Vanaf het moment dat hij door het Waalse parlement naar het Hof van Cassatie werd verwezen, moet gewezen PS-voorzitter Guy Spitaels hebben beseft dat zijn strategie niet langer vol te houden was. Zoniet geraakt hij in de beklaagdenbank volkomen geïsoleerd.
...

Vanaf het moment dat hij door het Waalse parlement naar het Hof van Cassatie werd verwezen, moet gewezen PS-voorzitter Guy Spitaels hebben beseft dat zijn strategie niet langer vol te houden was. Zoniet geraakt hij in de beklaagdenbank volkomen geïsoleerd. Voor de Franse Gemeenschapsraad en naderhand voor de Waalse Raad had Spitaels beweerd dat hij alleen afwist van een Luxemburgse bankrekening waarop wat overschotten van partijfondsen waren ondergebracht. "Ik heb toestemming gegeven om die rekening te openen", bekende Spitaels deemoedig, "en dat was fout." Alle andere aantijgingen schoof hij op de nek van zijn gewezen partijsecretaris en kabinetschef François Pirot, die niet altijd even zorgvuldig het verschil zou hebben gemaakt tussen het eigen patrimonium en dat van de partij - want het mocht volgens Spitaels duidelijk zijn dat hij nooit één cent van dat Luxemburgse geld had gekregen. Ook de Luikse bedrijfsrevisor Fernand Detaille, het brein achter de PS-financiën, zou de PS-voorzitter hebben voorgelogen. De hoofdschuldige was uiteraard Merry Hermanus, de koerier die het Dassault-geld in Luxemburg ophaalde, maar die hij, zo verzekerde Spitaels, nooit, maar dan ook jamais, had vertrouwd. Waarop Spitaels na analyse van de Luxemburgse rekeningen ging beweren dat Hermanus de boel had bezwendeld. Kortom, de gewezen PS-voorzitter wist van niks. En alsof dat niet genoeg was, getuigde het Hof van Cassatie van een verregaande vooringenomenheid tegenover zijn persoon. Na de verwijzing naar Cassatie was deze versie niet vol te houden. Spitaels besefte dat. Er moest dus een nieuwe strategie worden uitgewerkt. Een strategie waarmee zijn advocaat Marc Uyttendaele moeite leek te hebben, want deze prima donna van de Brusselse balie trad enkele weken geleden terug als Spitaels' verdediger. Officieel heette het dat voormalige PS-leider aanstoot nam aan de roman die Uyttendaele schreef en waarin een politicus-in-moeilijkheden optreedt die verdacht veel op hem gelijkt. DI RUPO HEEFT HONGERMidden juli stelde Spitaels de nieuwe strategie in werking. Die bestond er blijkbaar in rechtstreeks of onrechtstreeks medeverdachten te benaderen die enkele maanden eerder door hem waren aangeklaagd. Opmerkelijk: een van de hoofdbeklaagden, gewezen defensieminister Guy Coëme, werd bij dit alles volkomen links gelaten. Het manoeuvre werd ingezet vanuit de omgeving van vice-premier Elio Di Rupo, intimus zowel van vader als van zoon Thomas Spitaels, en van gewezen P&V-bestuurder en regent van de Nationale Bank Roger Ramaekers. Ramaekers is ondanks zijn respectabele leeftijd een van de machtige figuren bij de PS, en geldt als de mentor van Di Rupo. "Als Ramaekers Di Rupo belt om te zeggen dat hij eens moet komen dineren, dan heeft de vice-premier plots honger", verduidelijkt een ingewijde. Ramaekers was ook de voorzitter van Febecoop, de vereniging van de socialistische coöperatieven. Daar zette hij graag goede vrienden aan het werk, zoals Jean-François Hoffelt, zoon van gewezen militair Joseph Hoffelt, directeur van Europavia, het bedrijf geleid door wijlen generaal Jacques Lefèbvre, en lobbyist van Aérospatiale. In de afgelopen maanden werden verschillende Franstalige beklaagden vanuit die P&V-kring rond Di Rupo benaderd, onder meer door de voorzitter van het directiecomité, Jacques Forest, met de duidelijke boodschap: de partij is bereid alles te betalen, proceskosten en eventuele boetes, maar dan is discretie aan de orde. "Je ziet toch dat ze bij de PSC elkaar ook de neus niet afbijten," kreeg een van de beklaagden te horen. De boodschapper liet duidelijk verstaan dat vice-premier Elio Di Rupo niet alleen afwist van zijn demarche, maar dat hij ze ook steunde. Blijkbaar bleef dit initiatief beperkt tot de francofone P&V-kring, want bij navraag bleek geen van de Vlaamse bestuurders op de hoogte. Jammer genoeg voor boodschapper Forest bestaat van minstens een van zijn tussenkomsten een niet mis te verstane bandopname, gemaakt door Merry Hermanus en door Knack beluisterd. Om een reactie gevraagd gaf Jacques Forest toe dat hij inderdaad met één beklaagde, Jean-Louis Mazy, contact had opgenomen. Als PS-militant was het zijn bedoeling geweest na te gaan of geen einde kon worden gemaakt aan de mediaoorlog die de betichte PS'ers met elkaar voerden. "De meeste van de verdachten ken ik persoonlijk. Vandaar mijn initiatief. Maar ik heb dat voorstel nooit besproken met PS-verantwoordelijken. Na mijn gesprek met Mazy werd ik opgebeld door Hermanus, die meer uitleg wilde over mijn initiatief. Het kan zijn dat ik daarbij heb laten verstaan dat de mogelijkheid kon worden onderzocht om iets te doen. Maar het is duidelijk dat ik in deze nooit de partij heb geëngageerd." Zowel vice-premier Elio Di Rupo als PS-voorzitter Philippe Busquin waren afgelopen maandag onbereikbaar voor commentaar. Al valt een poging van PS-verantwoordelijken om de brokken te lijmen best te begrijpen, toch stelt zich de vraag met welk geld de PS die gerechtskosten en eventuele boetes zou betalen, als één of meerdere beklaagden met het voorstel van Forest instemden? Het handelt hier om een kost die fors kan oplopen. Tenzij de partij over bijkomende, geheime fondsen beschikt, moet de PS die rekening betalen uit de miljoenen die ze via de publieke partijfinanciering toegeschoven krijgt. Het zou bijzonder vervelend zijn - ook voor de huidige coalitie - mocht blijken dat een vice-premier meewerkte om ervoor te zorgen dat de in de Agusta- en Dassault-affaires gedupeerde overheid uiteindelijk zelf opdraait voor de financiële boetes die het Belgische gerecht oplegt.Rik Van Cauwelaert