Zaterdag wordt in Doncaster de Saint-Leger gereden : het eerste toptreffen van wat een woelige herfst in de rensport moet worden.
...

Zaterdag wordt in Doncaster de Saint-Leger gereden : het eerste toptreffen van wat een woelige herfst in de rensport moet worden.LATEN we even terugkeren naar Knack van 1 mei 1996. Wij lezen de laatste zin van een artikel over paardensport : ?Wees niet verwonderd als de sjeik Mark of Esteem aan de start van de Twothousand Guineas brengt en wint. Henri Cecil mikt op de Thousand Guineas met Bosra Sham .?Vier dagen later. Twothousand Guineas : één Mark of Esteem, acht tegen één ! Thousand Guineas : één Bosra Sham, tien tegen elf. En dat krijgt u allemaal voor de prijs van honderd en tien frank, waarbij ook nog Knack Weekend, Tele Knack en een zestiental andere supplementen die u aan werk, veilige beleggingen en geestelijk geluk helpen. Het is geen geld. Stel dat u de gouden tips van Knack had gevolgd en laten we het bescheiden houden vierduizend pond had ingezet. Tweeduizend op Mark of Esteem en tweeduizend op Bosra Sham. Dan had u de rest van het jaar niet meer moeten werken. Voilà. Opwinding troef trouwens bij die eerste twee van de vijf classics uit het Britse rensportseizoen. Voor wie het niet van nabij volgt : het gaat om driejarige galoppaarden. Voor de hengsten zijn de drie classics : de Twothousand Guineas in Newmarket, de Derby in Epsom en de Saint-Leger in Doncaster. Voor merries gaat het om de Thousand Guineas in Newmarket, de Oaks in Epsom, en dezelfde Saint-Leger in Doncaster waar hengsten en merries samen lopen. Wie de drie in één seizoen wint, tooit zich met de Tripple Crown. Bij de hengsten heeft na de Tweede Wereldoorlog alleen Nijinski met Lester Piggott dat huzarenstukje voor elkaar gebracht. Dat was in 1970. Bij de merries zijn er twee : in 1955 Meld bereden door Harry Carr, en in 1985 Oh So Sharp met Steve Cauthen. Voor u helemaal mee bent, moet u nog één ding weten : in de Britse rensport, nog steeds de belangrijkste ter wereld, draait alles rond sjeik Mohammed Bin Maktoum al Maktoum. De voorbije elf jaar tien keer de meest succesvolle eigenaar van het seizoen, waarmee hij de derde Aga Khan naar de kroon steekt, die het tussen 1924 en 1952 tot dertien titels bracht. De sjeik heeft sinds enkele jaren in zijn eigen Doebai, waarvan hij samen met zijn familie de trotse eigenaar is, een luxueus trainingscentrum opgericht waar hij zijn Godolphin-project uitwerkt. Dat bestaat er in om in Europa de beste jaarlingen en tweejarigen op te kopen, zoals bijvoorbeeld drie weken geleden op de beroemde veiling in Deauville, en ze vervolgens over te vliegen naar Doebai in de Verenigde Arabische Emiraten om ze daar zelf te trainen. Daarna worden de paarden weer naar Europa overgebracht, naar stallen in Frankrijk of een eigen stal van de sjeik in Newmarket, om vervolgens alle belangrijke koersen te winnen. Althans, dat is de bedoeling. De Britten zien zo hun beste paarden en hun prijzengeld naar Doebai vertrekken, en hun eigen trainingsstallen berooid achterblijven. Aangezien de Britse rensport een miljardenbusiness is, begrijpt u het gevaar van sjeik Mohammed. Vorig jaar haalde hij zelfs in één klap veertig (!) van zijn paarden weg bij de vermaarde trainer Henri Cecil, een legende bij het leven die al tien keer is onderscheiden als trainer van het jaar. Een megabom in de wereld van de paardenrennen. Aanleiding was een op zich onbetekenend dispuut over Mark of Esteem, een schitterende toen tweejarige hengst die door Cecil, in extremis en buiten weten van de sjeik en zijn manager om, uit een race was teruggetrokken wegens knieproblemen. Volgens de sjeik had Cecil die met opzet verzwegen en hij maakte prompt een einde aan een jarenlange vruchtbare samenwerking. Cecil was meteen zowat de helft van zijn stal kwijt. ARTIKEL 160.Tijdens het eerste