Het jonge Nederlandse theatercollectief Dood Paard (Amsterdam) maakt theater dat vertrekt van de gesproken taal als eigentijds geluid. De spelers zijn klankkasten. In "MedEia", een Engelse versie van het stuk van Euripides, staan ze als drie Griekse zuilen naast elkaar vóór een opgelapt decordoek. Ze vertellen het verhaal vanuit het standpunt van het koor, een metafoor voor een versplinterd individu. Diezelfde versplintering komt aan...

Het jonge Nederlandse theatercollectief Dood Paard (Amsterdam) maakt theater dat vertrekt van de gesproken taal als eigentijds geluid. De spelers zijn klankkasten. In "MedEia", een Engelse versie van het stuk van Euripides, staan ze als drie Griekse zuilen naast elkaar vóór een opgelapt decordoek. Ze vertellen het verhaal vanuit het standpunt van het koor, een metafoor voor een versplinterd individu. Diezelfde versplintering komt aan bod in "Mission impossible" (coproductie met Monty, Antwerpen), waarin drie spelers de gedachten van één persoon weergeven in een mix van schijnbaar los van elkaar staande fragmentarische verhalen. De meeste producties van Dood Paard zijn gebaseerd op teksten van huisauteur Oscar Van Woensel. "Mission impossible" is een schrijfopdracht aan Rob De Graaf, in schrijfstijl verwant aan Van Woensel. Beide auteurs onderzoeken onder meer de ontoereikendheid van actuele gesproken taal. Het is laboratoriumwerk. In de popmuziek mengt de dj verschillende soundtracks. Hij manipuleert de geluiden en geeft het mengsel een eigen betekenis. Iets in die aard gebeurt in "Mission impossible". Oscar Van Woensel, Manja Topper en Kuno Bakker maken een mengeling van de gedachten van een alledaags iemand die nadenkt over "de toestand in de wereld". Uiteindelijk blijkt het te gaan over een zeer persoonlijke toestand en wereld. De spelers spreken afwisselend met en zonder micro. De één filosofeert: "Onze generatie heeft een thema nodig...", een ander observeert een vader die zijn kind een soldatenparade wil tonen, want "hij houdt van de wapens en de uniformen", de derde heeft het over zijn emoties in alledaagse confrontaties en ongemakken: "anderen maken van alles mee en het doet ze niets". Samen bouwen ze een piramide op van statements, slogans, bedenkingen, troostende woorden. Ondertussen werkt dj Steve Green op de scène aan zijn eigen mix. Hij produceert klanken die af en toe de teksten van de spelers overstijgen. Green, een Amsterdamse Engelsman, zoekt gedreven naar de betekenis en de implicatie van geluid. In "Mission impossible" maakt hij geen geluidsdecor, de klanken creëren een eigen sfeer die de zegging van de spelers doorkruist en het chaotische van het menselijke bewustzijn een kleurtje geeft. Het mysterie van de taal als innerlijke stem en klank blijft echter behouden. Reisvoorstellingen. Info: 03/238.64.97 (Monty, Antwerpen).Roger Arteel