Natuurlijk overstijgt elk kunstwerk de biografie van zijn maker. Maar voor La bonne chanson van Gabriel Fauré heeft het leven toch heel wat ironie in petto gehad. In die innig...

Natuurlijk overstijgt elk kunstwerk de biografie van zijn maker. Maar voor La bonne chanson van Gabriel Fauré heeft het leven toch heel wat ironie in petto gehad. In die innige cyclus probeert Paul Verlaine te geloven in zijn liefde voor het zestienjarige meisje met wie hij zou trouwen. Even later zou zijn passionele relatie met Arthur Rimbaud die illusie aan scherven slaan. Fauré zelf, dan. Hij schreef zijn muziek voor zijn minnares, die later zou trouwen met zijn net iets genialere collega Claude Debussy. Zo ontstaan volgens het cliché de mooiste werken. Jodie Devos laat dit 'exquise uurtje' voorafgaan door La chanson perpétuelle van Ernest Chausson, dat de kwellingen van een verlaten vrouw beschrijft. Het gedicht is van Charles Cros, die ook de grammofoon heeft uitgevonden. Maar dat helemaal terzijde.