Wie geduld heeft tot na de pauze wordt daarvoor beloond, want dan komt "Oberon" van Carl Maria von Weber pas goed op gang. De Vlaamse Opera programmeert tussen de bedrijven van "Il Trovatore" door, enkele opvoeringen van deze romantische sprookjesopera. Maar dan wel in concertvorm, want de omzwervingen van de hoofdpersonages zijn zo bizar dat het minstens een fortuin zou kosten, aan decors alle...

Wie geduld heeft tot na de pauze wordt daarvoor beloond, want dan komt "Oberon" van Carl Maria von Weber pas goed op gang. De Vlaamse Opera programmeert tussen de bedrijven van "Il Trovatore" door, enkele opvoeringen van deze romantische sprookjesopera. Maar dan wel in concertvorm, want de omzwervingen van de hoofdpersonages zijn zo bizar dat het minstens een fortuin zou kosten, aan decors alleen al. We reizen langs het hof van Oberon, dat van Karel de Grote en dat van de kalief van Bagdad, we doen een verlaten eiland aan en de stad Tunis. Deze "Oberon" is een volbloed romantische opera. Kijk maar naar de verschillende exotische taferelen. De plot herinnert ook nog aan de "Zauberflöte" van Mozart en aan diens "Entführung aus dem Serail", de muziek verwijst dan op een bepaald ogenblik weer vooruit naar "Der fliegende Holländer" van Wagner. Het is dit seizoen slechts een van de twee gelegenheden waarop we de muziekdirecteur van de Vlaamse Opera, Marc Minkowski, ook effectief in een opera aan het werk kunnen zien. Later doet hij nog "Idomeneo" van Mozart. Hij beschouwt zijn directeurschap als de gelegenheid om het romantische repertoire meer in de vingers te krijgen. Meestal staat hij voor een barokorkest. En het lukt hem. Hij sleurt niet meer persoonlijk elke toon uit de instrumenten, zijn tempi worden bedaarder. Alleen mist hij nog de grote adem om echt een romantisch elan te kunnen opbouwen, waardoor de luisteraar niet alleen door de gebeurtenissen in het libretto betoverd wordt, maar in de eerste plaats door de muziek. Naast een keurig spelend orkest en een erg mooi klinkend koor zet de Vlaamse Opera goede zangers in. De Amerikaan Steven Cole zong een lichte en heldere Oberon. De andere tenor, Glen Winslade, kreeg de zwaardere rol van Huon en slaagde er niet in om te overtuigen. De rol van protagoniste Reiza was voor de Amerikaanse sopraan Patricia Schumann. Haar aria is het hoogtepunt van de avond. Voorts zeer mooi werk van Charlotte Hellekant, Michael Kraus, Marie-Noëlle de Calatay en Marai-José Trullu, deze laatste met weliswaar een lelijke Engelse tongval. Voorstellingen in Antwerpen in de Koningin Elisabethzaal op 24 en 27 okotber.Lukas Huybrechts