In vergelijking met andere Europese landen is de wijze waarop de drie Belgische regio's zich tonen in hun paviljoen op de wereldexpo in Lissabon ondermaats. Bij de inkom hangen metaalbuizen met glazen venstertjes waarin biljartballen, pralines en speelkaarten zijn geplaatst om Belgenland te symboliseren. Uit veiligheidsoverwegingen zijn de buizen omringd door geel-zwarte plastiekband, alsof België altijd in een werfsituatie verkeert. Na foto's van ons vorstenpaar start het parcours met een beeld van de Brusselse regio. De maquette met spee...

In vergelijking met andere Europese landen is de wijze waarop de drie Belgische regio's zich tonen in hun paviljoen op de wereldexpo in Lissabon ondermaats. Bij de inkom hangen metaalbuizen met glazen venstertjes waarin biljartballen, pralines en speelkaarten zijn geplaatst om Belgenland te symboliseren. Uit veiligheidsoverwegingen zijn de buizen omringd door geel-zwarte plastiekband, alsof België altijd in een werfsituatie verkeert. Na foto's van ons vorstenpaar start het parcours met een beeld van de Brusselse regio. De maquette met speelgoedkraantjes waarmee de Brusselse haven wordt gesuggereerd is een karikatuur. De kijkkasten in "Hortastijl" zouden de meester razend hebben gemaakt. Een banalisering van de art nouveau die kan tellen. Via kleine gluurgaten in een lange wand ontdekt men het Waalse gewest in een zinvolle diamontage. Dan komt men in een grote ruimte waar met een professioneel gemaakte diamontage Vlaanderen geëvoceerd wordt. Flitsende beelden van Vlaamse plaatsen en mensen, inclusief een groepsfoto van de regering. Nadien gaat het via een ijswand van een privé-sponsor naar de afdeling kunst. De wijze waarop algemeen coördinator Frans Van Praet hier te werk is gegaan, is beschamend. Een strandzicht van Henri Wolvens hangt op een hoogte van drie meter met zichtbare ijzerdraad aan het plafond en dit boven een lege vitrinekast. Werk van Jan Cox hangt op eenzelfde hoogte maar dan schuin, omdat dit vermoedelijk beter past in een "artistiek" concept. Een gedicht van Verhaeren over de Schelde is aangebracht op een boomstronk... over kitsch gesproken. Met het algemeen thema van de expo "oceanen en water" heeft ons paviljoen weinig te maken. Waarom bijvoorbeeld het werk van Mercator ontbreekt is een raadsel. Het café op de verdieping is een donkere degustatieruimte, opgesmukt met werk van zondagsschilders en meubilair van Van Praet. Het businesscentrum onder het café waar buitenlandse gasten en investeerders worden ontvangen, is een metalen spelonk waar Belgacom enkele telefooncellen neerpootte. Voor Hannover 2000 ziet het er voorlopig evenmin rooskleurig uit. Terwijl Nederland en Zwitserland al een jaar geleden een architect kozen en volop werken aan de voorbereiding schiet men in België plots wakker. De Regie der Gebouwen schreef op 17 juli een aanbesteding uit en verwacht tegen midden augustus kandidaat-promotors om het paviljoen te bouwen en te financieren. Dit alles zonder een uitgewerkt inhoudelijk programma. Welke promotor kan dit in volle zomertijd klaren zonder voorkennis van dit initiatief? Nadien gaat de overheid het gebouw voor de duur van de expo huren van de promotor. Misschien bouwt een grote Leuvense brouwerij in Hannover een gigantische biertent om de Duitse markt te veroveren? Marc Dubois