Grote sociale thema's leken tot nu toe niet echt aan Guy Cassiers besteed. Tenminste niet expliciet. De Vlaamse theatermaker, die net aan zijn eerste seizoen als artistiek leider van het RO Theater in Rotterdam begint, maakte in het verleden wel enkele theaterproducties met jonge gehandicapten of migrantenkinderen, maar de sociale dimensie leek nooit een leidmotief in zijn werk. Om de confrontatie tussen beeld en acteur, tu...

Grote sociale thema's leken tot nu toe niet echt aan Guy Cassiers besteed. Tenminste niet expliciet. De Vlaamse theatermaker, die net aan zijn eerste seizoen als artistiek leider van het RO Theater in Rotterdam begint, maakte in het verleden wel enkele theaterproducties met jonge gehandicapten of migrantenkinderen, maar de sociale dimensie leek nooit een leidmotief in zijn werk. Om de confrontatie tussen beeld en acteur, tussen fictie en realiteit - zoals onlangs nog in "Faust" en voordien in "HMA" (1996) of "De pijl van de tijd" (1994) - was het hem te doen. En toch. Anderhalf jaar geleden maakte hij bij het Kaaitheater het dementieportret "Hersenschimmen" en nu is er de jonge delinquent in "Rotjoch". Twee producties waarin het kleine menselijke drama in een abstracte theatervorm werd gegoten. Toegegeven, in het geval van "Rotjoch" gaat het over een haast clichématig sociaal probleem: een jongen raakt zijn houvast kwijt (moeder pleegt zelfmoord, vader aan de fles, vrienden laten hem in de steek) en het gaat van kwaad naar erger. De niet van enig sarcasme gespeende tekst die Gerardjan Rijnders ( Toneelgroep Amsterdam) voor "Rotjoch" schreef, tapt opzichtig uit het pulpgenre. Ondanks enkele dubbele bodems heeft de tekst geen enkele andere pretentie dan een sjabloon te zijn. Dat Cassiers er uiteindelijk toch in slaagt om die sociale problematiek te verbeelden, heeft alles te maken met de manier waarop hij het naturalistische stripverhaal van Rijnders gestalte geeft. Hij plaatst acteur Herman Gilis letterlijk voor een woorden en beelden spuwend projectiescherm - een verbeeldingrijke, maar ook ontzettend grappige vormgeving van Marc Warning -, waarmee de speler een gevecht aangaat. Op dat scherm zien we het doen en laten van de andere personages. Soms oogt dat beeldmateriaal als een uitgebeend stripverhaal van de klare lijn, een andere keer als een ingewikkelde tekenfilm. Tegen dat beeldgeweld moet de underdog Gilis telkens opnieuw opboksen. De sterkte van "Rotjoch" is precies dat het een direct beroep doet op de verbeelding van de toeschouwer, om een dramatisch verhaal te vertellen dat zich niet onmiddellijk van de vaste patronen van de theatertaal en bijhorend kijkgedrag bedient. Een verkwikkende douche voor het theater.Tournee (Antwerpen, Kortrijk, Brugge, Turnhout, Leuven en Gent) tot 17/10.Paul Verduyckt