Een rist Blijde Intredes, de start van een fictiereeks op Eén en de ontboezemingen van Sybille de Selys Longchamps op Vier. Nee, de royalisten hebben niet te klagen over gebrek aan belangstelling voor hun monarchie. Hoewel ze over dat laatste programma, Onze dochter heet Delphine, gemengde gevoelens moeten hebben, want het voorwerp van hun adoratie kwam er niet zo goed uit.
...

Een rist Blijde Intredes, de start van een fictiereeks op Eén en de ontboezemingen van Sybille de Selys Longchamps op Vier. Nee, de royalisten hebben niet te klagen over gebrek aan belangstelling voor hun monarchie. Hoewel ze over dat laatste programma, Onze dochter heet Delphine, gemengde gevoelens moeten hebben, want het voorwerp van hun adoratie kwam er niet zo goed uit. Ervóór en erna overvloedige aandacht in de pers, rond het half miljoen live kijkers, overgenomen door RTL, naverteld in Humo, én een boek, dat heet tegenwoordig een geslaagde crossmediale operatie. Niet dat ik aan haar lippen hing, maar ik heb met belangstelling gekeken naar Sybille (ik ga haar naam oneerbiedig afkorten, anders loopt hij met de helft van mijn kopij weg). Knap van journalist Eric Goens dat hij haar heeft kunnen strikken, geen enkele collega of redactie zou die kans hebben laten liggen. Het gesprek had ook nieuwswaarde. De ontreddering ten paleize over een dreigende echtscheiding van de kroonprins, de rol die kardinaal Suenens en de charismatische beweging hebben gespeeld in de ontkenning van het vaderschap van Delphine, de manier waarop de toenmalige pers braaf de zwijg-instructies heeft opgevolgd van het hof: het mogen stuk voor stuk zaken zijn die in grote lijnen al bekend waren, ze kwamen nu uit de mond (die lang had gezwegen) van een eersterangsgetuige, de minnares van de kroonprins. Toch heb ik af en toe tijdens de reportage mijn wenkbrauwen gefronst, tamelijk veel zelfs. Je hebt vele soorten van tv-journalistiek. Wat Onze dochter heetDelphine níét was, was onderzoeksjournalistiek of een reportage met inhoudelijk debat. Dat was de Canvasserie over Boudewijn (momenteel herhaald op Eén) wél. Vermeende feiten en beweringen werden daarin afgetoetst aan andere spelers, politici, specialisten, historici. Dat Eric Goens dat niet heeft gedaan, hoeft op zich geen bezwaar te zijn. Een monolooginterview zoals dat met Sybille kan best: de interviewer stuurt haar naar bepaalde thema's maar verder legt hij haar niet op de rooster, hij vraagt niet echt door. Het interview met Sybille was geen gevecht, Eric Goens is geen Maurice de Wilde. Maar soms miste ik wel iets. Neem de boude bewering dat de geschiedenis van België er heel anders zou hebben uitgezien als de kroonprins en Sybille allebei uit de echt waren gescheiden. Dan hadden hof en regering een andere opvolger van Boudewijn uit de hoed moeten toveren, maar doet het er zoveel toe wie op een goeddeels protocollaire troon zit? Over dit soort vragen had ik wel graag de mening van enkele specialisten gehoord. Het raamverhaal, het skelet, mocht er wezen, maar rond dat skelet zat een grote hoeveelheid emo-vlees. De barones slaakte een lange cri de coeur, met veel details en venijnigheden die niet echt hoefden (maar die het publiek misschien lust?). Bij iemand die zo ongeremd haar gevoelsleven op de publieke tafel gooit, voel ik gêne. Waar en wanneer Albert voor het eerst zei dat hij verliefd op haar was, moet ik dat weten? Of dat ze de pil niet nam toen ze vrijde met hem? Dat Albert bij Delphine meer vaderlijke gevoelens voelde dan bij zijn drie andere kinderen, is dat, als het al zo was, belangrijk? En is het netjes tegenover die andere kinderen om ze dat onder hun vorstelijke neuzen te wrijven? Wat moeten we met de felle uitval naar Paola, de onuitstaanbare Italiaanse furie die 'verschrikkelijk' met haar kinderen en 'monsterlijk' met Albert zou zijn omgegaan? Dat Filip een autist is, dat ziet de barones aan zijn ogen. Dat de Saksen-Coburgs leven in angst, angst om hun troon te verliezen, een angst die van generatie op generatie wordt overgedragen, dat weet Sybille wel zeker. En dat Albert na haar nog andere vriendinnen heeft gehad (ter staving: 'J'ai connu une de ces dames') mochten we ook weten. Sybille vertelde wel erg veel dat heel intiem en soms ronduit pijnlijk is. Eén anekdote heeft mij vermurwd. Sybille brengt in een draagzak hun pasgeboren dochter naar de plek in het Zoniënbos waar ze elkaar vaak in het geheim hebben ontmoet, Albert ziet voor het eerst zijn kind. Een scène die zo uit een opera kan komen. Een getrouwde barones heeft een affaire met een getrouwde kroonprins en er komt een kind van, 'un enfant de l'amour'. We zouden met François Mitterrand kunnen zeggen, et alors? Als de domme, halsstarrige weigering van Albert om zijn dochter te erkennen ertoe zou bijdragen dat méér mensen genoeg krijgen van de monarchie en als de reportage van Eric Goens daar een handje bij heeft geholpen, dan is dát voor mij haar grootste verdienste.Waar en wanneer Albert voor het eerst zei dat hij verliefd op haar was, moet ik dat weten?