Oorlogen worden niet alleen op de grond uitgevochten, maar ook vanuit de hemel. Zo gaat de strijd om de hearts and minds van de Arabische publieke opinie onverminderd voort. Via tv. De televisiestations die zich via satelliet tot de Arabischsprekenden richten, zijn niet meer te tellen. Want wie een rol van betekenis in het Midden-Oosten wil spelen, moet ook de gewone mensen van zijn gelijk kunnen overtuigen.
...

Oorlogen worden niet alleen op de grond uitgevochten, maar ook vanuit de hemel. Zo gaat de strijd om de hearts and minds van de Arabische publieke opinie onverminderd voort. Via tv. De televisiestations die zich via satelliet tot de Arabischsprekenden richten, zijn niet meer te tellen. Want wie een rol van betekenis in het Midden-Oosten wil spelen, moet ook de gewone mensen van zijn gelijk kunnen overtuigen. Om die reden lanceerde het Amerikaanse Congres in 2004 Al-Hurra (De Vrije). Daarna volgden heel wat zenders vanuit Europa, zoals BBC Arabic, France 24 en Euronews. En ondanks de negatieve sfeer waarin de zender werd opgericht (vlak na de invasie van Irak) houdt Al-Hurra stand. Betrouwbaarheid staat voorop om het vertrouwen van de kijkers te winnen. Uitzenden in vreemde talen voor een vreemd publiek is niet nieuw. BBC World was vanwege zijn betrouwbaarheid lange tijd erg populair in de Arabische wereld. Wel nieuw is dat niet alleen de grootmachten deze strategie hanteren. Ook de kleine landen, die hun regionale rol graag vergroten, willen de Arabischtalige kijker verleiden. Zo lanceerde Iran al in 2003 Al-Alam - al kon de zender nooit echt doorbreken. Turkije wint aan audiovisuele invloed, al heeft het land (nog) geen zender in het Arabisch. Maar de in het Syrische dialect gedubde Turkse soaps zijn razend populair in de Arabische wereld. De legende wil dat die romantische series met knappe acteurs zelfs tot echtscheidingen hebben geleid in Saudi-Arabië. Maar ook de televisieoptredens van de Turkse premier Recep Tayyip Erdogan spelen een rol. Zijn ontmoeting met de Israëlische premier Shimon Perez tijdens het Wereld Economische Forum in Davos, bijvoorbeeld, en zijn kritiek op het Israëlische optreden in Gaza. Dat leidt tot bewondering voor de plaats die Turkije zich heeft toegeëigend op wereldvlak. Turkije is een moslimland waar de democratie echt werkt en waar er op alle vlakken vooruitgang wordt geboekt. Een land dat voor de Verenigde Staten van tel is. Een kaakslag voor heel wat regeringsleiders in het Midden-Oosten. Veel meer dan de VS of het Verenigd Koninkrijk zijn het die opkomende regionale machten die op de zenuwen werken van veel landen in de regio. Iran en Turkije richten de schijnwerpers nog maar eens op de zwakheden van de Arabische landen. Egypte, dat traditioneel een voortrekkersrol speelt in de Arabische wereld, wil daar wat aan doen. Begin mei nog organiseerde het Internationale Centrum voor Toekomstige en Strategische Studies (ICFS) in Caïro een conferentie waar gedebatteerd werd over 'de regionale ambities van Iran' in het Midden-Oosten. De deelnemers waren het eens: ze moesten zich tegen die ambities verweren. Maar ze waren het niet eens over de strategie. Moeten de Arabische landen zich engageren in een politieke dialoog met Iran of niet? Een politieke dialoog kan de juiste strategie zijn - alleen moeten de Arabische landen vooraf wel een gezamenlijke visie formuleren, schreef de Egyptische krant Al-Ahram Weekly. Alleen is dát nu net de grootste zwakte van al die Arabische landen. Samira Bendadi is redacteur van Mo*-magazine. door Samira Bendadi