Filmliefhebbers kennen Pedro Almodóvar (48) als dé Spaanse cineast van absurde komedies, bevolkt met alle soorten echte of vermeende dames: nonnen met vreemde obsessies, huisvrouwen, stripteaseuses, travestieten. Het belet hem niet serieuze onderwerpen zoals uitbuiting van menselijk leed door de media of het verband tussen seks en dood (de dood als ultiem orgasme) doorheen de vaak zwarte humor te mengen.
...

Filmliefhebbers kennen Pedro Almodóvar (48) als dé Spaanse cineast van absurde komedies, bevolkt met alle soorten echte of vermeende dames: nonnen met vreemde obsessies, huisvrouwen, stripteaseuses, travestieten. Het belet hem niet serieuze onderwerpen zoals uitbuiting van menselijk leed door de media of het verband tussen seks en dood (de dood als ultiem orgasme) doorheen de vaak zwarte humor te mengen. Almodóvar was ook lid van een avant-gardistische theatergroep, heeft fotoromans gemaakt en columns en verhalen geschreven. Het hoofdpersonage daarin is Patty Diphusa en zij wordt door Theater Zuidpool (Antwerpen) opgevoerd als Bouche B. Geen kant-en-klaar stuk, wel een theaterbewerking door acteur Jan Steen, die daarmee als regisseur debuteert, en actrice Marijke Pinoy. Het favoriete meisje van Almodóvar is voor hen meer dan een wauwelend, als uit een zeefdruk van Andy Warhol weggelopen sekssymbool of een praatgrage, aan mannen, drank en andere drugs verslaafde nachtvlinder, die ook tijdens de dag niet slaapt. Steen maakt van Bouche B. een discospektakel. Er is harde muziek en het theater is omgevormd tot een grote nachtclub, compleet met kleine podia voor het expressieve dansen van de heersers van de nacht. Deze sfeer van show en glitter, van verhullen en verblinden, omkadert het verhaal van Bouche B. Wat in aanleg een intieme monoloog was, wordt nu uitvergroot en het wankel evenwicht tussen spektakel en solo-optreden van Pinoy maakt het de actrice niet makkelijker, maar het lukt haar het personage beetje bij beetje te ontbolsteren. Voor Bouche B. is het beleven van seks gelijk aan gelukkig zijn, ook als het tegenvalt. Marijke Pinoy toont dan ook geen introverte en getormenteerde vrouw, maar wel iemand die de complexiteit van de seksuele opwinding kanaliseert in verbale ontlasting, in een mengeling van spreek- en boekentaal. Want Bouche B. houdt een dagboek bij, waar ze geregeld naar verwijst. Geheel in overeenstemming met de sfeer die Steen in de enscenering oproept, is ook Bouche B. iemand die zich voortdurend verbergt. De dansers doen het in hun dansen en hun vermomming, Bouche B. doet het in haar spontaneïteit, wat op de duur onhoudbaar wordt. Ze maakt haar haren los en wordt de kleine garnaal uit de kilo garnalen die ze van een chauffeur cadeau kreeg. Een verdrietig wezentje op een hoog podium, als op een eiland, door niemand begrepen, van iedereen verlaten."Bouche B.", van 9.2 tot 12.2 in het Nieuwpoorttheater in Gent. Daarna nog in Tongeren, Diksmuide, Brussel. Info: 09/281.10.05 (XL-Productions).Roger Arteel