belangrijke weekend van het seizoen stond die nieuwe vete op het spel : de beste trainer tegen de beste eigenaar. Op zaterdag 4 mei won de sjeik de Twothousand Guineas, uitgerekend met Mark Of Esteem, de hengst die tot de breuk had geleid. Een klap in het gezicht van Henri Cecil, die eens te meer niet kon profiteren van alle werk en tijd die hij in de opleiding van het paard had gestoken. Op zondag 5 mei sloeg Cecil terug toen hij met favoriet Bosra Sham de Thousand Guineas op zak stak. Cecil kreeg bij de huldiging een ovatie van het publiek, wat hem zichtbaar ontroerde. Bosra Sham was nochtans allesbehalve fit, want ze sukkelde met een voetblessure, moest de dagen vóór de Thousand stoppen met de trainingen en tot de laatste minuten was het onzeker of ze wel zou starten. De BBC had in de paddock zelfs een speciale camera staan die permanent inzoomde op de benen van het paard, een eer die tot dan toe slechts was weggelegd voor de schoondochters van de koningin. Bosra Sham, eigendom van de turbulente Syrische zakenman Wafic Said, werd uiteindelijk goed voor dienst bevonden en Pat Eddery leidde haar voortreffelijk naar een krappe maar verdiende zege. De sprint met Matiya en Bint Shadayid was zo intens dat onmiddellijk na de aankomst een stewards inquiry werd gehouden wegens interference of hinderen, een nachtmerrie voor elke jockey. De uitslag werd behouden maar Pat Eddery kreeg wel twee dagen schorsing aan zijn broek wegens roekeloos rijden. Een overdreven vonnis, want het spreekt vanzelf dat Eddery niet had gewonnen indien hij niet roekeloos had gereden. Deelnemen aan de Thousand Guineas is op zich al roekeloos. De herrie de dag voordien was nog groter geweest. Frankie Dettori, op zijn 24 jaar al tweevoudig champion-jockey, is de eerste monte van de sjeik. Dat steekt de Britten ook al, want Detttori is een Italiaan. Hij zat dus in het zadel van Mark of Esteem en won in een nek-aan-nek sprint met Even Top en Bijou d'Inde. Een sensationele finish : met het blote oog was nauwelijks uit te maken wie won. Met drie op één lijn door de aankomst. Fotofinish en bovendien stewards inquiry wegens een andere term die jockeys slapeloze nachten bezorgt : the whip rules, de regels over het gebruik van de zweep. In de eindfase van de Twothousand veegden de drie sprintende jockeys daar namelijk feestelijk hun laarzen aan. Het regende zodanig veel zweepslagen dat een nabijgelegen discotheek protesteerde tegen het lawaai. Volgens de officiële rapporten kreeg Mark of Esteem er zestien, Even Top dertien en Bijou d'Inde tien. Het was ook in deze volgorde dat de drie paarden door de finish doken, waarmee het nut van zweepslagen definitief bewezen mag worden geacht. De jockeys werden alle drie prompt geschorst door de tuchtraad van de Jockey Club. Dettori voor zestien slagen acht dagen. Philip Robinson voor dertien slagen vier dagen. En Jason Weaver voor tien slagen twee dagen. Rekenkundig waren deze straffen voor discussie vatbaar, maar Dettori besloot er geen zaak van te maken. Temeer omdat hij door iedereen verdacht werd van het flikken van nog een ander kunstje, hij zou anders geen Italiaan zijn. Wat was er gebeurd ? Toen de uitslag van de fotofinish werd meegedeeld, sprong Frankie juichend uit het zadel, omhelsde eerst de chef van de stalknechten, en even later sjeik Mohammed in hoogsteigen persoon. Een zuiderse uitbarsting van vreugde, dacht iedereen in eerste instantie. Maar in tweede instantie kwamen andere tongen los. Dettori had in elk geval het reglement overtreden, want dat zegt in artikel 160 dat de jockey in het zadel moet blijven zitten, zijn paard naar de weegkamer moet brengen, en pas daar mag afstijgen waarna hij onmiddellijk met zijn zadel op de weegschaal moet plaatsnemen. Hij mag intussentijd niemand aanraken ! Het gewicht van jockey en zadel samen mogen slechts een weinig afwijken