Wie Gibraltar binnenrijdt, moet maar voor één ding uitkijken: het rode licht dat waarschuwt voor vliegtuigen. De start- en landingsbaan is de dwars aangelegde, betonnen strook die de Rots afscheidt van het armoedige Andalusië met zijn 40 procent werkloosheid. Twee weken geleden kwam er een rood licht bij: dat van de Spaanse douane. Het was altijd de gewoonte om alleen wagens te controleren die Spanje binnenreden, vanwege de eeuwenlange smokkel vanuit Gibraltar.
...

Wie Gibraltar binnenrijdt, moet maar voor één ding uitkijken: het rode licht dat waarschuwt voor vliegtuigen. De start- en landingsbaan is de dwars aangelegde, betonnen strook die de Rots afscheidt van het armoedige Andalusië met zijn 40 procent werkloosheid. Twee weken geleden kwam er een rood licht bij: dat van de Spaanse douane. Het was altijd de gewoonte om alleen wagens te controleren die Spanje binnenreden, vanwege de eeuwenlange smokkel vanuit Gibraltar. De Spaanse tolbeambten en grensbewakers zijn niet ingenomen met de bullebakaanpak die ze van de rechtse Spaanse regering van Mariano Rajoy moeten toepassen. Ze betoogden tegen de overheid, en krijgen de steun van de vakbonden en van burgemeester Gemma Araujo van het grensstadje La Linea de la Concepción. Araujo beseft dat de strenge houding tegenover het Britse Gibraltar vooral in het vlees van haar eigen mensen snijdt. Elke dag trekken zowat 10.000 Spaanse gastarbeiders Gibraltar binnen, en omgekeerd hebben veel Britse onderdanen een optrekje in La Linea of Algeciras. Dat Araujo een socialiste van de oppositie is, zal ook wel meespelen. Zolang links in Madrid aan de macht was met de PSOE, was er geen vuiltje aan de lucht. Er werd beschaafd met Londen onderhandeld over grensoverschrijdende samenwerking. Maar vandaag is de toon verzuurd, en daar is de netelige toestand waarin de regerende Partido Popular (PP) is verzeild niet vreemd aan. Premier Rajoy wankelt: hij kreeg geld uit de zwarte kas van zijn partij, en de PP is in vrije val. De krant El Mundo heeft uitgezocht dat driekwart van de Spanjaarden de premier ronduit een leugenaar vindt. Er was dus een bliksemafleider nodig. En zoals de aftakelende Francisco Franco in 1969 de grens afsloot, dient opgezweept nationalisme ook nu om de binnenlandse problemen te verhullen. Dat er een loopje wordt genomen met internationale verdragen is bijzaak voor Rajoy, en vooral voor zijn bedenkelijke minister van Buitenlandse Zaken, José Manuel Garcia-Margallo. Gesteund door de uiterst rechtse krant La Razón somt Margallo de sancties op: scherpe grenscontroles (tot acht uur aanschuiven), een vliegverbod boven Spanje, opgevoerde belastingcontroles, bescherming van de eigen vissers, een uitreistaks van 50 euro. En dat allemaal voor 70 betonblokken waarmee Gibraltar een kunstmatig rif wou aanleggen - maar waarmee het Spaanse vissersbootjes hindert. Het Britse Conservatieve parlementslid Andrew Rosindell trok alle patriottische registers open: stuur de Spaanse ambassadeur naar huis, laat de Royal Navy patrouilleren, blok Spanje in alle internationale organisaties af, laat koningin Elisabeth de Rots bezoeken! Toch loopt Londen op eieren, want het onderhandelt met Madrid over een olieconcessie voor BP. Cameron belde met Rajoy om het dispuut diplomatiek te behandelen. Iedereen mag dus even met de vlag zwaaien, en dan is het back to business. Lukas De Vos