Wat gaat VS-president Bill Clinton nu doen, na de mislukking van Dennis Ross, zijn onderhandelaar?
...

Wat gaat VS-president Bill Clinton nu doen, na de mislukking van Dennis Ross, zijn onderhandelaar? Dennis Ross is er in veertien uur praten niet in geslaagd de Israëlische premier Benyamin Netanyahu over te halen tot de "substantiële en geloofwaardige" terugtrekking uit bezet Cisjordanië, die het Israëlo-Palestijnse vredesproces zou kunnen redden. Staat Clinton echt op het punt om zich, zoals staatssecretaris Madeleine Albright liet verstaan, uit het spel terug te trekken en Israëli's en Palestijnen het maar onder elkaar te laten uitzoeken? Het is onwaarschijnlijk. De VS hebben te veel economische en strategische belangen in de regio om een conflict te laten verrotten. Dat kan op langere termijn namelijk een nieuwe explosie provoceren, die dan die belangen rechtstreeks zou bedreigen. In de eerste plaats wordt dan gedacht aan de gestage stroom van Arabische olie naar de geïndustrialiseerde wereld. Netanyahu is er overigens in geslaagd Clinton in hoge mate te irriteren. Die vindt, ten eerste, dat de Israëlische premier hem bewust bedrogen heeft. En denkt, ten tweede, als zeer oprechte vriend van Israël, dat de politiek van Netanyahu gevaarlijk is voor de belangen en zelfs voor de veiligheid van Israël. En constateert, ten derde, dat de onmacht van de VS tegenover de Israëlische koppigheid de Amerikaanse geloofwaardigheid in het Midden-Oosten ernstig aantast, ook in traditioneel pro-Amerikaanse Arabische landen. Volgens een CIA-analyse die hem voorgelegd werd, zou "de houding van de Arabische landen tijdens de laatste crisis met Irak anders geweest zijn, als Israël het vredesproces met de Palestijnen niet gesaboteerd had."DRUK IS DUURAnderzijds moet men ook geen brutale Amerikaanse druk op Israël verwachten. Dit om verschillende redenen. Clinton zal de verkiezingskansen van zijn vice-president Al Gore, die in 2000 opkomt als presidentskandidaat, niet willen verzwakken door de sympathie van AIPAC - de officiële Israëlische lobby in Washington -, te verliezen. Maar zelfs àls hij dat zou overwegen, zal het niet zo gemakkelijk zijn Israël onder druk te zetten. Want elk dreigement om de jaarlijkse drie miljard dollar aan financiële hulp voor Israël te verminderen, zou onmiddellijk stuiten op de tegenstand van het Republikeinse Congres, dat maar al te blij zal zijn de Clinton-administratie met zoiets dwars te kunnen zitten. Bovendien was die VS-hulp vijftien, twintig jaar geleden goed voor 20 tot 25 procent van het Israëlische bruto nationaal product (BNP), en tegenwoordig nog maar vier procent van een BNP dat in 1997/98 naar de 70 miljard dollar ging. Daarbij heeft de machtige lobby van de Amerikaanse wapenindustrie er alle belang bij dat Israël, een van haar beste klanten, jaarlijks de miljarden blijft krijgen om Amerikaanse wapens te kopen. Toch heeft Bill Clinton nog andere middelen om zijn onvrede te tonen. De VS zouden kunnen ophouden met het automatisch uitspreken van hun veto tegen elke anti-Israëlische resolutie in de VN-Veiligheidsraad. Of er zouden moeilijkheden van bureaucratische aard kunnen rijzen bij de goedkeuring van sommige Israëlische verzoeken inzake de aankoop van nieuwe, supergesofistikeerde bewapening. Er zou zelfs langdurige vertraging kunnen ontstaan bij de levering van sommige wapens. In het verleden, onder Richard Nixon en Henry Kissinger, is dat al eens gebeurd. Nu al is er iets mis met een financiering van 40 miljoen dollar, die moet dienen voor het perfectioniseren van het antirakettenmissiel "Arrow" dat in Israël ontwikkeld wordt. Op het Israëlische ministerie van Defensie klaagt men dat dat maar aansleept in het Pentagon, zonder geldige reden. Zou het kunnen, dat Bibi Netanyahu een weg is ingeslagen die naar het conflict met de VS leidt? Victor Cygielman