Op onze redactie zijn we het voor één keer allemaal eens, en blijkens de vele felicitaties deelt het gros der lezers onze mening : we moeten dat vaker doen, niet verschijnen.
...

Op onze redactie zijn we het voor één keer allemaal eens, en blijkens de vele felicitaties deelt het gros der lezers onze mening : we moeten dat vaker doen, niet verschijnen.Toen de laatste teksten van de laatste Knack vóór de onderbreking waren binnengeleverd, een uur of zes na de deadline, zakte onze chef-Wetstraat vermoeid in zijn stoel, schonk zich een stevig uit de kluiten gewassen beker Jack Daniel's in, en sprak tot ons allen : 'Heren, gaat en herbront u.' En ieder ging, en herbronde zich. Uw vertrouwde cheffen en redacteurs hebben zich herbrond bij de beesten af. De een herlas Hegel en Kant (chef-W), de ander Galbraith (chef-E), een derde Konsalik (chef-B). Uw dienaar Patrick Janssens: Over de Grenzen, Open Brief aan de Vlamingen. Wij mogen zonder schroom zeggen: van alle herbronde Knack-redacteurs zijn wij de meest herbronde. Dat boek van de Simple d'Anvers is een meesterwerk. Verrassende verhaallijn, scherp uitgewerkte personages, kleurrijke plaatsbeschrijvingen, voluptueuze zinsbouw, sprankelende dialogen, snijdende spanning, en dat alles overgoten met het sausje erotiek dat de hedendaagse Vlaamse roman zo onweerstaanbaar maakt. Het steunt bovendien op ernstig onderzoekswerk, meer bepaald op een interne enquête bij de SP.Voordien waren wij overtuigd van het principe: houd nooit interne enquêtes. Ze zijn de voorbode van ruzie en tweespalt, en van de ondergang van de organisatie die ze bevragen. Dit blad heeft vorig jaar, in euforie door het succes van de MAS-peilingen naar de kiesintenties, ook een opinieonderzoek gepubliceerd. Waarbij de lezer zijn gedacht mocht geven over Knack, iets wat wij doorgaans proberen te vermijden. Recht van spreken eindigt bij ons waar de rubriek 'Het Laatste Woord' begint. En terecht. Wij hebben onlangs in een van onze befaamde tennisreportages geschreven dat Justine Henin het moest stellen met een meter achtenzestig en zevenenvijftig kilogram, terwijl Venus Williams twee meter en acht was en honderd drieëndertig kilogram woog. Wil u geloven dat er acht lezers een brief hebben gestuurd om erop te wijzen dat dit niet klopt? En hoe een blad als Knack zo een fout durfde te publiceren? Een mens wordt er soms wat moedeloos van. U ziet dus van hier dat wij de lezer uitgebreid aan het woord gaan laten. Maar voor één keer, schreef Hubert van Humbeeck in het voorwoord, mocht het. Bon, hebt u ooit de uitslag van die enquête gezien? Wij niet. Janssens pakte het anders aan. Hij heeft zichzelf namelijk een opdracht gegeven, zo groot als zijn salaris: over twee verkiezingen met de SP dertig procent van de stemmen halen. Om te weten hoe hij alvast zijn eigen leden zover kon krijgen om op de SP te stemmen, liet hij onderzoeken wat ze zoal dachten van partij en partijleiding. Dat was er niet naast. Vraag de tien rabiaatste antisocialisten om zo grof mogelijk de Socialistische Partij te beschimpen, en ze geraken niet in de buurt van wat de SP-leden ten beste gaven. Sommige voorgangers hadden deze uitslag in brand doen steken, maar de Simple stapte ermee naar de pers. Ging persoonlijk het een en ander toelichten in TerZake. Bij Phara! Die mild bleef, althans voor haar doen. Ivo Belet zou uiteraard nooit durven vragen: 'Zou u uw partij niet beter opdoeken en u opnieuw met de annoncekes bezighouden ?' Bij Phara was het de opener. Maar verder ging ze niet. 'Pas op,' strooide Janssens tot drie keer toe een extra schep zout in de wonde, 'dit alles is niet mijn mening, maar die van de leden.' Om uw geheugen op te frissen, memoriseren wij enkele van die meningen. Bij de mandatarissen was de liefde voor de eigen carrière groter dan de liefde voor de politiek. Er was een vertrouwensbreuk tussen lokaal en nationaal niveau. De ministers monopoliseerden het partijbeeld. De SP was zelfvoldaan, miste een profiel en had een oubollig imago. De partijstrategie was onduidelijk. De zwijgcultuur overheerste de debatcultuur. In de communicatie zat geen lijn. En de Agusta- en Dassault-affaires hadden geresulteerd in een zwakke organisatie en een broze financiële basis. Dit laatste is socialistisch idioom voor: failliet. In één zin samengevat, luidde de conclusie van het gemiddelde SP-lid: 'Vandenbroucke en Tobback hebben onze partij naar de knoppen geholpen.' Een gevoel dat zich cijfermatig liet uitdrukken in een daling in drie verkiezingen tijd van 24 naar 15 procent van de stemmen. En volgens een recente extrapolatie van het MAS naar 12 procent bij de volgende. Uit deze brok ellende ging Janssens een grote moderne en sociaal-democratische partij maken. Zoals zijn studiegenoot Johan Van Hecke met de CVP. Er moet daar op Ufsia indertijd iets grondig verkeerd zijn gelopen. Pater Van Isacker? Dobbelaere & Dumon? Deleeck met zijn Mattheuseffect? Of Jan Vranken met zijn stoet armoedzaaiers? Feit is dat de alumni uit dat jaar behept zijn met een ziekelijke drang tot vernieuwen. Hoe gaat Janssens dat nu fiksen, die dertig procent? Dat is de kernvraag uit 'Over de grenzen'. Ziehier het antwoord: door een sterk bestuur! Voor de mensen! Frank Vandenbroucke geeft het goede voorbeeld. Komt elke dag in het nieuws iemand anders gelukkig maken. Een kindje met één been hoort niet goed en heeft last van chronische astma-aanvallen? Daar is de minister al om te vertellen dat de subsidie voor gehoorapparaten voor kindjes met één been die niet goed horen en last hebben van chronische astma-aanvallen met vijfendertig procent wordt opgetrokken. In de ziekenhuizen moeten patiënten die geen rode kool lusten twintig frank supplement betalen voor een tomaat en enkele geraspte worteltjes? Opzij voor de minister: de federale overheid neemt de helft van die twintig frank voor haar rekening.Dat is wat Janssens bedoelt met 'bestuur voor de mensen'. Vroeger noemde men dat biefstukkensocialisme, tot nu toe de enige rendabele vorm van socialisme. Bij een volgende herbronning gaan wij dat boek van den Bats eens lezen. Over ver-ikking en verzuring. Koen Meulenaere