Romain Meeusen: Het gevoel van sensatie dat deze mensen voelen, is in wezen een sterke hormonale reactie. Er komen allerlei basishormonen vrij, zoals adrenaline, noradrenaline en dopamine. Ook de aanmaak van het stresshormoon cortisol vergroot. Het lichaam maakt zich op die manier klaar voor fight (gevecht), fright (angst) of flight (vlucht). Zonder dat er een echte inspanning is, ...

Romain Meeusen: Het gevoel van sensatie dat deze mensen voelen, is in wezen een sterke hormonale reactie. Er komen allerlei basishormonen vrij, zoals adrenaline, noradrenaline en dopamine. Ook de aanmaak van het stresshormoon cortisol vergroot. Het lichaam maakt zich op die manier klaar voor fight (gevecht), fright (angst) of flight (vlucht). Zonder dat er een echte inspanning is, zet het systeem zich schrap: de ademhaling verhoogt, de bloeddruk stijgt, het hart gaat sneller kloppen en de alertheid neemt toe. De prikkel, die deze reactie veroorzaakt, kan heel divers zijn. Het kan om een fysiek piekmoment gaan, maar evenzeer om een cognitieve prikkel, bij het horen van emotioneel gevoelig nieuws bijvoorbeeld.Kan die prikkel verslavend werken?Meeusen: Wetenschappelijk is daar nog geen onomstootbaar bewijs voor geleverd, maar er zijn indicaties in die richting. Het zou bijvoorbeeld kunnen dat de receptoren en de neurotransmitters in onze hersenen zich aanpassen aan de toevoer van bepaalde hormonen, die een plezierig gevoel genereren. Ze zouden met name efficiënter gaan werken, waardoor je misschien een trigger-effect krijgt. Na een prestatie of een kick val je immers terug op een lager hormonenpeil, wat dan een nieuwe behoefte zou creëren. Maar verslaving is een moeilijk te omschrijven begrip. Het cognitieve aspect speelt ook nog mee. Bovendien is het fysiologische mechanisme en de wisselwerking met de hersenen wetenschappelijk nog relatief onontgonnen terrein, zeker met de huidige meetmethoden. Ik ben ervan overtuigd dat er een verband bestaat tussen de kick, onze hormonen en hersenen en de zoektocht naar emotionele opwinding bij sommigen onder ons. Maar tot nu toe is niets bewezen, zelfs niet de aanverwante en algemeen bekende runner's high, de roes bij langeafstandslopers. De vaagheid omtrent de materie is intussen wel een voedingsbodem voor allerhande theorieën en speculaties. Het enige waarover in de academische wereld tot nu toe overeenstemming bestaat, is dat aanhoudende stress-situaties het lichaam trainen, aanpassen aan de prikkels. Een getraind bungeejumper of canyoner zou dus weleens aan zijn kick kunnen wennen, en dus naar een nog grotere uitdaging op zoek gaan.G.M.