De vrouwenbesnijdenis bestond al ten tijde van de farao's. Er doen over deze traditie veel misverstanden de ronde.
...

De vrouwenbesnijdenis bestond al ten tijde van de farao's. Er doen over deze traditie veel misverstanden de ronde.Vrouwenbesnijdenis komt voor in meer dan dertig landen in Afrika, het Midden-Oosten en Zuidoost-Azië. Ook in het Westen werd de ingreep uitgevoerd tot in de jaren vijftig, om vrouwen met hysterische klachten te behandelen. Wereldwijd is het aantal besneden vrouwen geschat op honderd miljoen. Er bestaan verschillende vormen, met alle mogelijke tussenvarianten. - incisie of sunna : een prik of een sneetje in de clitoris, om enkele druppels bloed te laten vloeien. - circumsisie : het verwijderen van de voorhuid van de clitoris. Dit komt overeen met de besnijdenis van jongens. Bij incisie of circumcisie is er nog wel seksueel genot, en zijn er geen gezondheidsklachten bekend. - excisie of clitoridectomie : verwijderen van de clitoris en de kleine schaamlippen. Deze ingreep is van toepassing in de meeste Afrikaanse landen tussen de Sahara en de evenaar. - infibulatie, faraonische of Sudanese besnijdenis : het verwijderen van de clitoris, de kleine en de grote schaamlippen, waarna men de wonde dicht naait. Er blijft een openingetje behouden ter grootte van sigarettenfilter, zodat urine en menstruatiebloed kunnen wegvloeien. Infibulatie wordt toegepast in Sudan, Somalië en Mali. Exisie en infibulatie zijn te vergelijken met het wegnemen van de uitwendige geslachtsorganen van een man, waarbij alleen het scrotum behouden blijft : seksueel genot is zo goed als uitgesloten, maar de vruchtbaarheid blijft bestaan. De medische klachten bij deze besnijdenissen zijn legio, soms met de dood als gevolg. VERZET VAN MOHAMMEDVrouwenbesnijdenis is géén religieuze rite, maar een gebruik van een volk. Het komt voor bij diverse godsdiensten, zowel bij moslims, christenen en animisten. Veel mensen ook moslims denken dat de vrouwenbesnijdenis samen met de islam ontstond, maar de koran geeft er niet één voorschrift over. Volgens de hadith, de overleveringen van de profeet, heeft Mohammed zich er zelfs openlijk tegen verzet : als het dan toch moést, dan niet méér weghalen dan voorhuid van de clitoris. Ten tijde van Mohammed was het gebruik al minstens dertien eeuwen in zwang : de Griek Herodotus beschreef het fenomeen al in de vijfde eeuw voor Christus. Het staat niet vast wie de vrouwenbesnijdenis bedacht. Men weet wel dat het al bestond in de koninkrijken van de farao's in Oud-Egypte, en men vermoedt dat die praktijk vanuit de Nijlvallei verspreid werd naar Sudan en Somalië, en verder westwaarts via de karavaanroutes. In sommige grote steden wordt de ingreep thans uitgevoerd onder steriele omstandigheden, door medisch personeel. Op het platteland echter werken traditionele besnijdsters zonder enige vorm van verdoving of ontsmetting. Voor de ingreep hanteren ze een barbiersmes, een glasscherf of het deksel van een conservenblik... De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) veroordeelt de besnijdenis als een mensonwaardige verminking en verbiedt het gebruik in elke vorm. Hedendaagse westerlingen gruwen van genitale mutulatie, maar de volkeren die de besnijdenis toepassen, beschouwen deze ingreep als het toppunt van menswaardigheid, cultuur en beschaving. Zij denken trouwens dat het overal ter wereld gebeurt, dat het noodzakelijk is voor de gezondheid van een vrouw en bevorderlijk voor de hygiëne. Onderwijs kan helpen om te beseffen dat de operatie nutteloos is, en zelfs schadelijk voor het lichamelijke een geestelijke gezondheid van een vrouw. Toch blijft die traditie bij ontwikkelde families bestaan, omdat ook zij onderworpen zijn aan de heersende tradities. De gevolgen voor een onbesneden meisje zijn immers groot : haar familie en haar leefgemeenschap beschouwen haar als onrein, ze wordt bespot en vaak uitgestoten. Een ander wijdverbreid misverstand is dat mannen in sommige culturen eisen dat vrouwen besneden zijn. Het zijn de vrouwen die het gebruik in standhouden : de moeders, die immers het beste willen voor hun dochter. De besnijdenis is eervol, stelt de toekomst van een meisje veilig, en het getuigt van een goede opvoeding. En de pijn, tja, die hoort erbij, zoals pijn bij een bevalling.