van datzelfde gewicht vóór de race. Een malafide jockey zou het volgende kunnen doen. Hij haalt na de weging maar vóór de start wat lood uit zijn zadel of zijn zakken, krijgt dat na de aankomst van een handlanger weer toegestoken en niemand ziet dat het paard tijdens de race minder gewicht heeft gedragen dan de officiële handicapper had bevolen. Niemand beweerde publiekelijk dat Dettori dit geflikt had terwijl hij zijn stalknecht of de sjeik omhelsde, maar velen dachten het. De champion-jockey kwam er vanaf met vijfhonderd pond boete, bovenop zijn schorsing voor de zweep, omdat de eigenaar van Even Top geen klacht wenste in te dienen. Maar het was op het randje geweest. Jammer, want het zou interessant geweest zijn om de reactie te zien van sjeik Mohammed op de diskwalificatie van een classic-winnaar. STRAFFEN.Het bracht in elk geval een vinnige discussie op gang over de reglementen van de Jockey Club, die veel te vaak overtreden worden zonder dat er adequate straffen tegenover staan. Vooral het gebruik van de zweep, wat beteugeld werd na felle protesten van geschokte toeschouwers en dierenrechtenactivisten, dient herbekeken te worden. Want het is precies in de races die het meest in de belangstelling staan en die een publiek bereiken dat veel ruimer is dan de traditionele schare rensportfans, dat de regels over het gebruik van de zweep het meest overtreden worden. Geen enkele jockey zal een overwinning in een classic laten schieten vanwege een dreigende week schorsing. De aankomst van de Twothousand Guineas heeft de problemen met het reglement nog eens extra in de verf gezet. Enkele weken later was het opnieuw raak, in de Ierse Thousand Guineas op the Curragh nabij Dublin. Slachtoffer was deze keer veteraan Willie Carson, één van de enige vijf jockeys in de geschiedenis die meer dan drieduizend overwinningen hebben behaald. Die vijf zijn, in volgorde : Sir Gordon Richards en Lester Piggott, die beiden zelfs boven de vierduizend vijfhonderd zitten, Carson dan, Pat Eddery en Doug Smith. Carson zit een eind boven de drieduizend vijfhonderd overwinningen en voegde daar dit jaar nog een paar belangrijke aan toe : in twee weken tijd, bijvoorbeeld, de Franse en de Ierse Thousand Guineas. In deze laatste won hij op Matiya, zoals al gezegd eerder dit seizoen op het nippertje verslagen in de echte Engelse Thousand Guineas, een paard van sjeik Hamdan al-Maktoum, de broer van sjeik Mohammed. In de plaats van eerbewijzen voor deze nieuwe triomfen kreeg Carson vijf dagen schorsing wegens het dragen van een ouderwetse helm ! Kunt u zich dat voorstellen ? Willie Carson ! Dit is hetzelfde als Raymond Ceulemans schorsen omdat zijn keu niet aan de voorschriften zou voldoen. Carson zou door deze schorsing de Oaks in Epsom missen, waar hij met Bint Salsabil één van de kanshebbers onder zich zou krijgen, en tekende dan ook beroep aan tegen de belachelijke beslissing van de Ierse Turf Club. Hij kreeg gelijk, omdat de Turf Club ootmoedig toegaf dat de reglementen niet honderd procent sluitend waren. Willie werd aangemaand in het vervolg wat voorzichtiger te zijn. Hierna moest hij nog vier schorsingdagen uitzitten wegens onvoorzichtig rijden in een andere race. Eind juli brak hij bijna zijn nek bij een zware val in Newmarket, maar vijf dagen later zat hij alweer in het zadel. Een harde jongen, Carson. VROUW.Dat er ook dit jaar geen enkel paard voor de Triple Crown in aanmerking zou komen, was al weken vóór Epsom duidelijk. Zowel Mark of Esteem bij de hengsten als Bosra Sham bij de merries werden uit het deelnemersveld teruggetrokken wegens blessures. Dat gebeurde ook nog met Derby-favoriet Doctor Massini, zodat veel van de charme al verdwenen was. Maar Epsom blijft Epsom, ook zonder Triple Crown. Shaamit won de Derby. De overwinning in The Oaks ging naar Lady Carla, getraind door Henri Cecil en