhuis in de Liefdadigheidstraat, nabij het Madouplein. Op 21 december ondertekent N-VA-voorzitter Bart De Wever het aankoopcontract. Daaraan hangt een prijskaartje van 550.000 euro. Met die dubbele transactie op de Brusselse vastgoedmarkt doet de partij dus geen slechte zaak. De leiding van de N-VA creëert zo ook de broodnodige financiële ademruimte om zeker de eerstkomende vijf jaar een autonome partijkoers te varen. De verkoop van het N-VA-secretariaat, dat in het Wetstraatjargon altijd 'het Barrikadenplein' werd genoemd en door die naam een symbool werd voor de zweepfunctie die Vlaams-nationalisten voor zichzelf in de politiek zien, zat er al enige tijd aan te komen. Als 'winnaar' van het ledenreferendum over de toekomst van de VU in september 2001 mochten huidig Vlaams minister Geert Bourgeois, De Wever en co het pand behouden. Maar de N-VA'ers draaiden ook op voor het grootste deel van het sociaal passief van de VU. Tegelijkertijd moesten ze investeren in een nieuwe partij, die bij de parlementsverkiezingen van mei 2003 onmiddellijk alles uit de kast diende te halen voor een campagne van 'erop of eronder'. Met het bekende resultaat: de kiesdrempel van 5 procent werd de N-VA net niet fataal, in het federale parlement had de partij met Bourgeois nog slechts één Kamerlid en meteen viel ook de federale partijfinanciering weg. Uit het verslag van de financiën van de N-VA blijkt hoe snel de middelen opdroogden: de partij sloot 2003 af met een negatief resultaat van ruim 672.000 euro (voor de verkiezingscampagne van dat jaar werd meer dan 900.000 euro betaald). Die rode cijfers waren een extra argument om voor de Vlaamse en Europese verkiezingen in juni van dit jaar in een kartel met CD&V te stappen. De verhuizing van de N-VA naar een nieuw onderkomen op loopafstand van het Vlaamse en federale parlement heeft niet alleen financiële redenen. In het laatste decennium werden er geen onderhoudsinvesteringen in het gebouw aan het Barrikadenplein gedaan. Bovendien is het 'zonevreemd' en zijn de gevel en enkele plafonds en schouwen beschermd. Onder die omstandigheden zou een verbouwing voor de N-VA onbetaalbaar geweest zijn. 'De hele infrastructuur was stilaan uitgeleefd en op diverse plaatsen in ons secretariaat werden we onwillekeurig herinnerd aan het pijnlijke einde van de VU', zegt N-VA-directeur Piet De Zaeger. 'Het gebouw in de Liefdadigheidsstraat maakt een frisse doorstart mogelijk. Het is goed onderhouden, comfortabel en op maat van een team van acht mensen. Er is ruimte om te vergaderen, de pers te ontvangen en het archief op te bergen.'De N-VA houdt aan de dubbele vastgoedoperatie een reserve voor de verkiezingscampagnes van 2006 en 2007 over. 'Maar het echte kapitaal van onze partij zijn de mensen', aldus De Zaeger. Concreet: negen Vlaamse, federale en Europese mandatarissen; 20 personeelsleden; 265 lokale mandatarissen; en ten slotte ruim 10.000 partijleden. 'Zuinig beheren' is het motto van een financiële meerjarenplanning. De voornaamste inkomsten van de N-VA zijn een maandelijkse dotatie van 29.500 euro via het Vlaams parlement (volgens het akkoord met CD&V krijgt de N-VA een vijfde van de Vlaamse dotatie voor het kartel) en een werkingstoelage van 15.000 euro per maand voor de zelfstandige N-VA-fractie in dat parlement. In de budgettering van de N-VA is geen rekening gehouden met een federale dotatie. Een in de Kamer goedgekeurd wetsvoorstel van Bourgeois om deze overheidsfinanciering toe te kennen van zodra een partij één verkozene in de Kamer of de Senaat heeft, zit vast in de Senaat. Het is gekoppeld aan een PS-voorstel om de financiering van het Vlaams Belang en het Front National in te houden en de paarse meerderheidspartijen gunnen het kartel CD&V/N-VA geen extra financiële armslag meer. Patrick Martens