Goed vijfhonderd jaar voor Christus verdiende de Perzische keizer Cyrus II, bijgenaamd de Grote, een plek in elk Joods geschiedenisboek. Hij stond de Joden in zijn rijk toe om terug te keren naar het Beloofde Land en daar de tempel van Jeruzalem te bouwen. Zijn verre opvolger Mahmoud Ahmadinejad, de huidige president van Iran, mag er niet op rekenen dat Joden hem ooit zoveel eer zullen bewijzen. Hij dreigt er immers geregeld mee om de Joodse staat Israël van de kaart te vegen. Vorige week lanceerde Iran enkele langeafstandsraketten, om te laten zien dat het kan terugslaan als het wordt aangevallen.
...

Goed vijfhonderd jaar voor Christus verdiende de Perzische keizer Cyrus II, bijgenaamd de Grote, een plek in elk Joods geschiedenisboek. Hij stond de Joden in zijn rijk toe om terug te keren naar het Beloofde Land en daar de tempel van Jeruzalem te bouwen. Zijn verre opvolger Mahmoud Ahmadinejad, de huidige president van Iran, mag er niet op rekenen dat Joden hem ooit zoveel eer zullen bewijzen. Hij dreigt er immers geregeld mee om de Joodse staat Israël van de kaart te vegen. Vorige week lanceerde Iran enkele langeafstandsraketten, om te laten zien dat het kan terugslaan als het wordt aangevallen. Die raketten waren een antwoord op een Israëlische oefening van enkele weken eerder. Meer dan honderd Israëlische jachtvliegtuigen simuleerden boven de Middellandse Zee een aanval, die volgens waarnemers alleen tegen Iran kon zijn gericht. Omdat Israël niet de gewoonte heeft om met de fanfare voorop het bos in te trekken, moet het de bedoeling zijn geweest om Teheran verder onder druk te zetten. Iran van zijn kant werkte de foto's van zijn raketoefening flink bij om ze indrukwekkender te laten lijken dan ze echt was. Is al die bravoure meer dan een oorlog van woorden? De chef van de Europese diplomatie, Javier Solana, is deze week in Teheran voor gesprekken over de meest recente samenwerkingsvoorstellen die de Iraanse leiders zijn voorgelegd. Maar dan moeten ze ophouden met het verrijken van uranium, en daar wringt de schoen. Want op zichzelf zijn die raketten nu niet zo gevaarlijk. Dat worden ze pas als ze met een kernkop kunnen worden uitgerust. Iran heeft nog geen atoomwapen. Amerikaanse inlichtingendiensten meldden eind vorig jaar zelfs dat het land de ambitie om een bom te maken al in 2003 opgaf. De regering in Washington is daar niet van overtuigd. Iran weigert alsnog om zijn kernprogramma stop te zetten, zoals de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties dat heeft gevraagd. Het houdt vol dat het alleen vreedzame bedoelingen heeft. Maar zolang het uranium blijft verrijken, blijft het vermoeden bestaan dat het meer wil. Tegelijk wekt Israël de indruk dat het niet wil wachten tot die kernkop op die raketten is geschroefd. Uit vrees voor een atoombom in handen van Saddam Hoessein bombardeerde de Israëlische luchtmacht in de jaren tachtig een nucleaire installatie in Irak. Vorig jaar ging een fabriek in Syrië plat, waarvan werd vermoed dat er met Noord-Koreaanse technologie aan een kernbom werd gewerkt. Bovendien wisselt over enkele maanden de wacht in Washington. De volgende president is misschien minder geneigd om tegen Iran van leer te trekken. Eén slachtoffer van deze schimmenoorlog is alvast bekend. Met de Franse energiegroep Total trok vorige week de laatste grote westerse oliemaatschappij uit Iran weg. Ze zou er meewerken aan de ontginning van een groot gasveld, maar acht verdere investeringen in Iran op dit moment te riskant. Iran zelf beschikt niet over de technologie om dat gas - zoveel als de jaarlijkse behoefte van Duitsland - snel op de markt te brengen. Het resultaat is duidelijk: Europa wordt nog afhankelijker van Rusland en de prijs gaat natuurlijk omhoog. We weten zo stilaan wat daar de gevolgen van zijn. door Hubert van Humbeeck