net als Bosra Sham eigendom van Wafic Said. Sjeik Mohammed, tweede met Pricket, was uiteraard niet om aan te spreken. Wie dat wel was, was Pat Eddery, die met Lady Carla zijn tweede classic van het seizoen won. En een dag later was hij met Dushyantor tweede in de Derby. Eddery is eens te meer aan een verbluffend seizoen bezig. Hij was in het verleden al tien keer champion-jockey en is op weg naar een elfde titel. Die hij voor een stuk dankt, we moeten eerlijk blijven, aan de blessure van Frankie Dettori, die wegens een elleboogbreuk meer dan twee maanden inactief was en het bovendien zo vaak met de stewards aan de stok had, dat hij ook nog veelvuldig geschorst was. Dettori moet oppassen. De overwinning van Shaamit in de Derby werd door de rensportliefhebbers op gejuich onthaald. Het paard wordt getraind door Willie Haggas, de schoonzoon van Lester Piggott. Ouwe Lester had jockey Michael Hills de dagen voor de race enkele raadgevingen in het oor gefluisterd. Onder meer over de beste manier om de beruchte Tattenham Corner aan te snijden, een verraderlijke bocht die de lange rechte lijn naar de finish inleidt en die al vele jockeys hun zelfrespect heeft doen verliezen. Hills luisterde aandachtig iets wat Piggott zelf vanwege zijn doofheid nooit heeft gedaan en behaalde de grootste overwinning in zijn carrière. Shaamit is eigendom van Kalifa Dasmal, die welgeteld drie paarden bezit. Met één van die drie de Derby winnen is zo ongeveer hetzelfde als één roostertje op een Lotto-formulier invullen en zeventig miljoen opstrijken. Dasmal, als eigenaar een nobele onbekende, vertelde na afloop dat hij een vriend was van de Maktoum-familie. Maar zijn we dat niet allemaal ? Neen, want u vergeet Henri Cecil. Diens weekend in Epsom was glorierijk. Winst in de Oaks, vóór de sjeik. Tweede in de Derby, opnieuw vóór de sjeik, die met Shantou derde werd. Bij dit alles moet wel worden aangestipt dat de paarden die de classics van Newmarket en Epsom domineerden, later in het seizoen op zware nederlagen werden getracteerd, wat in Engelse rensportmiddens voor ongerustheid zorgt. Maar goed, in rensportmiddens is men altijd ongerust. Het is eigen aan de branche. Opmerkelijk was nog dat er voor het eerst in 217 jaar een vrouwelijke jockey aan de start van de Derby kwam : Alex Greaves, 28 en op dat moment al meer dan 160 overwinningen. Ze reed met Portuguese Lil en stond duizend tegen één bij de bookmakers. Dat kwam omdat Portuguese Lil een merrie is. In de classics voor hengsten mogen namelijk merries meelopen, maar omgekeerd niet. Het gebeurt uiterst zelden dat een eigenaar een merrie in de Derby inschrijft in de plaats van in de Oaks, maar trainer David Nicholls dacht er deze keer anders over. Dat hij behalve een vrouwelijk paard ook een vrouwelijke jockey inzette, lag in de lijn van de verwachtingen : Nicholls is de echtgenoot van Greaves. Portuguese Lil eindigde twintigste en laatste, maar Greaves staat in de legende van de Derby, en daar was het het echtpaar Nicholls om te doen. PENTIRE.De strijd tussen Cecil en sjeik Mohammed werd uiteraard in nog heel wat andere topraces uitgevochten. In de Ascot Gold Cup bijvoorbeeld, klapstuk van de Royal Week, waarin de beste driejarigen uitkomen tegen de beste vier- en vijfjarigen. Winnaar : de sjeik, met Classic Cliché, het paard dat vorig jaar de Saint-Leger op zijn naam schreef. Het was de eerste keer sinds Ocean Swell in 1944 (!) dat een classic-winnaar van bij de driejarigen nadien de Gold Cup won. Dat heeft onder meer te maken met het feit dat niet alle driejarige toppers een jaar later nog in competitie uitkomen. Velen worden onmiddellijk in de stoeterijen te gelde gemaakt. In de King George VI and Queen Elisabeth Diamond stakes in Ascot, een race die niets met de Royal Week van midden juni te maken heeft en eind juli wordt gelopen, werd met veel