Cement en asfalt gaan al mee sinds de negentiende eeuw en zijn niet meer weg te denken uit de menselijke infrastructuur. Maar wetenschappers verbazen zich erover dat beide materialen minder goed bestand zijn tegen de tand des tijds dan vroeger. Dat zou niet zomaar te verklaren zijn door het feit dat laks...

Cement en asfalt gaan al mee sinds de negentiende eeuw en zijn niet meer weg te denken uit de menselijke infrastructuur. Maar wetenschappers verbazen zich erover dat beide materialen minder goed bestand zijn tegen de tand des tijds dan vroeger. Dat zou niet zomaar te verklaren zijn door het feit dat lakse producenten minder investeren in de kwaliteit. Uit een studie in PLoS One blijkt namelijk dat de lagere weerstand tegen natuurlijke afbraak van modern cement en asfalt toe te schrijven is aan een frequenter voorkomen van kleine fracties aan organische verbindingen. Die leiden tot breukjes en andere degradatieverschijnselen die de kracht van de structuren ondermijnen, waardoor ze sneller moeten worden hersteld of zelfs vervangen. Een dure onderneming dus. De organische vervuilers - dieseluitlaatgassen en wasproducten voor autoruiten bijvoorbeeld - zijn afkomstig van menselijke activiteiten. Ze komen in het cement en asfalt terecht, zowel tijdens het productieproces als daarna. De grootste beschadiging komt van ftalaten, die onder meer als weekmakers in plastic worden gebruikt. In het vakblad Buildings presenteren andere wetenschappers een nieuw concept: een herlaadbare batterij, gebaseerd op cement. Aan het cement worden korte koolstofvezels toegevoegd om de elektrische geleidbaarheid te verhogen, en een raster van koolstofvezels ingebed in ijzer en nikkel als respectievelijk anode en kathode. De nieuwe techniek moet het mogelijk maken om gebouwen op te trekken die integraal als batterij functioneren.