Maar Sabena is niet meer en de regering heeft er wat op bedacht: als we onze vlag nu eens in de ruimte lieten wapperen? Daar kan onze kandidaat-astronaut Frank De Winne voor zorgen. Het ijlste zwerk doorklieven, dat is toch nog altijd iets bijzonders, zoals bleek toen, straks al tien jaar geleden, Dirk Frimout onze Eerste Nationale Astronaut werd. Hij hield aan zijn gezweef in de spaceshuttle de titel van baron en algehele bekendheid bij het publiek over. En had hij nog de allure van een professor Zonnebloem, onze Tweede Nationale Astronaut is een heuse luchtmachtpiloot, met wilskra...

Maar Sabena is niet meer en de regering heeft er wat op bedacht: als we onze vlag nu eens in de ruimte lieten wapperen? Daar kan onze kandidaat-astronaut Frank De Winne voor zorgen. Het ijlste zwerk doorklieven, dat is toch nog altijd iets bijzonders, zoals bleek toen, straks al tien jaar geleden, Dirk Frimout onze Eerste Nationale Astronaut werd. Hij hield aan zijn gezweef in de spaceshuttle de titel van baron en algehele bekendheid bij het publiek over. En had hij nog de allure van een professor Zonnebloem, onze Tweede Nationale Astronaut is een heuse luchtmachtpiloot, met wilskrachtige kaaklijn en zo. Hij is zelfs zo vermetel om zich door de Russen in de ruimte te laten mikken, al denkt iedereen dat het met die Russische camelote toch altijd een dubbeltje op zijn kant is. Maar volgens de toerbeurt van het European Space Agency zal het er voor De Winne zeker niet eerder dan in 2006 van komen. En dat vindt onze even slagvaardige als ongeduldige regering een beetje lang wachten. Godweet is er dan nog wel sprake van paars-groen. En wie mag dan met De Winne op de foto? Wie mag dan met hem de kwestie onderzoeken of er al dan niet protocol bestaat in de ruimte? Elisabethje _ 'zeg maar Betty' _ misschien wel, want die heeft tegen dan vast al een vlotte babbel.Maar met de Russen valt ook te praten. En zaken te doen. Ze lieten de Amerikaan Dennis Tito al als ruimtetoerist meevliegen. Een folieke van een miljardair. Bijna een miljard frank dokte hij daarvoor af. Als België ook eens iemand wil laten voorgaan in de rij, een speciaal opgeleide astronaut dan nog, dan hoeft dat niet meer te kosten dan dik 620 miljoen. Dus mag De Winne eind dit jaar al mee. Als het een beetje meezit, zelfs al in april. Fijn voor De Winne. Daar hebben twee PS-bewindvoerders voor gezorgd, Charles Picqué, minister voor Wetenschapsbeleid, en Yvan Ylieff, regeringscommissaris voor hetzelfde (ja hoor, hebben wij ook, een regeringscommissaris daarvoor). Is zoveel belastinggeld daarvoor wel goed besteed? Zeker, zegt Ylieff, elke geïnvesteerde frank brengt twee frank aan bestellingen voor 's lands economie op. Picqué doet nog beter. Hij beweerde dat die ene frank een return van drie frank oplevert. Niet goed afgesproken misschien? Niet alleen dat. Men beweert maar wat. Ylieff en Picqué hebben het over een gemiddelde _ geschatte _ opbrengst op lange termijn van uitgaven voor wetenschappelijk onderzoek. Niet over wat het kost om De Winne vervroegd in een baan om de aarde te slingeren. Dat brengt namelijk in het geheel niets op. Behalve dus dat de Belgische driekleur _ piepklein op de mouw van De Winne _ eventjes in de ruimte zal schitteren. En de bewindvoerders achteraf met de Tweede Nationale Astronaut op de foto mogen. Ach, wie misgunt hen dat folieke, een photo-opportunity van 15,5 miljoen euro? Geen schijntje pijn, daar kunnen het budget voor wetenschapsbeleid en de staatsfinanciën in het algemeen best wel tegen. Marc Reynebeau