belangstelling uitgekeken of een bevestiging van de Gold-Cupstunt mogelijk was. Indien wel, werd Classic Cliché meteen één van de grote favorieten voor de Grand Prix de l'Arc de Triomphe, de Franse toprace van het seizoen. Classic Cliché won niet, liep lang aan de leiding maar moest uiteindelijk anderhalve lengte toegeven aan Pentire. Shaamit was derde, een schitterend podium voor de King George. En ondanks de tweede plaats een tevreden sjeik, die het beste mag hopen voor de Arc op 6 oktober in Longchamp. Op voorwaarde dat zijn paard in het starthek wil, want die Classic Cliché is geen gewone jongen. De meest ongelukkige in Ascot was super-jockey Walter Swinburn, die normaal gezien Pentire had bereden maar in extremis van de Jockey Club geen licentie kreeg omdat hij volgens medische rapporten nog niet voldoende hersteld was van een zware val begin dit jaar. Dezelfde Jockey Club verminderde tegelijkertijd een schorsing van Michael Hills, die dank zij die gunst wel in het zadel van Pentire klom en na de Derby zijn tweede grote succes van het seizoen behaalde. En deze keer had Lester Piggott niets gezegd. De fatale val van Walter Swinburn had in februari plaats in een race in Hong Kong. Een verschrikkelijke klap. Swinburn, drie keer winnaar van de Derby, zat op de rug van de debutant Liffey River die kort na de start een bruuske draai maakte en zijn jockey dwars door de ballustrade tegen een ijzeren hek katapulteerde. Tien jaar geleden kwam op dezelfde baan de Britse jockey Brian Taylor om het leven, en velen vreesden dat Swinburn dezelfde weg was opgegaan. Pas twee dagen later kwam hij in het ziekenhuis weer bij bewustzijn. Zijn wederoptreden werd uitgesteld tot half augustus in Windsor, en daar pakte hij tot groot jolijt van de tribunes meteen de overwinning in de eerste race waarin hij deelnam : de Royal Bank of Schotland Handicap. De bank zelf was al in zijn bezit, want Swinburn heeft niet slecht geboerd in zijn carrière. ARC.Als ze ergens spijt hebben van het feit dat er ook dit jaar weer geen Triple Crown op het spel staat, is het uiteraard in Doncaster. Want de Saint-Leger, voor het eerst georganiseerd in 1776 ter ere van kolonel Barry de Saint-Leger, heeft de jongste jaren aan belang ingeboet. Dat komt onder meer doordat de race een heel stuk langer is dan de andere toppers voor driejarigen. En vooral door de concurrentie van de Arc de Triomphe, enkele weken later in Longchamps. De Arc is door zijn grote prijzenpot en door zijn grote mediatieke uitstraling belangrijker geworden dan de Saint-Leger. Vele eigenaars verkiezen om hun beste paarden naar Parijs te sturen, en daarna naar nog rijker gedoteerde races als de Melbourne Cup, de Breeders Cup Turf in Toronto, of de Japan Cup in Tokyo. Aangezien ze dan al op het einde van een loodzwaar seizoen zitten, kan de Saint-Leger er niet meer bij. Het spreekt vanzelf dat een mogelijke Triple-Crownwinnaar Doncaster boven al de rest zou doen uitstijgen. Want in dat geval gaat het om de simpelste van alle weddenschappen : doet hij het of doet hij het niet ? Voor zo een buitenkans loopt heel Engeland naar de bookmakers. Maar het is dus weer niet voor dit jaar. Koen Meulenaere Een zelden geziene finish in de Twothousand Guineas. Frankie Dettori wint met Mark of Esteem (rechts). Bijou d'Inde (links) is derde. Niet in beeld zit Even Top nog tussen die twee in. De jockeys werden alledrie geschorst.Henri Cecil vecht een prestigeduel uit met sjeik Mohammed. Tot nu toe op zijn conto : twee classics gewonnen en één keer tweede.Michael Hills is aan een schitterend seizoen bezig. Met Pentire winst in de King George, en met Shaamit (foto) winst in de Derby. Met de raad van Lester Piggott.Pat Eddery schrijft weer een glorieuze bladzijde bij in zijn carrière-boek. Winst in de Thousand Guineas met Bosra Sham, en winst in de Oaks met Lady Carla (foto).