Een migrant in een vreemd land heeft geen etiket, schreef Abel J. Herzberg in Brieven aan mijn kleinzoon. Op alle mogelijke manieren zal de vreemdeling proberen dat etiket, die stempel van betrouwbaarheid toch te verwerven. 'Maar gewoonlijk', wist Herzberg, zelf de kleinzoon van een migrant, 'begint hij aan de verkeerde kant. Hij onderstreept zijn vreemdheid.' En dan gaat het al eens fout.
...

Een migrant in een vreemd land heeft geen etiket, schreef Abel J. Herzberg in Brieven aan mijn kleinzoon. Op alle mogelijke manieren zal de vreemdeling proberen dat etiket, die stempel van betrouwbaarheid toch te verwerven. 'Maar gewoonlijk', wist Herzberg, zelf de kleinzoon van een migrant, 'begint hij aan de verkeerde kant. Hij onderstreept zijn vreemdheid.' En dan gaat het al eens fout. Maar voor elk heethoofd dat denkt met een met benzine gevulde fles allerlei vermeende rechten te kunnen afdwingen, voor elke religieuze fanaticus die met een bom op de buik zo veel mogelijk afvalligen en ongelovigen wil wegblazen, tellen we duizenden Europeanen en Belgen van allochtone herkomst die in vrede leven met hun buren. Stille werkers zijn het, die hun kinderen naar school laten gaan in de hoop dat ze een beter, comfortabeler leven zullen kennen dan zij die de economische grauwheid van het thuisland ontvluchtten. Want, dat beseffen alle migranten, welstand alleen haalt de hoogste sociale barrières neer. Voor de eersten, de heethoofden en de bommengooiers, werken de media, en vooral de televisie, als een welgekomen klankbord. Voor de anderen, de stille werkers, is die aandacht van de media een verstoring van het leven van elke dag. Zo ook voor Naïma Amzil, een werkneemster van het West-Vlaamse delicatessenbedrijf Remmery, die het afgelopen jaar plots in het vizier van de media gevangen raakte omdat een anonieme briefschrijver ermee dreigde het bedrijf te schaden als zij niet meteen werd ontslagen. Naïma Amzil werd een verhaal dat week na week werd uitgesponnen, uitgeperst. Naïma, die bijna negen jaar geleden in België aankwam, is een diepgelovige moslima die de hoofddoek draagt. Zij durfde het aanvankelijk niet eens naar haar moeder in Mohammedina, in de buurt van Casablanca, te schrijven dat ze het mikpunt was van de drijverijen van een of ander zulthoofd. Ze heeft wellicht avonden zitten huilen boven haar briefpapier, zoals Karel Vanden Oevers Dinska Bronska in Hotel Lapland, wachtend op de boot van de Red Star Line naar Canada. De Remmery-zaak kreeg landelijke weerklank, tot in de hoogste politieke en kerkelijke kringen. Solidariteitsacties werden georganiseerd. De koning trok naar Ledegem om werkgever en werkneemster een riem onder het hart te steken. Daar werd naderhand lacherig over gedaan, want na een tijd groeide het vermoeden dat dit geen zaak was van racisme, maar veeleer een poging tot afrekening met de werkgever waar Naïma Amzil het slachtoffer van werd. Verdachten werden opgepakt en weer vrijgelaten. De media die eerst als witte ridders de bescherming van Naïma en haar werkgever op zich namen, voelden zich beetgenomen, en publiceerden plots elke roddel die in Ledegem en omstreken en in de buurt van de speurders werd opgevangen. Met de smeuïge verhalen in de bladen ebde de gêne van de Vlaamse samenleving voor het gedrag van de anonieme briefschrijver snel weg. Te midden van de mediastorm en de plotse verdachtmakingen bleef Naïma Amzil, die met haar man en twee kinderen in Rollegem-Kapelle, in hartje West-Vlaanderen woont, onverstoorbaar en van een grote waardigheid. Het verdragen van onbeschoftheid, en zeker van de onbeschoftheid van de media, is een teken van superioriteit. Naïma Amzil, en de bevolking van Rollegem-Kapelle, vormen het bewijs dat integratie mogelijk is, en dat we ons niet al te veel gelegen moeten laten aan al die filosofen en sociologen uit de Priba die ons om de haverklap komen waarschuwen voor de multi-etnische samenleving en haar getto's waar we volgens die zelfbenoemde specialisten op afstevenen. De redactie van Knack verkoos, op aangeven van redacteur Chris De Stoop, Naïma Amzil tot figuur van 2005, omdat zij staat voor al die stille allochtonen die hier leven en werken. De keuze van de collega's van Weekend viel op vredesactiviste Jennie Vanlerberghe. De redactie van Focus koos voor de Waalse cineasten Luc en Jean-Pierre Dardenne. Rik Van CauwelaertNaïma Amzil staat voor al die stille allochtonen die hier leven en werken.