"Ze hebben alles geprobeerd om mij te intimideren. Ze bedreigden zelfs mijn twee jonge dochtertjes. Ik heb mijn kinderen het land moeten uitsturen." Dat vertelt de Pakistaanse advocate Asma Jahangir. Ze komt in Pakistan op voor de rechten van vrouwen. Ze wordt gepest en al jaren bedreigd door haar overheid. Wie ligt er wakker van?
...

"Ze hebben alles geprobeerd om mij te intimideren. Ze bedreigden zelfs mijn twee jonge dochtertjes. Ik heb mijn kinderen het land moeten uitsturen." Dat vertelt de Pakistaanse advocate Asma Jahangir. Ze komt in Pakistan op voor de rechten van vrouwen. Ze wordt gepest en al jaren bedreigd door haar overheid. Wie ligt er wakker van? Vrouwen zijn, precies omdat ze vrouw zijn, vaak het slachtoffer van mensenrechtenschendingen. Pasgeboren meisjes worden levend begraven of verdronken, meisjes en vrouwen worden verkracht, aangerand, verkocht of vermoord. Vrouwen worden besneden. Kortom, in de hele wereld sterven elke dag meisjes en vrouwen die het slachtoffer werden van geslachtsgebonden discriminatie en geweld. Wat dan met die internationale regels over mensenrechten, zal u vragen. Het antwoord is onthutsend. De internationale regelgeving over mensenrechten bestaat, maar is vaak geslachtsblind. De internationale gemeenschap ligt niet echt wakker van de structurele discriminatie van vrouwen. Daarom worden deze geslachtsgebonden schendingen vaak genegeerd. Het Handvest van de Verenigde Naties proclameert wél mooi en plechtig gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Maar de wereld sluit, als het erop aankomt, de ogen en kijkt de andere kant op.OP BASIS VAN CULTURELE WAARDENWaar ligt een belangrijk deel van het probleem? De internationale gemeenschap maakt in haar benadering van mensenrechten een duidelijk onderscheid tussen wat ze zo mooi noemt het publieke domein en het privé-domein. Rechten van vrouwen worden nu precies vaak geschonden in dat privé-domein. En net daar schiet de internationale regelgeving al helemaal te kort. Het internationaal verbod op foltering verbiedt bijvoorbeeld geen geweld tegen vrouwen thuis en in het gezin. Terwijl vrouwen net daar vaak het slachtoffer zijn van geweld. En dat internationaal verbod verbiedt, bijvoorbeeld, ook geen vrouwenbesnijdenis, een vorm van geweld die dan weer binnen heel wat gemeenschappen bestaat. De rechten van vrouwen worden dikwijls verloochend omwille van culturele waarden. Dat die waarden vaak zijn gebaseerd op ongelijke machtsverhoudingen tussen mannen en vrouwen, dat is blijkbaar geen punt. Op de VN-Wereldvrouwenconferentie van 1995 in de Chinese hoofdstad Beijing zwaaiden regeringen met een nieuwe mooie verklaring. Vrouwenrechten zijn gewoon mensenrechten, stelden ze. De wereld keek toe en noteerde dit "succes". Als er de jongste jaren al successen werden geboekt - deze en andere - op het vlak van vrouwenrechten, is dat in de eerste plaats te danken aan het stelselmatig actievoeren van vrouwenorganisaties zelf. Maar de strijd is helemaal niet gestreden. Internationale en nationale structuren en wetgeving moeten verder worden aangepast aan de realiteit: vrouwen zijn mensen. Die regelgeving moet uiteraard ook worden toegepast. En er moet preventief worden gewerkt. Mannen en vrouwen moeten leren dat elke mens gelijk is. Vrouwen zijn dus inderdaad gewoon mensen.Willy Laes, Peter Minten, Amnesty International. Deze reeks is een gemeenschappelijk initiatief van de Liga voor Mensenrechten, Amnesty International Vlaanderen, Artsen zonder Grenzen, Oxfam-Solidariteit en de uitgever van Knack.